ሃዋርያ ጳውሎስ ኣብ ቤት ማእሰርቲ ነበረ፡ ግናኸ ንርእሱ ብምሉኡ ዝረስዐ ነበረ፡ እንኮ ትምኒቱ ድማ ክርስቶስ ብስጋኡ ክኸብር እዩ ነይሩ፡ ብህይወት ይኹን ብሞት። ክርስቶስ ኣብ ኩሉ እቲ ጳውሎስ ዝደለዮን ዝገበሮን እንኮ ዕላማ ነበረ፡ ኩሉ ነገር ድማ ኣብኡ ተሰሪዑ ነበረ። ጳውሎስ ንኣብነት ናይ ብሩኽ ጐይታና ይስዕብ ነበረ፡ ክርስቶስ ንርእሱ ከሐጕስ ፈጺሙ ኣይደለየን፡ ግናኸ ንኣብ ዝሕጉስ ነገራት ኩሉ ግዜ ይገብር ነበረ። የሱስ ምግቡ ንዝሰደዶ ፍቓድ ምግባርን ስራሑ ምፍጻምን ምዃኑ ተዛረበ። “ከም ፍቑራት ውሉድ ንኣምላኽ ምሰሉ፡ ብፍቕሪ ድማ ተመላለሱ፡ ከምቲ ክርስቶስ እውን ዝፈተወናን ንርእሱ ምእንታና መስዋእትን ንኣምላኽ ጥዑም መኣዛ ዝኾነ መስዋእትን ዝሃበና” ተባሂልና ኣሎና (ኤፌ. 5:1–2)። ብሓቂ፡ ክርስቶስ ንቤተ ክርስቲያን ፈተዋ እሞ ንርእሱ ምእንታኣ ሃበ፡ ግናኸ ኣብዚ እውን ኣምላኽ ኣብ ቅድሚ ነፍሱ ዕላማ ነበረ። ንሱ ኩሉ ግዜ ንኽብሪ ኣምላኽ ኣቦ ይደሊ ነበረ፡ እዚ ድማ ንሞቱ ዝመርሕ ምኽንያት ነበረ።
ክርስቶስ ጥራይ ዕላማ ህይወትና፡ ሓሳባትና፡ ስምዒታትና፡ ትልምታትና፡ ዕዮታትና፡ ንጥፈታትና ክኸውን ይግባእ። ንሕና ናቱ ኢና፡ ስለዚ ድማ ንርእስና ዘይኮነስ፡ ምእንታና ንዝሞተን እንደገና ንዝተንስአን ክንነብር ይግባእ። እዚ ከመይ ዝበለ መርመሪ እዩ! ገለ ነገር እሓስብ ወይ እደሊ ድየ? ንክርስቶስ ድዩ? ኣብ ኣገልግሎት ድየ ተዋፊረ? ንክርስቶስ ድዩ? ኣብ ገዛይ ዙርያ ክጥምት እሞ ንኹሉ እቲ ዝርእዮ፡ “ንክርስቶስ እዩ” ክብል እኽእል ድየ? ከምዚ ድማ፡ “ንክርስቶስ” ኣብ መዓልታዊ ህይወትና ንኹሉ ነገር ክትግበር ዝኽእል ስርዓት ይህበና—ንርእሱ ዘይኮነስ ንዕኡ ኩሉ ነገር ዝገብር ስርዓት። እዚ ብሓቂ ናይ ሓቂ ሰላምን ምስ ኣምላኽ ባህታ ዝመልኦ ሓድነትን ከምጽኣልና እዩ።
