ናባይ ንዑ። ንኹልኹም ዝደኸምኩም ናባይ ንዑ። ናባይ ንዑ እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ። ብከቢድ ጾርኩም ናባይ ንዑ እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ። ላ፣ ላይ፣ ላይ፣ ላይ፣ ላይ፣ ላይ፣ እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ። ኣርዑተይ ጽዓኑ እሞ ብኽብሪ ልበስዎ። ናባይ ንዑ እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ። ኣርዑተይ ጽዓኑ እሞ ካባይ ክትመሃሩ ኢኹም፣ እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ። ላ፣ እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ። ጾረይ ቀሊል እዩ ኣርዑተይ ድማ ቀሊል እዩ። ናባይ ንዑ እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ። ለዋህን ትሑትን እየ፣ ምሳኹም ክኸውን እየ። እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ። ላ፣ እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ። እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ። እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ። እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እዩ። ኣሜን።
ሰናይ ምሸት። ብሓንሳብ ንጸሊ። ኣምላኽ ኣቦና፣ ኣዝዩ ንመስግነካ። ንፍቕርኻ ንመስግነካ። ብጐይታ የሱስ እትህበና ምድሓን ንመስግነካ። ሎሚ ምሸት ክነኽብሮ ንኽእል፣ ብስም ጐይታ የሱስ ኣሜን።
እምበኣር፣ ንሓያሎ ግዜ ብዛዕባ እተፈላለዩ ምሳሌታትን ምልክታትን፣ ምሳሌታት ጐይታ ንሓቂ ኣምላኽ ኣብ ህይወት ንምግባር ዝጥቀመሎም ሓሲብና ኢና። እዚ ድማ ካልእ እዩ፣ ዘደንቕ እዩ፣ ካብቶም ኣብ መጽሓፍ ቅዱስ ዝበዝሑ ዝፍለጡ ጽሑፋት ሓደ እዩ። ማቴዎስ 11፣ 28 ክሳዕ 30 እዩ። ጐይታ ድማ ብዛዕባ ኣርዑት ይዛረብ። ስለዚ ኣብ ማቴዎስ 11:28-30 ምንባብ ክጅምር እየ።
