እቶም ደቂ እስራኤል ብተኣምራዊን ብሓያልን ፍጻሜታት ፋስጋን ምሕላፍ ቀይሕ ባሕርን ካብ ባርነት ግብጺ ሓራ ወጺኦም ነበሩ። ኣምላኽ ንሳቶም ክሰርሕ ጸኒሑ ነበረ፡ ንሳቶም ከኣ ምድሓን እግዚአብሔር ርእዮም ነበሩ። ኣምላኽ ናብ “ምድሪ ጸባን መዓርን”፡ ናብ ምድሪ ተስፋ ኸም ዜብጽሖም ተስፋ ሂቡ ነበረ። ይኹን እምበር፡ ብሰሪ ዘይምእዛዞም ናብኡ ቅድሚ ምብጻሖም ኣርባዓ ዓመት ኣብ በረኻ ኺጸንሑ እዮም። እቲ ሓደ ዓሰርተ መዓልቲ ዚኸውን ጕዕዞ ኪኸውን ዚግባእ ዝነበረ፡ ንሓደ ወለዶ ኺፍጸም ወሲዱ (ዘዳ. 1:2–3)። ይኹን እምበር፡ ኣምላኽ መልኣኹ ቕድሚኦም ናብ ምድሪ ተስፋ ኼብጽሖም ለኣኸ—ኣብ ካልእ ቦታ “መልኣኽ ገጹ” ተባሂሉ ተጸዊዑ ኣሎ (ኢሳ. 63:9)።
እዚ መልኣኽ እዚ ኣብ ፍቕዲ 23 ከም “መልኣኸይ” ተባሂሉ ተጠቒሱ ኣሎ። ኣምላኽ ንሙሴ ወይ ንዝኾነ ይኹን ንቡር መልኣኽ ኣይኮነን ዚጠቅስ ዝነበረ፡ የግዳስ ንመልኣኽ የሆዋ፡ ንክርስቶስ፡ ንኣረጊት ኪዳን ምግላጽ ወዲ ኣምላኽ (ዘጸ. 3:2፤ ኢያሱ 5:13–15 ርአ)። እዚ መልኣኽ እዚ ኺሕልዎምን ናብቲ “ዘዳለኹልካ ቦታ” ኼብጽሖምን እዩ።
እዚ ነገር እዚ ንሕና ከም ክርስትያናት እንውንኖ ነገር ጽላሎት ጥራይ እዩ። ጐይታና የሱስ ክርስቶስ ቕድሜና ኸይዱ ኣሎ፡ እቲ ናብ ውሽጢ መጋረጃ ዝኣተወ ቀዳማይ። ንሱ ኸኣ፡ “ከይደ ቦታ ኸዳልወልኩም እየ” (ዮሃ. 14:3) በለ። ንሱ ኺምለስን ብሕታዊ ብዝኾነ መገዲ ናብኡ ኺወስደናን ተስፋ ሂቡ ነበረ፡ ናብ ምድራዊ ንብረት ዘይኮነስ፡ ናብቲ “ብዙሕ መሕደሪ” ሰማይ። ንሱ ብመገዲ ኺሕልወናን ናብቲ ዘዳለዎ ቦታ ኼብጽሓናን እዩ።
ሓድሽ ዓመት ክንሓስብ ከለና፡ ኣምላኽ መልኣኽ ገጹ ምሉእ ብምሉእ ምሳና ኪኸውን ከም ዝለኣኸ ንዘክር፡ ምናልባት እዚ ዓመት እዚ ንሱ ባዕሉ ናብቲ ዘዳለዎ ቦታ ዜብጽሓና ዓመት ኪኸውን ይኽእል እዩ!
