እታ ናይ መጽሓፍ ቅዱስ ሰሙን ካምፕ ክትውዳእ ቀሪባ ነበረት። ድሕሪ ሓንቲ ሰዓት ኩሎም ናይ ሓምሻይን ሳድሰይን ክፍሊ ተማሃሮ ክድቅሱ እዮም፣ ኣነ ኸኣ ድሕሪኡ ብቕልጡፍ ክስዕብ እየ። ጽቡቕ ሰሙን ነበረ። ካብ ገለ ናይ ገዛ ናፍቖት ዘለዎም ተማሃሮ ወጻኢ፣ እዚ ጉጅለ ቖልዑ ጽቡቕ ባህሪ ዘለዎምን ብትምህርቲ መጽሓፍ ቅዱስ ዝደለዩን ነበሩ። ካምፕ ክውዳእ ቀሪቡ ነበረ፣ ግናኸ ጐይታ ሓደ ካልእ ትምህርቲ ክምህረና ነበሮ። ኣብታ ናይ መወዳእታ ለይቲ ኣብ ከባቢ ሓዊ ካምፕ ተቐሚጥና ከለና፣ እቲ ዝሑል ኣየር ናብ ሓዊ ዝያዳ ኣቕረበና። ድሕሪ ገለ ምዝማርን ሓደ ዘነቓቕሕ መልእኽትን፣ ናይ ምስክርነት ግዜ ነበረና፣ ኣብኡ ዝኾነ ተማሃራይ ብዛዕባ እታ ሰሙንን ጐይታ ኣብ ህይወቶም ከመይ ከም ዝሰርሕን ክዛረብ ይኽእል ነበረ። ብዙሓት ቖልዑ ርእይቶታት ሃቡ። ጐይታ ንሓዊ ካምፕ ከም ቦታታት ምትብባዕ ከመይ ከም ዝጥቀመሉ ኣዝዩ ዘገርም እዩ። እቲ ናይ መወዳእታ ዝተዛረበ ተማሃራይ ተንስአ እሞ ብህድኣት፣ «ኣዝዩ ጽቡቕ ግዜ ነበረኒ፣ ብሓቂ። ግናኸ ብሓቂ ዝደልዮ ...» ኢሉ ጀመረ እሞ ክበኪ ጀመረ። «ብሓቂ ዝደልዮ ሓደ ሰብ ንኣቦይ ብዛዕባ የሱስ ክነግሮ እዩ። ናብ ገሃነም ክኸይድ ኣይደልን እየ።» ቀጺሉ ኸኣ ኣዲኡ ንእሽቶ ከሎ ከም ዝሞተት፣ ምስ ኣቦሓጎታቱ ኸኣ ይነብር ከም ዝነበረ፣ ምኽንያቱ ኣቦኡ ይወቅዖን ኣይከናኸኖን ነበረን።
እዚ ናይ ሓምሻይ ክፍሊ ተማሃራይ ብንብዓት እናተዛረበና ከሎ ኣቓልቦና ረኸበ፣ ኩሉ ነገር እኳ እንተኾነ ንኣቦኡ ይናፍቖ፣ ይፈትዎ፣ እሞ ነቲ ኣብ ካምፕ ዝፈልጦ መድሓኒ ክረኽቦ ይደሊ ነበረ። ንኣቦኡ ይቕረ ከም ዝበለሉን ዓርኩ ክኸውን ከም ዝደልን ክነግሮ ደለየ። ካብዚ ንእሽቶ ቖልዓ ምስክርነት ብዛዕባ ይቕረታ ካብ ዝኾነ ስብከት ንላዕሊ ተማሂርና።
ይቕረታ «ይቕረ ኢለካ» ምባል ጥራይ ኣይኮነን። ንጉዳት ሓሊፍካ ነቲ ዓብዪ ስእሊ ምርኣይ እዩ። እዚ ተማሃራይ ንኣቦኡ ንዝገበሮ ግፍዒ ይቕረ ክብለሉ ዝኸኣለ፣ ብምኽንያት ምናፍቖቱ ጥራይ ዘይኮነስ፣ ይፈትዎ ስለ ዝነበረን ነቲ መድሓኒኡ ክረኽቦ ስለ ዝደለየን እዩ። ፍቕሩ ንኣቦኡ ካብ ዝኾነ ዝተገብረሉ በደል ዝዓበየ ነበረ። ስግኣቱ ንዘለኣለማዊ ዕድል ኣቦኡ ካብ ዝኾነ ቁስሊ ወይ ሕማም ዝያዳ ኣገዳሲ ነበረ።
እዚ ኸኣ ኣምላኽ ክንርድኦ ዝደልየና ይቕረታ እዩ። ንኣምላኽ ጸገምና ሂብናዮ «ምስኻ ዝኾነ ነገር ክህልወና ኣይደልን» ኢልናዮ። መልሲ ኣምላኽከ እንታይ ነበረ? ናብ ገሃነም ደኣ ፈረደናዶ? ኣይፋሉን! ኣብ ክንዲኡ፣ ንወዱ ንሓጢኣትና ኣብ መስቀል ክመውት ለኣኾ። ስለዚ በታ ለይቲ ኣብ ከባቢ ሓዊ ካምፕ፣ ብዛዕባ ይቕረታ ኣምላኽ ካብ ሓደ ናይ ሓምሻይ ክፍሊ ተማሃራይ ተማሂርና፣ ንሱ ኸኣ ካብ ኣምላኽ ተማሂሩ ንኣቦኡ እውን ክህልዎ ደልዩ ነበረ።
ይቕረታ ኣምላኽ የድልየካዶ? ንሓደ ሰብ ይቕረ ክትብል የድልየካዶ? ብዛዕባ ይቕረታ ዝያዳ ክትፈልጥ እንተደሊኻ፣ ርኸበና።