“ኣቱም ኵልኹም እትጽዕሩን ጾር ዝኸበደኩምን፣ ናባይ ንዑ እሞ ኣነ ኸዕርፈኩም እየ። ኣርዑተይ ጽዓኑ እሞ ካባይ ተምሃሩ፣ ኣነ ለዋህን ትሑት ልብን እየ እሞ፣ ንነፍስኹም ዕረፍቲ ኽትረኽቡ ኢኹም። ኣርዑተይ ቀሊል እዩ ጾረይ ድማ ፈዅስ እዩ።”
እንታይ ዝበለ በረኸት። ጐይታ የሱስ “ናባይ ንዑ” ይብል። ሃሌሉያ። ኣምላኽ ኣበይ ከም እንረኽቦ ንሓስብ ንኸውን። ኣብ ቤተ ክርስቲያን ክንረኽቦ ኣይንኽእልን። ናብ ሰማይ ሮኬት ወሲድና ኣብ ጠፈር ክንረኽቦ ኣይንኽእልን። ኣምላኽ ናባና ክመጽእ ኣለዎ ምኽንያቱ ብሓጢኣት ስለ ዝተሰናኸልና። ስለዚ ናብኡ ክንከይድ ኣይንኽእልን። ናባና ክመጽእ ኣለዎ፣ መጺኡ ድማ እዩ፣ ስለዚ ድማ “ናባይ ንዑ” ክብል ይኽእል፣ ምኽንያቱ ጐይታ የሱስ ቅድሚኡ ናባና መጺኡ እዩ። ካብ ሰማይ እዚ ኣይበለን። “ናባይ ንዑ” ኣይበለን፣ ንሱ ኣብ ሰማይ እዩ። ኣይፋሉን፣ ናብ ሰብኣውነት መጺኡ ቀሪቡ፣ ስለዚ ድማ ናብኡ ክንመጽእ ንኽእል ኢና። ካባና ድማ ፈጺሙ ኣይርሕቕን።
ኣብ መጽሓፍ ኣስቴር፣ ንጉስ ነበረ፣ ፋርስ ንጉስ፣ ኣሓሽዌሮስ። ከምቶም ብዙሓት ናይቲ ግዜ ንጉሳት፣ ንጉስ ባቢሎን፣ ንጉስ ፋርስ፣ ግሪኻውያን፣ እዞም ኩሎም፣ ናብኦም ክትከይድ ኣይትኽእልን እንተ ዘይተዓዲምካ፣ ናብኦም እንተ ከድካ ድማ ሞት የጋጥመካ። እምበኣር፣ እዚ ካብቶም ኩሎም ንጉሳት ኣዝዩ ዝዓበየ እዩ። ንሱ ድማ ንጉስ ነገስታት እዩ። ንሱ ጐይታ የሱስ ክርስቶስ እዩ። ንሱ ድማ “ናባይ ንዑ” ይብል። ኦህ፣ ሃሌሉያ። ክንዘግይ የብልናን። ሎሚ ምሸት ዘይድሓንካ እንተኾንካ፣ ኣይትዘግይ። ናብ ክርስቶስ ንዓ። ንሱ ንዓኻ ዓዲሙካ እዩ። ናባኻ ይቐርብ እሞ ናብኡ ክትመጽእ ትኽእል ኢኻ።
ብሓጢኣት ድማ ተሰናኺልና ኢና። ግን እዚ እዩ ምኽንያት ምምጽኡ። ንሓጥኣን መጺኡ። ክርስቶስ የሱስ ንሓጥኣን ንምድሓን ናብ ዓለም መጺኡ። ሃሌሉያ። ክድሕን ከለኹ፣ ንሱ ንምድሓነይ ከም ዝመጸ በዚ እዩ ዝፈልጥ። ንሓጥኣን ንምድሓን ከም ዝመጸ ይብል። ኣነ ድማ “እምበኣር፣ ኣነ ብቑዕ እየ” እብል። ስለዚ ከም ጐይታይን መድሓናይን ገይረ ኣሚነዮ። ጐይታ ምስ ሓጥኣን ይዛረብ። ማለት፣ እዚ እዩ ምኽንያት ምምጽኡ። ከም ዝበልኩ፣ ትዝክር፣ ምስ ሓንቲ ሰበይቲ ኣብ ዔላ እዩ። ንሳ ሓጥእ ሰበይቲ እያ፣ ንሱ ድማ ማይ ትህቦ ይሓታ። ኣብ ገዛ እዩ፣ ኣብ ምሳሕ፣ እሞ ሓንቲ ሓጥእ ሰበይቲ መጺኣ ኣእጋሩ ትሓጽብ። ዘኬዎስ፣ ሓጥእ ሰብኣይ ዝነበረ ተገዳይ ቀረጽ፣ ንሱ ድማ “ካብዛ ኦም ውረድ፣ ዘኬዎስ። ሎሚ ናብ ቤትካ ክመጽእ እየ” ይብል።
