(ሉቃስ 12:4–7,22–44)
ጐይታና የሱስ ኣብዚ ጽሑፍ እዚ ሰለስተ ነገራት ይገብር። ቀዳማይ፡ ንኹሉ ፍርሃት የርሕቕ፤ ካልኣይ፡ ንኹሉ ጭንቀት የርሕቕ፤ ሳልሳይ፡ ኣብ ልቢ መለኮታዊ ተስፋ ይተክል ።
ቀዳማይ፡ ንኹሉ ፍርሃት የርሕቕ
ሕጂ፡ ጐይታ ንኹሉ ፍርሃት ዘርሕቐሉ ኣገባብ ኣገዳሲ እዩ። ኣብ ፍቕዲ 4፡ «ኣዕሩኸይ፡ ኣይትፍርሁ» ወዘተ ይብል። ኣብ ፍቕዲ 7 ድማ ወሲኹ፡ «ጸጕሪ ርእስኹም እኳ ኹሉ ተቖጺሩ እዩ» ይብል።
ሓንቲ ኣደ እኳ ጐይታ ንኣና ዘርእየና ዘሎ ፍቕሪ ንደቃ ኣይተርእዮምን። ሓንቲ ኣደ ንውላዳ ኣብ ሕቕፋ ሒዛ ጸጕሪ ርእሱ ኹሉ ቆጺራ ትፈልጥዶ? ግናኸ፡ ንሱ ኣብ ሕቕፊ ናይ ዘለኣለማዊ ፍቕሪ ይወስደና፡ ፍቕሩን ሓልዮቱን ንኣና የርእየና፡ ጸጕሪ ርእስና ኹሉ ብምቝጻር ድማ ጻዕሪ ይገብር። እንታይ ሓልዮት! እንታይ ፍቕሪ! ፍቕሪ ጐይታ ንኣኻ ክትበሓት ከም ዘይትኽእል ክትርኢ እደሊ። ንሱ ካብ ሕጂ ንላዕሊ ኣየፍቅረናን፡ ካብ ሕጂ ንታሕቲ ድማ ኣየፍቅረናን። ፍቕሩ ፍጹም እዩ። ኦ ፍቑራት! ንስኻትኩም ዕላማ ፍቕሩ፡ ፍጹምን ዘለኣለማዊን ፍቕሩ ምዃንኩም ትፈልጡዶ? ኣዕሩኽ ክርስቶስ ምዃንኩም ከመይ ጌርኩም ትፈልጡ? «ሓደ ኣዕሩኽ ዘለዎ፡ ንርእሱ ፈታዊ ክኸውን ኣለዎ»፡ ንሱ ድማ ንኣኻትኩም ምሕዝነቱ የርኢ። ንሱ ዓርክና እዩ፡ ንሕና ድማ ኣዕሩኹ ኢና፡ ከምቲ ኣብ ዮሃንስ 15:13 ተገሊጹ ዘሎ። ንሱ ጥራይ ዘይኮነስ ዓርከይ፡ ንሕና ድማ ኣዕሩኹ ኢና። እዚ ኣብ ልብኹም ኣስርዎ—ንሕና ኣዕሩኹ ኢና።
ፍርሃት ክትሕዙ ትኽእሉዶ? ኣነ ዓርኩ እየ—ንኹሉ ፍርሃት የርሕቕ። ሰባት ብዛዕባ እንታይ እዮም ዝፈርሁ? ብዛዕባ ስጋ። ሕጂ ድማ፡ «ሓንቲ ፍርሃት እኳ ኣይትሕዙ። ኣነ ንስጋኹም ክከናኸኖ እየ» ይብል። ሕጂ፡ ፍርሃት ኣብ ክንዲ ትሕዙ፡ እምነት ይሃልኹም። ጐይታ ንኹሉ ፍርሃት ካብ ልበይ ከውጽእ ይደሊ። ኣብኡ እምነት ይሃልወና።
ካልኣይ፡ ንጭንቀት የርሕቕ (ፍቕዲ 22,30,32)
እዚ ኸኣ ካልኣይ ነገር እዩ— «ጭንቀት።» ንሱ ድማ ጭንቀት ካብ ልብና ከመይ ጌሩ የርሕቕ? ነቲ ኣብ ሰማይ ዘሎ ኣቦ ብምግላጽ። ምናልባት ኣድሒኑና ኣብኡ ምተረፈ፡ ግናኸ እዚ ኣብ መንጎ ኣምላኽን ኣባናን ዝምድና ኣይምገበረን—ሓጢኣት ተሓዲጉ፡ ብደም ተደምዲጉ፡ ብጸጋ ድሒኑ፡ ግናኸ ዝምድና የብሉን። ኣብ ስድራቤት ክትውሰድ ኣለካ፡ ወይ ድማ ዝተወለደ ውሉድ ክትከውን ኣለካ። ንሕና ኣብ ስድራቤት ኣምላኽ ተወሊድና ኢና። ምውሳድ ማለት ብክርስቶስ ኣባናን ኣምላኽን ከም ደቁ ዝምድና ምምስራት እዩ።
