«ንስኻትኩም ብርሃን ዓለም ኢኹም። ... ብርሃንኩም ከምኡ ይብረቕ፣ …» (ማቴዎስ 5:14,16)።ሓላዊ መብራህቲ ካላይስ ብብርሃን መብራህቱ ይምካሕ ነበረ፣ እዚ ኸኣ ዓሰርተ ሊግ ኣብ ባሕሪ ርሑቕ ክርአ ይኽእል ነበረ። ሓደ በጻሒ ኸኣ «ሓደ ኻብቲ መብራህቲ እንተ ጠፍአኸ እንታይ ይኸውን?» በሎ። ንሱ ኸኣ ነቲ ሓሳብ እናፈርሀ «ኣይፋሉን! ፈጺሙ ኣይከውንን!» ኢሉ ጨደረ።
«ኣቶይ» በሎ፣ ናብቲ ውቅያኖስ እናጠቐሰ፣ «ኣብኡ፣ ምንም ዘይርአሉ፣ ናብ ኩሉ ክፍሊ ዓለም ዝኸዳ መርከባት ኣለዋ። ሎሚ ምሸት ሓደ ኻብቲ መብራህተይ እንተ ጠፍአ፣ ኣብ ውሽጢ ሽዱሽተ ወርሒ ሓደ ደብዳበ ክመጽእ እዩ፣ ምናልባት ካብ ህንዲ፣ ምናልባት ካብ ኣሜሪካ፣ ምናልባት ካብ ዘይፈልጦ ቦታ፣ በዚ ምሸት እዚ፣ በዚ ሰዓት እዚ፣ ብርሃን ካላይስ ደሚቑ፣ ሓላዊ ቦታኡ ኣግሂዱ መርከባት ኣብ ሓደጋ ወዲቐን! ኣህ፣ ኣቶይ፣ ሓድሓደ ግዜ ኣብ ጸልማት ለይቲ፣ ኣብ ህቦብላ ንፋስ፣ ናብ ባሕሪ እጥምት እሞ ከምዚ ኹሉ ዓይኒ ዓለም ናብ ብርሃነይ ዝጥምት ዘሎ ኮይኑ ይስመዓኒ። ይጠፍእ? ይድምቕ? ፈጺሙ ኣይከውንን!»
ምሕረት ኣቦና ብሩህ ይበርቕ፣ ካብ መብራህቱ ንዘለኣለም ግን ንዓና ይህበና ምሕላው ናይቲ ኣብ ገምገም ባሕሪ ዘሎ መብራህቲ።
ጸልማት ለይቲ ሓጢኣት ሰፊሩ፣ እቲ ቍጡዕ ማዕበል ብርቱዕ ይጓዝም፤ ጓሂ ዝመልኦ ኣዒንቲ ይጥምታ፣ ይናፍቓ፣ ነቲ ኣብ ገምገም ባሕሪ ዘሎ መብራህቲ።
ድኹም መብራህትኻ ኣስተኻኽል፣ ሓወይ፦ ሓደ ድኻ መርከበኛ ብህቦብላ ንፋስ ተወርዊሩ፣ ሕጂ ወደብ ክበጽሕ እናፈተነ፣ ኣብ ጸልማት ክጠፍእ ይኽእል እዩ።
እቲ ታሕተዋይ መብራህቲ ይንበርቕ! ብርሃን ናብ ማዕበል ስደድ! ሓደ ድኻ ዝደኸመ፣ ዝቃለስ መርከበኛ ክትድሕኖ፣ ከተድሕኖ ትኽእል ኢኻ።
«ቀደም ጸልማት ነበርኩም እሞ፡ ሕጂ ግና ብጐይታ ብርሃን ኢኹም፡ ከም ደቂ ብርሃን ተመላለሱ፡ …» (ኤፌሶን 5:8)
«ጐይታይ፣ ምእንታኻ የንብርቕ ምእንታኻ የንብርቕ፤ ኦህ፣ ምእንታኻ የንብርቕ፤ ኣብ ለይቲ ዝተጠቕለለ ዓለም፣ ንጹህ ግበረኒ፣ ጻዕዳ ግበረኒ፤ ጐይታይ፣ ምእንታኻ የንብርቕ!» ዘይፍሉጥ