ጐይታ፣ ኩሉ ግዜ ምስ ሓጥኣን ይዛረብ ነበረ ምኽንያቱ ኩሉ ሰብ ሓጥእ እዩ። እታ ደም ዝፈሰሳ ዝነበረት ሰበይቲ፣ በቲ ደም ምፍሳስ ርኹስ ነበረት፣ ንሱ ድማ ተንከየቶ። ስማዕ፣ ፈታዊ። ዝገበርካዮ ምንም ይኹን፣ ኣብ ዝኾነ ይኹን ኩነታት እንተሃሊኻ፣ ሓጢኣትካ ክንደይ ዓቢ ይኹን፣ ኣብ ጐይታ የሱስ መድሓኒ ኣሎ። ንሱ ድማ “ናባይ ንዑ” ይብል። ኢዱ ኣብ ልዕሌኻ ክንብር እዩ ዝደሊ፣ ኢድ ምሕዋይ እምነት። ሃሌሉያ። ኣብ መስቀል ምእንታኻ ሞተ፣ ፈታዊ። ኣእዳዉ ተዘርጊሖም፣ ኣብኡ ተሰቒሎም። ግን ኣእዳዉ ኣብኡ ዘትሓዘን ምስማር ኣይነበረን። ኣይፋሉን፣ ብፍቓዱ ህይወቱ ይህብ ነበረ፣ ኣእዳዉ ድማ ንዓኻን ንዓይን ንምሕቛፍ ክፍቱሓት እዮም። ሃሌሉያ።
ድሕሪኡ ድማ “ኣቱም ኵልኹም እትጽዕሩን ጾር ዝኸበደኩምን፣ ናባይ ንዑ” ይብል። ኣብ ዘፍጥረት ምዕራፍ 3፣ ኣዳም ሓጢኣት ምስ ገበረ፣ ኣምላኽ ንምድሪ ረገማ። ንሱ ድማ “እሾኽን ኩርናዕን ከተፍሪ እያ” በለ። ሎሚ ድማ ምስ እትርጉም ምድሪ እዩ ዝዛረብ ዝነበርኩ። ምስ እትርጉም ዕምባባ ዝበሃል ስፐርጅ። ስፐርጅ። ክነግረኩም፣ ስፐርጅ መቕሰፍቲ እዩ። እወ። ሕማቕ ዕምባባ እዩ። እዚ ድማ ሓደ ክፋል ናይዛ ሓጥእ ዓለም እዩ፣ ወጻኢ፣ ኣካላዊ ዓለም። ንርግማን ናይዛ ዓለም ክንወስዶ ኣይንኽእልን። ኣንበሳን በጊዕን ከምቲ ጐይታ የሱስ ኣብ መጻኢ ዝገብሮ ክንሓድሮም ኣይንኽእልን፣ ወይ ድማ ቆልዓ ምስ መርዛም ኣድደር ክጻወት። ኣይፋሉን፣ ኣይፋሉን። ኣብዛ ዓለም ጽልኢ ኣሎ። ኣብ መንጎ እንስሳታትን ኣብ መንጎ ሰባትን ውግእ ኣሎ። ኣብዛ ዓለም ሰላም የለን። ስለዚ ኣብ ምድሪ ዘሎ ኣካላዊ ርግማን እኳ ክንወስዶ እንተ ዘይከኣልና፣ ኣብ ውሽጢ ነፍስና ዘሎ ርግማን ከመይ ጌርና ክንወስዶ ኢና? እዚ ርግማን እዚ ብሓጢኣት ዝመጸ እዩ።
እንሆ፣ ኩላትና ትሕቲ ርግማን ኢና ምኽንያቱ ንኣምላኽ ስለ ዘይተኣዘዝና። ደሞዝ ሓጢኣት ሞት እዩ። ኣምላኽ ትእዛዛቱ ክንሕሉ፣ ስልጣኑ ክነኽብር ነገረና። ኣይገበርናዮን። ስለዚ ትሕቲ ርግማን ኢና። ግን የሱስ ነቲ ርግማን ምእንታና ወሰዶ። ኦህ፣ ንኽቡር ስሙ ንመስግን። ኣብ መስቀል ከሎ ነቲ ርግማን ወሰዶ። ኦህ፣ ብሩኽ፣ ብሩኽ፣ ብሩኽ መድሓኒ። ኦህ፣ ሎሚ ምሸት ትደልዮ ኢኻ። ስለዚ ድማ “ኣቱም ኵልኹም እትጽዕሩን ጾር