ብፍቓዱ ቦታ ደቁ ረኺብና ኢና፤ ደቁ ስለ ዝኾንና ድማ፡ መንፈስ ወዱ ኣብ ልብና ክነብር ይልእኽ። ሕጂ፡ ንስኻትኩም ዝደሓኑ፡ ኣይሁድን ኣህዛብን (ኤፌሶን 1) ኣብ ስድራቤት ኣምላኽ ኣትዮም፡ ናብ ሰማይ እናጠመቱ፡ «ኣባ፡ ኣቦ» ይብሉ። ንኣምላኽ ከመይ ጌርኩም ትጽውዕዎ? ከም የሆዋ፡ ከም ኩሉ ዝኽእል ኣምላኽ፡ ወይስ ከም ኣቦ? ከም ኣቦ ክትጽውዕዎ እንተኽኢልኩም፡ እዚ መንፈስ ቅዱስ ከም ዘለኩም የርኢ። ዝኾነ ይኹን ቦታ ውሉድ ክትስእን ኣይትኽእልን ኢኻ፡ ክንደይ እኳ እኩይ እንተኾንካ፤ ግናኸ ሓድነት ክትስእን ትኽእል ኢኻ። ንሕና ከምቲ ክርስቶስ ዝእዘዝ፡ ንምእዛዝ ተፈልየና ኢና። ምእዛዝ ምንጪ ባህታን ሓድነትን ምስ ጐይታና የሱስ ክርስቶስ እዩ። ብዙሓት ክርስትያናት ኣቦ ከም ዘለዎም ኣይፈልጡን እዮም፤ ግናኸ ኣብ ልቦም ዝነብር መንፈስ ቅዱስ ኣዒንቶም ይኸፍት፡ ድሕሪኡ ድማ ናብ ላዕሊ ጠሚቶም «ኣቦ» ይብሉ፡ ናብ ምፍላጥ ልቢ ኣቦ ድማ ይቕጽሉ።
ደቂ ኣምላኽ ብዙሕ ጭንቀት ዘለዎም ስለምንታይ እዩ? ምኽንያቱ፡ ኣቦ ከም ዘለዎም እኳ እንተፈለጡ፡ ልቡ ኣይፈልጡን እዮም። ሕጂ፡ ንኣብነት ጭንቀት ንዘለዎም ከምዚ እብሎም፡ «እቲ ኣብ ኣምላኽ ዝበዝሐ ዝምርኮስ ሰብ፡ ካብ ሰብ ዝበዝሐ ነጻ ዝኾነ ሰብ እዩ።» ጭንቀት የብልናን፡ ምኽንያቱ ፍቕሪ ኣቦን ልቡን ንፈልጥ ኢና፤ ጭንቀት የብልናን፡ ግናኸ ኣብ ፍቕሪ ኣቦ ዘይተሸፈነ እምነት ኣለና።
ጸሎት ማለት ኣብ ኣምላኽ ምምርኳስ ማለት እዩ። ኣብዛ ፍቕዲ እዚኣ ክንደይ ኣዝዩ ዝተፈላለየ ነገር ይራኸብ፡
«ብዝኾነ ነገር ኣይትጨነቑ፤ ግናኸ ብጸሎትን ልማኖን ምስ ምስጋና፡ ሕቶኹም ንኣምላኽ ይፍለጥ» (ፊልጲ 4:6)።
ልቢ ኣቦ ክትፈልጥን ጭንቀት ክህልወካን ኣይትኽእልን። ፍቕሩ ክበዝሕ ኣይኽእልን፡ ክንኪ ድማ ኣይኽእልን። ኦ፡ ኣብ ሰማይ ኣቦ ኣሎካ! ናብ ፍልጠትኡ ተንስእ።
ኩሉ ውሉድ ኣምላኽ፡ ኩሉ መዓልቲ፡ «ኣቦይ ከም ዝሓልየለይ እፈልጥ እየ፡ ኣነ ድማ ካብቶም ዝፈትዎም እየ። ዝመጽእ ይምጻእ፡ ናብ ቅልጽም ኣቦይ እምለስ። ማዕበል እኳ እንተነበዐን መርከብ እኳ እንተተንቀጥቀጠት፡ ኣብ ደርቢ መርከብ እድቅስ፡ ምኽንያቱ ኣብ ሰማይ ኣቦ ከም ዘሎኒ እፈልጥ እየ።» ሕጂ ድማ ክርስቶስ ንኹሉ ፍርሃትን ጭንቀትን ካብ ልብና ከመይ ጌሩ የርሕቕ። ብምሕዝነቱ ንፍርሃት የርሕቕ፡ ብምርኣይ ፍቕሪ ኣቦ ድማ ንጭንቀት የርሕቕ።
