ሰማይ ብሃንደበት ብፍንጃላት ይበርቕ። ምድሪ ብድምጺ መድፍዕ ትንቀጥቀጥ። ወተሃደራት ብትኪን ብጥፍኣትን ይጎዩ፡ ትእዛዛት ይጭድሩን ንምሽፋን ይጥሕሉን።
ኣብ ማእከል እቲ ጥፍኣት፡ ሓደ ናብ ማእከላይ ምብራቕ ዝተመደ ወተሃደር ኣሎ። ቅድሚ ሰዓታት ጥራይ፡ ምስ ኣዕሩኹ ይዋዘይ ነበረ። ብዛዕባ ገዛ ይዛረብ ነበረ። እቲ ዕዮ ምስ ተወድአ ብዛዕባ መርዓኡ እንታይ ከም ዝኸውን ይዛረብ ነበረ።
ግናኸ ሕጂ ኵሉ ተለዊጡ።
ሓደ ፍንጃል ኣብ ጥቓኡ ወቒዑ። ሓመድ ናብ ኣየር ይብረር። እቲ ወተሃደር ናብ ፎክስሆል ይጥሕል፡ ድሮናት ኣብ ልዕሊኡ ኺሓልፉ ኸለዉ ድማ ገጹ ናብ ጭቃ ይጸቕጥ።
ንመጀመርታ ግዜ ኣብ ህይወቱ፡ ሓደ ዘስካሕክሕ ነገር ይርዳእ፡ ነታ ለይቲ ኸይሓልፍ ይኽእል እዩ። ልቡ ኣብ ደረቱ ይሃርም።
ኵሉ እቲ ሓደ ግዜ ዝጭነቐሉ ዝነበረ ነገራት—ገንዘብ፡ ዕዮ፡ ስም—ብሃንደበት ትርጉም ዘይብሉ ይመስል። ከመይሲ ሕጂ ነቲ ኵሉ ሰብ ኪምልሶ ዘለዎ ሓደ ሕቶ ይገጥሞ ኣሎ፡ ሎሚ ለይቲ እንተ ሞይተ እንታይ ይኸውን፧
ናይ ውሳነ ግዜ
ኣብቲ ጸልማት እናንቀጥቀጠ ኸሎ፡ ኣዲኡ ዓመታት ቅድሚኡ ዝነገረቶ ነገር ይዝክር፡
«ወዲ፡ እግዚኣብሔር የሱስ ክርስቶስ ምእንታኻ ኸም ዝሞተ ከቶ ኣይትረስዕ። ንእኡ እንተ ኣሚንካዮ ኸኣ፡ ንእኡ ኼድሕኖ እዩ።»
ነዘን ቃላት እዚኤን ንብዝሒ ህይወቱ ኣይተገደሰለንን። ግናኸ ኣብቲ ፎክስሆል፡ ውግእ ኣብ ከባቢኡ እናተኻየደ ኸሎ፡ ርእሱ ኣድኒቑ ሓንቲ ቀሊል ጸሎት ይሹክሹክ፡
«ኣምላኽ…ሓቂ እንተ ዄንካ…በጃኻ ኣድሕነኒ፡ የሱስ ምእንታይ ከም ዝሞተ እኣምን እየ።»
ሓደ ዘገርም ነገር ድማ ይኸውን። እቲ ፍንጃላት ኣይቋረጹን። እቲ ሓደጋ ኣይጠፍእን። ግናኸ ኣብ ውሽጢ እቲ ፎክስሆል፡ ካልእ ውግእ ይውዳእ። ውግእ ነፍሱ።
ምኽንያቱ ሓደ ሰብ ናብ የሱስ ክርስቶስ ኪምለስ ከሎ፡ ኣብ ማእከል እቲ ዝኸፍአ ማዕበል እውን ድሕነትን ሰላምን ኪረክብ ይኽእል እዩ።
እቲ ዓለማዊ ሕቶ
ብዙሓት ሰባት ናብ ኣምላኽ ቅድሚ ምምላሶም ውግእ ከም ዜድልዮም ይሓስቡ። ግናኸ ሓቂ እዩ፡ መዓስ ከም ዚመጽእ ግዜና ኣይንፈልጥን ኢና።
እግዚኣብሔር የሱስ ንዓኻ ኼድሕነካ መጺኡ፡ ምእንታኻ ኣብ መስቀል ብምሟት ንሓጢኣትካ ዋጋ ከፊሉ እዩ። ተንሲኡ፡ ናብ ሰማይ ዓሪጉ፡ ካብቲ ሓይመማይ ሓዊ፡ ዘለኣለማዊ ዕድልካ ኼድሕነካ ኢዱ ይዝርግሓልካ ኣሎ…
እቲ እቲ ወተሃደር ኣብ ፎክስሆል ዝገጠሞ ሕቶ፡ ኵላትና ኽንምልሶ ዘለና ሕቶ እዩ፡ ንኣምላኽ ንምርካብ ድሉዋት ዲኹም፧
«ኣምላኽ ንዓለም ክሳዕ ክንድዚ ስለ ዝፈቐራ፡ ንሓደ ወዱ ሃበ፡ ምእንቲ ዅሉ ብእኡ ዚኣምን ከይጠፍእ፡ ዘለኣለማዊ ህይወት ኪረክብ» (ዮሃንስ 3:16)። «ብእግዚኣብሔር የሱስ ክርስቶስ እመን፡ ክትድሕን ድማ ኢኻ» (ግብሪ ሃዋርያት 16:31)።