ዝኸበደኩምን፣ ናባይ ንዑ” ይብል። ስማዕ፣ ፈታዊ፣ ክብደት፣ ጾር ሓጢኣት ኣዝዩ ዓቢ እዩ። ኣብ ግዜ ጐይታ፣ እቶም ሃይማኖታውያን መራሕቲ ነዚ ዓቢ ክብደት እዚ ኣብ ልዕሊ ህዝቢ ኣንበሩ እሞ፣ ንምድሓን፣ ምስ ኣምላኽ ቅኑዕ ንምዃን ክገብርዎ ዝነበሮም ኩሉ ነገራት በሉ። ስማዕ፣ ፈታዊ፣ ኣብ ህይወትካ እዚ ክትቅይር፣ እቲ ክትቅይር ከም ዘለካ ዝኸበደካ ክብደት ክስምዓካ ይኽእል እዩ። ናብ ቤተ ክርስቲያን ክትከይድ ኣለካ። ሎሚ ድማ ክነግረካ እደሊ፣ ሓደ ነገር ጥራይ ክትገብር ኣለካ። እዚ ድማ የሱስ ዝበሎ እዩ። “ናባይ ንዑ” በለ። እዚ እዩ ዝደልዮ። ናባይ ንዑ። ኣቱም ኵልኹም እትጽዕሩን ጾር ዝኸበደኩምን፣ ናባይ ንዑ እሞ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ።
ዝገበርካዮ ምንም ይኹን። ዝገበርካዮ ምንም ይኹን፣ ፈታዊ። ኩሉ በደልካን ጾር ሓጢኣትካን፣ እቲ ኩሉ እትጸርዮ ዘለኻ፣ ክርስቶስ ምስ ተቐበልካን ብኽቡር ስሙ ንኣምላኽ ምሕረት ምስ ሓተትካን ብቕጽበት ክጠፍእ ይኽእል እዩ። ሃሌሉያ። ድሕሪኡ ድማ “ንነፍስኹም ዕረፍቲ ኽትረኽቡ ኢኹም። ዕረፍቲ ክህበኩም እየ” ይብል። ህያብ እዩ። ኣብዛ ዓለም ዕረፍቲ ኣይክትረክብን ኢኻ። ኣብ ዝኾነ ይኹን ዝምድና ዕረፍቲ ኣይክትረክብን ኢኻ። ኣብ ዝኾነ ይኹን ንግዲ ኩነታት ዕረፍቲ ኣይክትረክብን ኢኻ። ኣብ ስፖርት ብዓወት ዕረፍቲ ኣይክትረክብን ኢኻ። ኣብዛ ዓለም ዓበይቲ ነገራት እንተ ፈጺምካ ዕረፍቲ ኣይክትረክብን ኢኻ። ምኽንያቱ እዛ ዓለም ትሕቲ ርግማን እያ። ኣካላዊ ዓለም ትሕቲ ርግማን እያ። ኩሉ ሰብ ትሕቲ ርግማን እዩ ምኽንያቱ ንኣምላኽ ስለ ዘይተኣዘዘ። ምስ ርግማን ክትዋጋእ ከለኻ ዕረፍቲ ክህልወካ ኣይኽእልን። ብተወሳኺ፣ ትፈልጥ፣ ትሕቲ ኣርዑት ዲያብሎስ ኢና። ጐይታ የሱስ ኣብዚ “ኣርዑተይ ጽዓኑ” ይብል። እምበኣር፣ ትሕቲ ኣርዑት ዲያብሎስ፣ ኣርዑት ሓጢኣት ኢና። ኣይፋሉን፣ ኣብዛ ዓለም ዕረፍቲ የለን። ግን ጐይታ የሱስ ዕረፍቲ ይህብ ኣሎ። ዕረፍቲ ንነፍስኻ። ኦህ፣ ንስሙ ንመስግን። እዚ ኣዝዩ ግሩም እዩ። ሕጂ ክትሕጎሰሉ ዝኽእል ዕረፍቲ። ትፈልጥ፣ ንሓጢኣትካ ክትሓዝን ትኽእል ኢኻ፣ ግን እዚ ዕረፍቲ ኣየምጽእን። ንሓጢኣትካን ንኹሉ ውድቀትካን ክትበኪ ትኽእል ኢኻ። እዚ ዕረፍቲ ኣየምጽእን። ናብ ክርስቶስ ክትመጽእ ኣለካ። ናባኻ መጺኡ እዩ። ንሱ ህያው ክርስቶስ እዩ። ኦህ፣ ንስሙ ንመስግን።
