እቲ ጽኑዕ ሰይፊ እግዚኣብሔር ጐይታ ሰራዊት ብዘይተለዋዋጢ ፍትሒ ተላዒሉ ነበረ፣ ብደም ክሕጸብ ድማ ነበሮ። ምንጪ እቲ ዓብዪ መዓሙቕ ተሰቢሩ፣ ማዕጾታት ሰማይ ድማ ተኸፍተ። መዓሙቕ ንመዓሙቕ ጸውዐ፤ ነጐዳ ሲና ነጐደ፣ እቲ ርሱን ማዕበል እቲ ዝተበደለ ፍትሒ፤ ኩሉ እቲ ብሰንኪ ሓጢኣት ዝግብኦ ቅኑዕ ሕቶታት ኣብ ልዕሊ እቲ ለዋህ፣ ፈቃርን ታዛዝን የሱስ ተንከባለለ።
ብኣምላኽ ተሓዲጉ፤ ንሓጥኣን ሞተ። እቲ ብዘይ ነውሪ ገንሸል ተሓሪዱ፣ “ነቶም ዚቕደሱ ዘለዉ ንዘለኣለም ፍጹማት ገበሮም” (እብራውያን 10፡14)።
እዚ ኩሉ መከራ ስለምንታይ እዩ? የሱስ ሓጣእቲ ዝጸረ ስለዝነበረ እዩ። ክብርን ግርማን ኣምላኽ ሓጢኣትና ክፍረድ ደለየ። እወ፣ ኣምላኽ ንሓጢኣት ክፈርድ ኣለዎ። ንሓጢኣት ዝፈትሓሉ ካልእ መገዲ የብሉን፤ ሓጢኣትና እንተዘይተፈሪዱ ድማ ከድሕነና ኣይክእልን፣ ከመይሲ ኣምላኽ ቅኑዕ እዩ። እቲ ጻድቕ ኣምላኽ ንጽድቂ ይፈቱ። የሱስ ፍጹም ሰብን ብዘይ ሓጢኣትን ስለዝኾነ ጥራይ እዩ ሓጢኣትና ክጸር ዝኸኣለ። ኣምላኽ ንምድሓን ለኣኾ፣ ንሱ ድማ ብፍቓዱ መጺኡ፣ “እንሆ፣ ኣምላኽ፣ ፍቓድካ ኽገብር መጻእኩ” (እብራውያን 10፡9) በለ።
ህይወት፣ ህይወት ፍቕሪ ብጥዑምን ቅዱስን መገዲ ዝፈሰሰት!
ህይወት፣ ኣብ መንጎ እሾኽ ምድሪ፣ ንጽህትን ጥዑምን!
ህይወት፣ ካብኣ ገጽ ፍቕሪ ኣምላኽ፣ ክብረኛ እኳ እንተኾነ ትሑት፣
ንዓና ንምድናይ፣ ጐይታ፣ ኣብ እግርኻ ትበርህ!
ሓዘን፣ ሓዘን ፍቕሪ ንኹሉ ፍላጻ ጽልኢ ዝሳሓበ!
ሓዘን፣ እቲ ዝተሰቀለ ልብኻ ጥራይ ክረኽቦ ዝኽእል!
ሓዘን፣ ካብኡ ገጽ ፍቕርኻ፣ ብሓዘን እናበርሀ፣
ንዓና ብኣምልኾ፣ ጐይታ፣ ኣብ እግርኻ ይስሕበና!
ሞት፣ ሞት እቲ ዝተሃርመ ፍቕሪ፣ ባሕሪ ቍጥዓ ዝምርምር!
ሞት፣ እቲ ምስጢራዊ ሞት ህይወት – መዓሙቕ ንመዓሙቕ ዝረክብ!
ሞት፣ ካብኡ እቲ ዝፈነወ ልብኻ ንልብና ዝመልእ – እናፈሰሰ
ኩሉ፣ ኩሉ ብኣምልኾ፣ ጐይታ፣ ኣብ እግርኻ! — ፍራንክ ኣላበን (1867–1927)
