ምልካት– ሚያዝያ 2014 —መጽሔት ጸጋን ሓቅን
ተንሲኡ ዘሎ ጐይታ ንማርያም መግደላዊት ተራእያ
ማርያም ክትርኢ ኣንጠልጢላ ናብቲ ዝፈተወቶ መቓብር ጐይታኣ ኣንጠልጢላ ኣተወትን ክልተ መላእኽቲ ጻዕዳ ለቢሶም፡ ኣብ ርእስን ኣብ ኣእጋርን እቲ ስጋኡ ዝነበረሉ ቦታ ተቐሚጦም ረኣየት (ዮሃ. 20:11-12)። ንሳ ግና በዚ ግሩም ትርኢት እዚ ኣይተገረመትን፡ ከመይሲ ንጐይታኣ ብምጥፋኣ ብዘይፍለጥ ሓዘን ተዋሒጣ ነበረት። ንሕቶኦም፡ “ኣቲ ሰበይቲ፡ ስለምንታይ ኢኺ እትበኽዪ?” ኢላ መለሰት፡ “ንጐይታይ ወሲዶምዎ እዮም፡ ኣበይ ከም ዘንበሩዎ ድማ ኣይፈልጥን እየ” (ቁ.13 NKJV )።
ከምቲ ማርያም ብሓዘና ካብቶም መላእኽቲ ዝገላበጠት፡ ሓዘናን ምሉእ ልባን ንጐይታ ኣቕሪቡዋ ነበረ፡ ንሳ ግና ኣይፈለጥቶን። ንጐይታኣ ብትንሳኤ ክትፈልጦ ኣይተዳለወትን፡ ብሓዘና ድማ ካብኡ እውን ገላበጠት! ሓንቲ ቃል ግና ካብ ከናፍሩ ኹሉ ነገር ቀየረት፡ “ማርያም”። ንኣባጊዑ ብስሞም ይጽውዖም፡ ንሳቶም ድማ ድምጹ ይፈልጡ። እንደገና ገሊባ፡ “ረቦኒ” ወይ “ዓቢ መምህረይ” በለት። እቲ ድንቂ ተኣምር ትንሳኤኡ እኳ ኣይሓሰበቶን – ዝሓሰበቶ ኹሉ እቲ ዝፈተወቶ፡ ሕጂ ኣብ ቅድሚ ዓይና ዘሎ ጥራይ ነበረ።
ንሳ ኸኣ በላ፡“ኣይትያዘኒ፡ ከመይሲ ገና ናብ ኣቦይ ኣይዓረግኩን እየ።” ሞቱ ንምድራዊ ርክብ ኣወገደ፡ ንሳ ግና ምስቶም “ኣሕዋተይ” ኢሉ ዝጸውዖም ሓድሽ ርክብ ኣወጀ። ናብ “ኣቦይን ኣቦኹምን፡ ናብ ኣምላኸይን ኣምላኽኩምን” ክዓርግ ነበሮ (ቁ.17)፡ ከመይሲ ብትንሳኤኡ ርእሲ ሓድሽ ፍጥረት እዩ፡ ኣብኡ ድማ ኣምላኽ ሕጂ ኣቦ ኹሎም ነቲ ብሩኽ ወዱ ዝፈልጡ እዩ። መንፈሳዊን ሰማያዊን ርክብ እዩ፡ ገና ግና “ኣቦና” ኣይበለን፡ ከመይሲ ፍሉይ ወድነቱ ኹሉ ግዜ ቀዳማይ ቦታ ክህልዎ ኣለዎ፡ ካብ ኹሎም ካልኦት ድማ ዝተፈልየ ቦታ። እቲ “ኣቦይ” ዝብል ቃል ንኣምላኽነት ጐይታ የሱስ የጠቓልል፡ “ኣምላኸይ” ድማ ንሰብነቱ የጠቓልል። “ኣቦኹም” ዝብል ቃል ብሓድሽ ልደት ምእመናን ተኻፈልቲ መለኮታዊ ባህሪ ምዃኖም የጠቓልል። “ኣምላኽኩም” ድማ ምስ ክርስቶስ ከም ኣሕዋቱ ብሰብነትና ምልላይና የጠቓልል።
ጐይታ ንማርያም ዝነግራ ዝነበረ፡ ንሳ ኣብ ምድሪ ኸይትህልዎ ኸላ፡ ኣብ ሰማይ ኣብ ቅድሚ ኣቦ ባዕሉ ክትህልዎ እያ – ኹሉ ተስፋኣን በረኸታን ሕጂ ኣብኡ ምስ ኹሎም ኣሕዋት ጐይታ ተሰሪዑ። ብታኣማንነት ነዚ ግሩም መልእኽቲ እዚ ናብቶም ናቱ ወሰደት (ቁ.18)።
ብለስሊ ኤም. ግራንት (ዝተሰማምዐ)