ኣርዑተይ፣ ቁጽሪ 29፣ “ኣርዑተይ ጽዓኑ እሞ ካባይ ተምሃሩ።” ኦህ፣ እንታይ ዝበለ ጐይታ እዩ። እንታይ ዝበለ መምህር እዩ። ካብኡ ንምምሃር፣ ምስ ጐይታ ምምልላስ ንምጅማር። እዚ ማለት ቅድሚኡ ናብኡ ክትመጽእ ኣለካ። እንደገና ተወሊድካ ኢኻ፣ ሕጂ ድማ ምስ ጐይታ ክትመላለስ ትኽእል ኢኻ። ስማዕ፣ ምስ ጐይታ ተመላለስ እሞ ኩሉ መዓልቲ ካብኡ ተምሃር። ኩሉ መዓልቲ ድማ ብዛዕባኡ ትመሃር። ብዛዕባኡ ክትመሃር ከለኻ፣ ብዛዕባ ኣምላኽ ትመሃር ኣለኻ። እዚ ድማ ንነፍስኻ ብሓይልን ብድንቂ ኣምላኽ መን ምዃኑን ይመልኣ። ስለዚ ጐይታ የሱስ ኣብ ቁጽሪ 29 “ኣርዑተይ ጽዓኑ” ክብል ከሎ፣ “ኦህ፣ ካልእ ጾር ኣይደልን። ትሕቲ ካልእ ኣርዑት ክኸውን ኣይደልን። ትሕቲ ኣርዑት ዲያብሎስ ምዃን እንታይ ምዃኑ ይፈልጥ እየ። ትሕቲ ካልእ ክኸውን ኣይደልን” ክንብል ንኽእል ኢና። ኦህ፣ ፈታዊ፣ ስማዕ። ኣርዑት ክርስቶስ ኣዝዩ ዝሰማማዕ እዩ። ከምቲ ድሕሪኡ ዝብሎ፣ እዚ እዩ ንዓኻን ንዓይን ዝተፈጥረሉ ምኽንያት።
ኣብ ኣየር ዘላ ዑፍ ሕሰብ፣ ኣብ ኣየር ንምንባር ዝተፈጥረት። ንሳ ድማ ኣብ ኣየር ዑፍ ንምዃን ነጻ እያ። ነታ ዑፍ ወሲድካ ኣብ ማይ ኣእትዋ። ፈጺማ ነጻ ኣይኮነትን። ዓሳ ወሲድካ ካብ ማይ ኣውጽኦ። ዓሳ ንምዃን ነጻ ኣይኮነን። ግን ኣብ ማይ ኣእትዮ እሞ ናብዚን ናብትን ይሕምብስ። ፈታዊ፣ ስማዕ። ንስኻ ብዘይ ክርስቶስ ኣብ ማይ ዘላ ዑፍ ኢኻ። ኣብ ኣየር ዘሎ ዓሳ ኢኻ። ኣብ ግጉይ ከባቢ ኢኻ። ምስ ኣምላኽ ብዝምድና ንምዃን ተፈጢርካ። ብክርስቶስ ክትከውን ትኽእል ኢኻ። ምስ ኮንካ ድማ ነጻ ክትከውን ትኽእል ኢኻ። ስለዚ ኣርዑቱ ኣርዑት ኣገልግሎት እዩ፣ ኣምላኽ ክትከውን ዝደለየካ ሰብ ንምዃን፣ ንኡ ድማ ንምግልጋል። ኣብ ኣገልግሎት ንኡ ድማ ዕረፍቲ ኣሎ። ንኣምላኽ ምግልጋል ዕረፍቲ እዩ። ቅድሚኡ፣ ናብኡ ክትመጽእ ከለኻን ጾር ሓጢኣትካን በደልካን ክወስድ ከሎን ዘምጽኦ ዕረፍቲ ኣሎ። ድሕሪኡ ድማ ምስኡ ክትመላለስ ክትጅምር ከለኻ እትርኽቦ ዕረፍቲ ኣሎ፣ ኣርዑቱ ጽዓን፣ ኣርዑቱ ጽዓን፣ ንጐይትነቱ ድማ ትግዛእ፣ እቲ ዘለዎ መሪሕነት፣ ምስኡ ድማ ትመላለስ። ካብኡ ክትመሃር ከለኻ፣ ንኡ ከተገልግል ትጅምር። እዚ ድማ እዩ ናይ ሓቂ ሓርነት። እዚ እዩ ጐይታ ብዛዕባ ዕረፍቲ ዝብሎ። ክትሰርሕ ከለኻ ዕረፍቲ። ትፈልጥ፣ ሓደ ፊልም ዲዝኒ ዝዝክሮ ኣሎ። “ክትሰርሕ ከለኻ ፉፉታ ግበር” ይብል። እዚ ምኽንያቱ ብስራሕካ ስለ ዝሕጎስካ እዩ። ንዓኻ ድማ ክነግረካ እደሊ፣ የሱስ ክርስቶስ ጐይታኻን መድሓኒኻን ምስ ኮነ፣ ክትሰርሕ ከለኻ ፉፉታ ክትገብር ትኽእል ኢኻ ምኽንያቱ ኣብ ኣገልግሎት ንኡ ክትሕጎስ ኢኻ። ሃሌሉያ።
