ብዘይምእማንና ክንደይ ከም እንስእን ብዙሕ ኣይፈልጥናን ኢና። ዘይምእማን ኩሉ ግዜ ንምግላጽ መለኮታዊ ሓይልን ሰናይን ይዕንቅፍ። እዚ ኣብ ውልቃዊ ታሪኽና ኩሉ መዓልቲ ይጸንዕ። ዘይምእማንና ንራእይ ብኻልኦት ነገራት እንተመልኦ፡ ኣምላኽ ንርእሱ ኣይገልጽን እዩ። ካብ መጀመርታ ክሳዕ መወዳእታ ኣምላኽ ጥራይ ክኸውን ኣለዎ። “ነፍሰይ፡ ንኣምላኽ በይኑ ብህድኣት ተጸበዪ … ኩሉ ግዜ ኣብኡ ተኣመኒ” (መዝ. 62:5, 8)። እዚ ናይ እምነት ቋንቋ እዩ፡ “ኣምላኽ በይኑ” ከምኡ ድማ “ኩሉ ግዜ።” እዚ መሰረት እዩ፡ እቲ ጽኑዕን ዘይተንቀጥቅጥን መሰረት ናይ ሓቀኛ ምሉእ ምውፋይ፡ እታ ነፍሲ ድማ ነዚ መሰረት እዚ ብሓቂ እትሕዝ ኩሉ ግዜ ብመንፈስ ኣምልኾ ክትከውን እያ። እምነት ኣብ ኣምላኽ ትምርኮስ፤ ኣምላኽ ንርእሱ ንእምነት ይገልጽ፤ እምነት ድማ ብቃላት ምስጋናን ኣምልኾን ትምልስ። ካብዚ ዝቀለለ ነገር የልቦን፡ ኣብ ምድሪ ድማ ካብዚ ዝበለጸ በረኸት የልቦን። እምነት ኩሉ ግዜ ንኣምላኽ በዚ ዝስዕብ ቃላት ክትዛረብ ትኽእል እያ፡ “ጐይታ፡ ትፈልጠኒ ኢኻ፤ ኣብቲ ሓደ ዓይነት ናይ ቀደም ርክብ ኢና ዘሎና።” ብሩኻት ርክባት! ብዝሓሸ ክንርድኦም ንኽእል!
ኣብዛ ዓለም እዚኣ ኩሉ ግዜ ምስ ኣምላኽ ብሕቡእ ናይ ነፍስናን ብዝርዝር ናይ ውልቃዊ ታሪኽናን፡ ዕለት ዕለት፡ ክንገብር ከም ዘሎና ዝበለ ነገር የልቦን። ንሱ ብቐሊሉ ዘይተረብሽ ህድኣት፡ ብቐሊሉ ዘይንቀሳቐስ ጽንዓት፡ ቅዱስ ናጽነት ካብ ሰብኣዊ ኣተሓሳስባን ምዝራብን ይህብ። ነዛ ዓለም እዚኣ ዝኸበበ ከባቢ ኣሎ፡ ከምኡ ድማ ብጣዕሚ ዝደንዘዘ፡ ብጣዕሚ ዝጸልመተ፡ ብጣዕሚ ዘዕግም ከባቢ፡ እቲ ናይ እምነት ዓይኒ ጥራይ እዩ ክሰርጾ ዝኽእል። ልብና እውን ብዘይምእማን ምሉእ እዩ፡ ኩሉ ግዜ ካብ ህያው ኣምላኽ ንምርሓቕ ድሉው እዩ። ስለዚ፡ ንመሰረት ውልቃዊ ምትእምማንና ንምጥንኻር ብጣዕሚ የድልየና እዩ፡ ምእንቲ ምውፋይና ዝያዳ ዝተወሰነ ዓይነት ክኸውን።