ሳልሳይ፡ ጐይታ መለኮታዊ ተስፋ ይተክል (ፍቕዲ 3)
ኣብ ልቢ ሰለስተ ነገራት የፍሪ፡ ንእኡ ምጽባይ፡ ንእኡ ምሕላው፡ ንእኡ ምዕያይ። ንእኡ ትጽበ እንተኾንካ፡ ከመይ ጌርካ ትጽበ? ከምቲ ኣብ ፍቕዲ 36 ዘሎ ሰብኣይ? ንሱ ባዕሉ ይመጽእ ኣሎ (ዮሃንስ 14:2,3)። ጐይታ ቅድሚ ምውዳእ መዓልቲ ከም ዝምለስ ትጽበ እንተኾንካ፡ ኣብ ልብኻ ሰብ ኣሎካ (1 ጴጥሮስ 1:7,8)፤ እንተዘይኮነስ፡ ኣብ ርእስኻ ትምህርቲ ጥራይ ኢኻ እትኣምን፡ ኣብ ልብኻ ድማ ሓቂ የብልካን። ኩሉ ግዜ እቲ ዝመጽእ ዘሎ እዩ ኣብ ቅድሜና ዝቕመጥ፡ እቲ ዝኸውን ዘሎ ነገር ኣይኮነን።
ከምቶም ኣብ 1 ተሰሎንቄ 4:15ን ግብሪ ሃዋርያት 1:10ን ዘለዉ ትጽበዩዶ? ንሳቶም ንዝኸውን ፍጻሜ ኣይጽበዩን ነበሩ፡ ግናኸ ንዝመጽእ ሰብ ይጽበዩ ነበሩ። ናብ ዓራት ምስ ከዱ፡ ቅድሚ ምብራቕ ጸሓይ ኣብ ዓለም ንእኡ ይጽበዩ ነበሩ። ሎሚ ንግሆ ቅድሚ ምሸት ዳግማይ ምጽኣት ክርስቶስ እናተጸበኹም ተንሲእኩምዶ? እንተዘይኮነስ፡ ንምምላስ ጐይታ ኣይትጽበዩን ኢኹም፡ ኣብ ትምህርቲ ጥራይ ኢኹም እትኣምኑ። ዮሃንስ 14 ብዛዕባ እቲ ሰብ ይዛረብ፤ ብዛዕባ እቲ ቦታ ዘይኮነስ፡ ብዛዕባ ባዕሉ እዩ። ንሕና ንክርስቶስ ዝያዳ ንደሊ። ክንደይ ብዙሕ ኣባይቲ ኣብኡ ከም ዝህልዉ ኣይግድሰንን፡ ንእቲ ሰብ ጥራይ እዩ ዝግድሰኒ። ኣብ 1 ጴጥሮስ 1፡ ብዛዕባ እቲ ቦታ ክዛረብ ከሎ፡ «ኣዝዩ ትሕጎሱ» ይብል፤ ግናኸ ብዛዕባ እቲ ሰብ ክዛረብ ከሎ፡ «ዘይነገር ሓጎስ፡ ብኽብሪ ዝመልአ» እዩ። ዝኾነ ቃል ክገልጾ ኣይኽእልን። ንሱ ብግሉ ደይቡ፡ ብግሉ ድማ ክመጽእ እዩ። ይመጽእ ኣሎ። ምጽኣት ቀሪቡ ኣይብልን፡ ግናኸ እቲ ዝመጽእ ዘሎ ሰብ ቀሪቡ እዩ።
ኣብ ራእይ 22:7,12,16,20፡ ኣርባዕተ ግዜ ንባዕሉ ኣብ ቅድሚ ክርስትያን ከምቲ ንሕና ክንጽበዮ ዝጽበየና ሰብ የቕርብ። ኦ ፍቑራት፡ እቲ ዝጽበየኩም ዘሎ፡ ንጐይታኦም ብግሉ፡ ብማሕበራዊ፡ ብንግዳዊ፡ ብቤተክርስትያናዊ ዝጽበዩ ሰባት ክንከውን ኣለና። ንጐይታና እናተጸበና ምትንሳእን ምድቃስን ቅዱስን ብሩኽን መሰልና እዩ። ሎሚ ምሸት ጐይታ ባዕሉ ካብ ሰማይ ከም ዝወርድ ዝያዳ ዝኸውን ነገር ኣይፈልጥን። እዚ እዩ እቲ ብሩኽ፡ ቀረባ፡ ዘንጽህ፡ እንኮ ተስፋ ኣብ ቅድሜና ዝተቐመጠ።