ብዛዕባ መላእኽቲ ኣብ ራእይ ምዕራፍ 4፣ ለይትን መዓልትን “ቅዱስ፣ ቅዱስ፣ ቅዱስ እዩ ጐይታ ኣምላኽ ኩሉ ዝኽእል” ኢሎም ዝጭድሩ ሓሲብካ ትፈልጥ ዲኻ? እምበኣር፣ ፈጺሞም ኣይደኽሙን። ስለምንታይ? ምኽንያቱ ኣምላኽ ዝሃቦም ዕላማ ስለ ዝፍጽሙ። ኣብ ራእይ ምዕራፍ 22፣ ንኡ ከገልግሉ እዮም ይብል። እምበኣር፣ ኣብ ሰማይ ንኡ ከተገልግል ደኺምካ ትፈልጥ ዲኻ? ኣይፋሉን፣ ሰማይ ኣብ ደበና ምቕማጥን በገና ምጽዋትን ጥራይ ኣይኮነን። ኣይፋሉን፣ ንኣምላኽ ምግልጋል እዩ። ኣብቲ ኣገልግሎት ድማ ሓርነት ኣሎ። ዕረፍቲ ኣሎ። ኦህ፣ ንጐይታ ንመስግን።
ድሕሪኡ ጐይታ የሱስ “ካባይ ተምሃሩ፣ ኣነ ለዋህን ትሑት ልብን እየ” ይብል። ትሕትና ምግዛእ እዩ። ድኻም ኣይኮነን። ሓይሊ እዩ፣ ግን ትሕቲ ቁጽጽር እዩ። ጐይታ የሱስ፣ ንፋሳትን ማዕበላትን ኣህዲኡ፣ ግን ኣብ መስቀል ንዝመጹሉ ፈጺሙ ኣይተቓወመን። ንምሕረድ ከም ዝምራሕ በጊዕ ነበረ፣ ድምጹ ድማ ኣይሰምዐን። ብዛዕባ እስልምና ሕሰብ። ወይ ምልዋጥ ወይ ሞት እዩ። ማእከላይ ቦታ የለን። ትሕትና ድማ ኣየምጽእን። ሙሓመድ፣ እስልምና ትሑት ሃይማኖት ኣይኮነን። ኣይፋሉን፣ ውግእ የምጽእ። ዓለም መዋግእቲ ትኸውን። እምበኣር፣ ጐይታ የሱስ፣ “ሰይፍኻ ኣእትዎ። ናብ ሰይፍኻ ምለሶ” ይብል። ኣይፋሉን፣ ንምውጋእ ኣይመጸን። ንሰብ ንምድሓን መጸ። ኣብ ሉቃስ 9:54፣ ያእቆብን ዮሃንስን ካብ ሰማይ ሓዊ ኣውሪዶም ንሓንቲ ከተማ ሳምራዊት ከጥፍኡ ደለዩ ምኽንያቱ ንጐይታ የሱስ ስለ ዘይተቐበልዎ። ጐይታ የሱስ ድማ “ወዲ ሰብ ንህይወት ሰብ ንምጥፋእ ኣይመጸን፣ ግን ንምድሓን እዩ” ይብል። ንምድሓን። ስለዚ ብሰይፊ ኣይመጸን። ኣይፋሉን፣ ዝገብሮ ነገር ንምምራጽ ነጻ ፍቓድ ሂቡካ እዩ። ንኡ ክትመርጽ ከለኻ ድማ ይኽበር። ኦህ፣ ሃሌሉያ።
