«እምበኣር፡ ኣሕዋተየ፡ ንስኻትኩም ብስጋ ብዙሓት ጥበበኛታት ከም ዘይኰንኩም፡ ብዙሓት ሓያላት ከም ዘይኰንኩም፡ ብዙሓት ክቡራት ከም ዘይኰንኩም፡ ምጽዋዕኩም ርኣዩ። ግናኸ ኣምላኽ ንጥበበኛታት ኬሕፍርሲ፡ ንዕሽታት ዓለም ሃረመ፡ ንሓያላት ኬሕፍርሲ፡ ንድኹማት ዓለም ሃረመ። ኣምላኽ ንዘለዉ ኸንቱ ኺገብሮምሲ፡ ንሕሱራትን ንንዑቓትን ንዘይብሉን ዓለም ሃረመ፡ ምእንቲ ሓደ እኳ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ከየንጸባርቕ።» (1 ቈረንቶስ 1:26–28)
ጳውሎስ ነዛ «ጽውዓ» ወይ «ምጽዋዕ» እትብል ቃል እተጠቕመላ እዚ ንሳብዓይ ግዜኡ እዩ። እቲ ምዕራፍ ጳውሎስ ንርእሱ «ሐዋርያ ኪኸውን እተጸውዔ» (1:1) ብምባል ይጅምር። ንኣመንቲ ቈረንቶስ «እተጸውዑ» (1:2) ምዃኖም ይጽሕፍ። እታ ቤተ ክርስቲያን እትብል ቃል—ኤክለሲያ—«እተጸውዑ» ማለት እዩ። ንሳቶም «ቅዱሳን ኪኾኑ እተጸውዑ» ማለት እተፈልዩ (1:2) እዮም። ኣብ ኩሉ ቦታ ንስም ጐይታና የሱስ ክርስቶስ ምስ ዚጽውዑ ኩሎም እውን ተተሓሒዞምን ተደጋገፍትን ነበሩ።
ምጽዋዕ ኣማኒ ኣዝዩ ኣገዳሲ እዩ፣ እኳ ደኣስ ንትርጉሙ ብዙሕ ግዜ ንርስዖ። ኣብዚ ቀዳማይ ምዕራፍ እዚ፡ ጳውሎስ ኩሉ ክርስትያን ቅዱስ ኪኸውን ከም እተጸውዔ የዘኻኽረና (ፍ. 1–9)። «ናብ ሕብረት ወዱ የሱስ ክርስቶስ ጐይታና ተጸዊዕና» (ፍ. 9–25)። ንኣምላኽን ንክርስቶስን ከነኽብር እውን ተጸዊዕና ኢና (ፍ. 26–31)።
ኣብ ናይ ሎሚ ጥቕሲ፡ ጳውሎስ ንምጽዋዕና ብጥንቃቐ ኽንምርምር የተባብዓና። ኣምላኽ ብሰንኪ ዝነበርናዮ ዘይኮነስ—ምንም እኳ እንተነበርና—ከም ዝጸውዓና ክንፈልጥ ኣሎና! ኣምላኽ ብሰንኪ መን ምዃንና ወይ እንታይ ክንህቦ ከም እንኽእል እንተ ዝጸውዓና፡ ትዕቢትን ዕብዳንን ብቕልጡፍ ምተቖጻጸረ። ግናኸ ኣምላኽ ዝተፈላለየ ነገር ገበረ—ንሱ ጥራይ ክገብሮ ዝኽእል ነገር—ስለዚ ንሱ በይኑ ንኸምዚ ዝኣመሰለ ጸጋን ፍቕርን ዝመልኦ ናይ ምድሓን ትልሚ ክብሪ ይቕበል።
ንጥበበኛታት ከሕፍርሲ ንዕሽታት ዓለም ሃረመ። ንሓያላት ከሕፍርሲ ንድኹማት ሃረመ። ንሕሱራትን ንንዑቓትን—እወ፡ ንዘይብሉ እውን—ንዘለዉ ኸንቱ ኺገብሮም ሃረመ። ስለምንታይ? ምእንቲ «ሓደ እኳ ኣብ ቅድሚኡ ከየንጸባርቕ።»
ጳውሎስ ይድምድም፦
«ግናኸ ንስኻትኩም ካብኡ ብክርስቶስ የሱስ ኢኹም፡ ንሱ ኸኣ ጥበብ ካብ ኣምላኽ፡ ጽድቅን ቅድስናን ምድሓንን ኰነልና፡ ከምቲ ጽሑፍ ዘሎ፡ ‘እቲ ዚምካሕ ብጐይታ ይምካሕ’» (1 ቈረንቶስ 1:30–31)።
ናይ ሎሚ መርሕ
ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ንሰብ ዝኸውን ክብሪ የልቦን። ብዛዕባኻ ወይ ብዛዕባይ ኣይኮነን—ብዛዕባ እቲ ኻብ ጸልማት ናብ ግሩም ብርሃኑ ዝጸውዓና ኩሉ ክብሪን ምስጋናን ምሃብ እዩ።