ትምህርቲ ክትኣምን ትኽእል ኢኻ፡ ግናኸ ንኣከዳድናኻን ንግብርኻን ኣይጸልዎን። ንኹሉ መኣዝናት ንምትንካፍ ኣብ ሰብ ክትኣምን ኣለካ። ምእዛዝ ይጽበ፤ ግናኸ ልቢ ብምእዛዝ ጥራይ ኣይዕገብን፡ ብምሕላው ንክርስቶስ ምትእስሳር ከርኢ ይደሊ (ፍቕዲ 37)። ኦ ፍቑራት፡ ንሕና ክንጽበ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ንእኡ ክንሕሉ ድማ ኣለና! (ፍቕዲ 42, 43)። ኣሕዋተይን ኣሓተይን፡ ኣብ ግምቢ ሓለዋዶ ኣለኹም? ኦ ፍቑራት፡ ነቲ ብሩህን ንግሆ ኮኾብ ቀዳሞት ክትርእዩ ኣይትደልዩንዶ? ኮኾብ ንግሆ ንቤተክርስትያን እዩ። ጸሓይ እያ እስራኤል እትጽበያ ዘላ (ሚልክያስ 4)፤ ግናኸ ንሕና ንኮኾብ ንግሆ ኢና ንጽበ ዘለና (ራእይ 22)። ኮኾብ ቅድሚ ጸሓይ ትመጽእ። ካብ እኩይ መገዲ ንምርሓቕ ተጠንቀቑ፡ ምናልባት ንምጽኣቱ ብግብሪ ድሉዋት ዘይትኾኑ ትኾኑ። ኦ፡ ንእኡ ብምእዛዝ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ብፍቕሪ ድማ ንእኡ ንሕለዎ! (ፍቕዲ 42,43)።
ሕጂ ድማ ግብሪ፡ ዝተወፈየ ግብሪ፡ ክሳዕ ዝመጽእ ድማ ግብሪ ኣሎኩም። ብዝተኣስረ ኣእዳው ክትቕመጥን፡ እጽበን እሕሉን እየ ክትብልን ኣይደልየካን። ምስ ሓጥኣን ተኸቢብካ እንተተቐሚጥካን ናብ ክርስቶስ ከተምጽኦም እንተዘይፈቲንካን፡ ከም ጳውሎስ ኣይኮንካን። ጳውሎስ ሰማዕቲ ክረክብ ዝኽእል ኩሉ ግዜ፡ ጐይታ እንታይ ከም ዝገበረሉ ንምግላጽ ድሉው ነበረ። ኩላትና ክንሰብኽ ኣይንኽእልን፡ ግናኸ ኩሉ ሰብ ናይ ባዕሉ ግብሪ ኣለዎ። ሓደ ዘፍቅረና፡ ዝገብሮ ነገር ንምርካብ ንቐዳማይ ዕድል ይጽበን ይሕሉን፤ ልቢ ንምግባር እንተሃለወ ድማ፡ ብዘይ ዝኾነ ዕንቅፋት ዝገብሮ ነገር ክንረክብ ኢና ኢለ እኣምን። ኣብ እግሩ እንተተቐሚጥካ፡ ኣብ ቅልጽሙ እንተተመርኮስካ፡ ርእስኻ ድማ ኣብ ሕቕፉ እንተደፊእካ፡ ንሱ እንታይ ከም ዝደልየካ ክትፈልጥ ኢኻ። ኣብ ሓቂ ምጽናዕን ምትካልን ዘድልዮም መንእሰያት ኣመንቲ ኣለዉ፤ ንኻልኦት ድማ ብዛዕባ መድሓኒ ክንነግሮም ኣለና። ኩሉ ሰብ ንጭንቀት ንዘለዎም ክዛረብ ክኽእል ኣለዎ። ድሕነት ኣበይን ከመይን ከም ዝረኸብካ፡ ንሳቶም ድማ ኣበይን ከመይን ከም ዝረኽብዎ ንገሮም። ንክርስቶስ ልቢ እንተሃለወካ፡ ምኽንያቱ ንሱ ፍርሃትካ ኣርሒቑልካ፡ ጭንቀትካ ኣውጺኡልካ፡ ኣብ ልብኻ ድማ መለኮታዊ ተስፋ ተኺሉልካ፡ ሽዑ ንእኡ ብምእዛዝ ክትጽበዮ፡ ብፍቕሪ ክትሕልዎ፡ ብምውፋይ ድማ ክሳዕ ዝመጽእ ክትዓይየሉ ኢኻ። ኣምላኽ ንስሙ ኢሉ ንእኡ ንነፍሲ ወከፍና ዝያዳ ክቡር ይግበሮ!