እምበኣር፣ ጐይታ የሱስ ተነጺጉ። እንታይ ገበረ? ኣይተቓለሰን። በኸየ። ብዛዕባ የሩሳሌም በኸየ። እዚ እዩ ኣብ ኣእዳዉ ምስማር ምስ ሰቐልዎ። ኣይተቓለሰን። ምእንትኦም ጸለየ። “ኣቦ፣ ይቕረ በለሎም”። እዚ እዩ ጐይታ የሱስ። ሕጂ ምስ ካልኦት ሰባት ኣነጻጺርካ ሕሰቦ። ንጽጽር የለን። ግን ብዛዕባ ሙሴ ሕሰብ። እዚ ዓቢ መራሒ ነበረ፣ ግን ቀረብ ኣይነበረን። ኣይፋሉን፣ ብስልጣኑ ኣዝዩ ልዑል ነበረ። ብዛዕባ ኤልያስኸ? እቲ ዓቢን ቅዱስን ሰብኣይ፣ ግን ጻድቕ ሰብኣይ ነበረ። ንኣምላኽ ዘይመላለሱ ድማ ፍርዲ ኣምጸኣሎም። ስለዚ እዚ ጐይታ የሱስ፣ ካብ ሙሴ ኣዝዩ ዝዓበየ፣ ካብ ኤልያስ ኣዝዩ ዝዓበየ። እታ ሰበይቲ ብዝሙት ምስ ተታሕዘት ትዝክር፣ ሙሴ እንታይ ምገበረ? ብዳርባ እምኒ ምቐተላ፣ ኤልያስ እውን፣ ምኽንያቱ እቲ ጻድቕ ፍርዲ እዩ ነይሩ። ግን ጐይታ የሱስ፣ “ኣቲ ሰበይቲ፣ ኣነ እውን ኣይኮንነክን። ብሰላም ኪዲ” በላ። እንሆ፣ እዚ እዩ ባህርዩ። ትሕትና እዩ። ትሕቲ ቁጽጽር ዘሎ ሓይሊ እዩ።
ንሱ ድማ “ትሑት ልብን እየ” ይብል። ትሕትና ናብ ምድሪ ምቕራብ እዩ። ትሑት ምዃን እዩ። እዚ ድማ ጐይታ የሱስ እዩ። እዚ ሕሰብ። ኣብ ሰማይ ድማ ትሑት እዩ። የሱስ ክርስቶስ ትማሊ፣ ሎሚ፣ ንዘለኣለም ሓደ እዩ። ሕጂ ኣብ ሰማይ ትሑት ልብን እዩ፣ እኳ ደኣ ካብ ኩሉ ስም ልዕሊ ስም እንተኾነ። ንጐይታ ንመስግን። ብኸምዚ ዓይነት ነገራት ኣይጽሎን። ባህርዩ ትሑት ምዃን እዩ። ስለዚ፣ ትሑት እዩ። ስእሊ ትሕትናኡን ንሓጥኣን ዝቐርበሎም ምዃኑን ንርኢ። ዳዊት፣ ኣብ 1 ሳሙኤል 22፣ ካብ ንጉስ ሳኦል ይሃድም ነበረ፣ ናብ ዋሻ ዓዱላም ድማ ከደ። መን ከም ዝመጾ ትፈልጥ? ከንብቦ እየ። 1 ሳሙኤል 22:2: “ኩሉ ዝተጨነቐን ኩሉ ዕዳ ዝነበሮን ኩሉ ዘይተሓጎሰን ናብኡ ተኣከቡ፣ ንሱ ድማ ኣብ ልዕሌኦም ሓላፊ ኮነ።” ሃሌሉያ።
ትፈልጥ፣ ተጨኒቖም ነበሩ። ጭንቀት ምጥሓል እዩ። ሕጂ ኣብ ህይወትካ ተጠሚድካ ከም ዘለኻ ክስምዓካ ይኽእል እዩ። ማለት፣ ነጻ ኣይኮንካን። እምበኣር፣ ብዘይ ክርስቶስ፣ ነጻ ኣይኮንካን። ነጻ ኣይኮንካን። ስለዚ፣ እዞም ሰባት ተጠሚቖም ነበሩ። ናብ ዳዊት መጹ። ናበይ ከም ዝኸዱ ኣይፈልጡን ነበሩ። ዕዳ ነበሮም። ኣበዳሪኦም ድማ ይስዕብዎም ነበሩ። ዘይተሓጎሱ ነበሩ። ምናልባት ሎሚ ምሸት ዘይተሓጎስካ ትኸውን። ኣምላኽ ሕማቕ ዕድል ኣይሃበካን። ኣይፋሉን። ምኽንያቱ ህይወትካ ንክርስቶስ ፈጺምካ ስለ ዘይሃብካ እዩ። ዕረፍቲ ይህብ። ኩነታትካ ምንም ይኹን፣ ግን ዘይተሓጎሰ ማለት ምርር ዝበለ ነፍሲ እዩ። ምናልባት ሎሚ ምሸት ኣብኡ ትኸውን። ብዝነበርካዮ ኣነባብራ፣ ብዝገበርካዮ ምርጫታት። ኣብ ነፍስኻ ምረረት ኣሎካ። ነገራት ከመይ ክኾኑ ከም ዝኽእሉ ትሓስብ። ብዝገበርካዮ ነገራት ድማ ትሓዝን። ግን ሓዘን ሓጢኣት ኣየጥፍእን። ደም የሱስ ጥራይ፣ ሃሌሉያ፣ ካብ ኩሉ ሓጢኣት የንጽህ። ንስሙ ንመስግን።
