«ቃል እግዚኣብሔር ንዮናስ ንኻልኣይ ግዜ መጸ።» (ዮናስ 3:1) እዚ ብተስፋን ብምሕላፍን ዝበርህ መልእኽቲ እዩ። ሓደ ሰብ ስለ ዝፈሸለ ጥራይ ኣምላኽ ኣብ መደርደሪ ኣቐሚጥዎ ማለት ኣይኮነን።
ውድቀታት ዳዊት ብግልጺ ተመዝጊቦም ኣለዉ። ክንብቦም ከለና፡ ምስኡ ኣብ ሓመድ ንቕመጥ እሞ ብሓፍረት ንነድድ። ዳዊት ግን ኣብ ቅድሚ እግዚኣብሔር ከመይ ገይሩ ክስበር ከም ዝፈልጥ፡ ብደም ዝመልአ ቅንኣት ከመይ ገይሩ ክንስሓ ከም ዝፈልጥ ይፈልጥ ነበረ። ኣምላኽ ድማ ምስኡ ኣይወድአን። ኣምላኽ ይቕረ በለሉ እሞ ናብ ፍርያም ህይወት መለሶ።
ዮናስ ንናይ ኣምላኽ ሚስዮናዊ ጽውዓ ክምልስ ፈሺሉ እሞ ኣብ ከብዲ ዓብዪ ዓሳ ወድአ። ኣብቲ ህያው ሰርጓጅ፡ ክእዘዝ ተማህረ። ኣምላኽ ንኻልኣይ ግዜ ምስ ጸውዖ፡ ናብ ነነዌ ከደ፡ ቀሪቡ ዝነበረ ፍርዲ ሰበኸ፡ እሞ ኩላ እታ ከተማ ናብ ዓሚቕ ንስሓ ከም ዝኣተወት ረኣየ።
ዮሃንስ ማርቆስ ምስ ጳውሎስን በርናባስን ብሩህ ምጅማር ገበረ፡ ግን ድሕሪኡ ተሰናቢቱ ናብ ቤቱ ከደ። ኣምላኽ ግን ኣይሓደጎን። ማርቆስ ናብ ውግእ ተመልሰ፡ ናይ ጳውሎስ እምነት እንደገና ረኸበ፡ እሞ ወንጌል ናይ ዘይፈሽል ኣገልጋሊ ክጽሕፍ ተመደበ።
ጴጥሮስ ንእግዚኣብሔር ፈሺሉ፡ ምስ ኩሉ ናይ ዘይሞት ፍቕሩ ዝገልጽ መብጽዓታቱ። ሰባት ነቲ ክንፊ ዝተሰብረ ዑፍ እንደገና ክሳብ ክንደይ ከም ዘይኽእል ብምባል ክሓድግዎ ነበሩ። ኣምላኽ ግን ኣይሓደጎን እሞ ጴጥሮስ ካብ ቅድሚኡ ዝበለጸ በረረ። ኣብ ጴንጠቆስጠ ን3000 ሰባት ደገታት መንግስቲ ከፈተ። ብዘይ ምድካም ሰርሐ እሞ ብኢድ መሳቕይቲ ደጋጊሙ ተሰቀየ። ነተን ስሙ ዝጸሓፋ ክልተ መልእኽታት ጸሓፈ፡ ድሕሪኡ ድማ ንኽቡር ህይወት ኣገልግሎት ብሞት ሰማእትነት ደምደመ።
ስለዚ፡ ናብ ኣገልግሎት ክመጽእ ከሎ፡ ኣምላኽ ኣምላኽ ናይ ካልኣይ ዕድል እዩ። ሓደ ሰብ ስለ ዝፈሸለ ጥራይ ምስኡ ኣይወድአን። ዝተሰብረን ዝተዋረደን ልቢ ኣብ ዝረኸበሉ ግዜ፡ ንርእሲ እቲ ዝወደቐ ወተሃደሩ ንምልዓል ይድንን።
እዚ ግን ንሓጢኣትን ውድቀትን ንምድጋፍ ክውሰድ የብሉን። ምምራርን ንስሓን ናይ ንእግዚኣብሔር ምፍሻል ከም በቂዕ መከላኸሊ ክኸውን ይግባእ።
ኣምላኽ ንዘይንስሓ ዝኣተወ ሓጥእ ድሕሪ እዚ ህይወት ካልኣይ ዕድል ይህብ ማለት እውን ኣይኮነን። ብዛዕባ ሞት ዘስካሕክሕ መወዳእታ ኣሎ። ነቲ ብሓጢኣቱ ዝመውት ሰብ፡ እቲ ዘስካሕክሕ ፍርዲ፡ «ኣብ ዝወደቐትሉ ቦታ፡ ኣብኡ ትነብር።» (መክብብ 11:3)።
