ምስ ምጽባይ ወዲ ኣምላኽ ካብ ሰማይ ዝተተሓሓዘ ካልእ ነገር ኣሎ። እቲ ዝፈትዎ ሰብ ገና ምሳይ የለን፣ ንዕኡ እናተጸበኹ ድማ ብመንፈስን ባህርይን ኩሉ ኣብ ከባብየይ ዘሎ ነገራት ደኺመ እሓልፍ ኣሎኹ። ምስ ኣምላኽ ዝያዳ ርክብ ክህልወኒ እንተኾይኑ፣ መንፈስ ዓለም ዝያዳ ድኻም ከምዝኾነኒ ክስምዓኒ እዩ፣ ኣምላኽ ግና ነፍሰይ ብሕብረትን ርክብን ምስኡ ይድግፋ ኣሎ።
ስለዚ ጳውሎስ ኣብ 2 ተሰሎንቄ 1 «ንኣኻትኩም እቶም ትጨነቑ ዘሎኹም ምሳና ዕረፍቲ ንምሃብ» ይብል። ሕጂ ንክርስቶስ እናተጸበኹ ንመንፈሰይ ዕረፍቲ እረክብ ኣሎኹ፣ ንሱ ኽመጽእ ከሎ ኩሉ ነገር ብመገዱ ኸምዝኸውን ስለዝፈልጥ። ከመይሲ ምምጻእ ጐይታ፣ ንዓለም ጸገም ዝኸውን፣ ንቕዱሳን ግና ምሉእን ዘለኣለማዊ ዕረፍትን ክኸውን እዩ። ብኣገልግሎትን ብግጭትን ምድካም ቅኑዕ ኣይኮነን። ኦህ፣ ኣይፋል! የግዳስ ኩሉ መዓልቲ ዓዋቲ ክኸውን ይደሊ፣ ግና ምግጣም ዕረፍቲ ኣይኮነን።
ኣብ ክብርን ነፍሰይን ክኸውን ከሎኹ ኩሉ ዝያዳ ክፈልጦ እየ፣ ነፍሰይ ክትሰፍሕ እያ፣ ንኣምላኽ ብሓቂ እንታይ ምዃኑ ንምጥዓም ዝያዳ ክኢላ ክትከውን እያ። ግና ሕጂ ዘሎኒ ዓይነት ሓጐስ እዩ፣ ንሱ ኣብ ቅዱሳኑ ኽኸብር ክመጽእ ከሎ ዝህልወኒ።