ስማዕ፣ ኣምላኽና ካብ ዝተሓተ ክወስድ ይኽእል እሞ ጽቡቕ ነገር ክገብር ይኽእል እዩ። ነገራት ክፈጥር ከሎ ዝህበና ስእሊ፣ ሓደ ካብቶም ስእልታት ኦይስተር እዩ። ትፈልጥ፣ ኦይስተር ሓንቲ ሓመድ ክትረክብ ትኽእል እያ፣ ኣብ ኦይስተር ድማ ምትእስሳር ትፈጥር። ስለዚ፣ እታ ኦይስተር ብእምኒ ዕንቊ፣ ናክረ፣ ትሽፍኖ እሞ ዕንቊ ትገብሮ። ካብ ዘይጠቅም ነገር፣ ምትእስሳር ካብ ዝፈጥር ነገር፣ ዕንቊ ትገብር። ፈታዊ፣ ንስኻን ኣነን ንኣምላኽ ምትእስሳር ፈጢርናሉ። ሓጢኣትና ንኡ ምትእስሳር ፈጢሩሉ። ግን ጐይታ የሱስ እንታይ ይገብር? “ናባይ ንዑ” ይብል። እንታይ ድማ ክገብር እዩ? ካብ ዘይጠቅም ነገር፣ ምትእስሳር ካብ ዝፈጥር ነገር፣ ምኽንያት ሓጢኣትና፣ ንህይወትካ ጽቡቕ ነገር ክገብር እዩ። ንሱ መድሓኒ ሓጥኣን እዩ። ካብኡ ዝኸፍአ ድማ፣ ሎሚ ምሸት ክነግረካ፣ ኣፍካ ናብ እዝኑ ኣቕርብ፣ ከም ዝኾነ፣ ብጸሎት ሓጢኣትካ ድማ ተናዘዝ፣ ኣብኡ ድማ መድሓኒ ክትረክብ ኢኻ፣ ኩሉ በደልካን ኩሉ ጾርካን ብሞቱ ኣብ መስቀል ምእንታኻ ዘርሕቕ። ይቕረ ክትብሃል ኢኻ። ኣብ ህይወትካ ድማ ንኣምላኽ ንምግልጋል ዕላማ ክህበካ እዩ። ኣብቲ ኣገልግሎት ድማ ንነፍስኻ ዕረፍቲ ክትረክብ ኢኻ። ሃሌሉያ። ምኽንያቱ ኣርዑቱ ቀሊል እዩ። ኣዝዩ ዝሰማማዕ እዩ። እዚ እዩ ኣምላኽ ንዘለኣለም ምእንታኻ ዘዳለዎ። ቅድሚ ምምስራት ዓለም ዝተወሰኑ ግብራት፣ ንስኻ ኣብኦም ክትመላለስ ከም ዘለካ፣ ብክርስቶስ ድማ ክትገብር ትኽእል ኢኻ። ኦህ፣ ፈታዊ፣ ኣይትዘግይ። እምነትካ ኣብ ክርስቶስ ኣንብር።
ንጸሊ። ብሩኽ ኣምላኽ፣ ኣዝዩ ንመስግነካ፣ ጐይታ የሱስ፣ “ናባይ ንዑ” ስለ ዝበልካ። ንኹሎም ዝመጹ ሰማዕቲ ንመስግን። ግን ምናልባት ገና ዘይመጸ ሰብ ኣሎ፣ ፈታዊ። ነቲ ጾር ሓጢኣትን በደልን ከርሕቖ ይፍቀደሉ እሞ። ምእንታኻ ሞተ። ይፈትወካ እዩ። ንኡ ድማ ናብ ኣገልግሎት ንኡ ከምጽኣካ ይፍቀደሉ እሞ ህይወት ብሓቂ እንታይ ምዃና ክትፈልጥ ትኽእል ኢኻ። ሕጂ ኣምኖ። ብስም የሱስ ንሓትት። ኣሜን። ኣሜን።
