እቲ ሓኪም ይኸይድ ኣሎ! መጋረጃታት እታ ገዛ ተሰንጢቑ ኣሎ፣ መትሓዚ ማዕጾ ተሸፊኑ ኣሎ፣ ሰረገላ ደው ኢላ ኣላ፣ እቲ ሓኪም ይኣቱ። ኣብኡ ሓደ ዝተሰቀየ ሰብ ኣሎ።
ሓጢኣት ብዙሕ ክፉኣት ናብ ዓለምና ኣምጺኡ! ሓጢኣት . . .
ጥዕናና ሰሪቑ — ሕማም ኣምጺኡ፣ ባህታና ነፊጉ — ብሕማም መሊኡና! እቲ ዝሓመመ ስጋ ጥራይ ኣይኮነን — እቲ ነፍሲ ከኣ ብሞት ዝቕጽዕ ሕማም ተሰቒላ ኣላ!
«ርእስኹም ኩሉ ሓሚሙ፣ ልብኹም ኩሉ ሓሚሙ። ካብ መረግጽ እግርኹም ክሳዕ ርእስኹም ጥዕና የብልኩምን — ቁስልን ሕበጥን ምፍንጫልን ጥራይ እዩ ዘሎ!» (ኢሳይያስ 1:5-6)።
በዚ ምኽንያት እዚ፣ የሱስ ከም ዓቢይ ሓኪም ናብ ዓለም መጸ። ንሱ የሆዋ-ሮፊ፣ ንኹሉ ሕማምና ዝፍውስ ጐይታ እዩ። ንሱ ጥዕናን ፈውሲን የምጽኣልና፣ ኩሉ ከኣ ብነጻየምጽኦ። እቲ መዝገብ ጸጋ ንምቕባልና ኩሉ ግዜ ክፍቲ እዩ! ምኽርን መድሃኒትን — ብዘይ ገንዘብን ብዘይ ዋጋን — ይወሃብ።
ናብኡ እንተ ተገይሩ፣ ዝተስፋ ዝቖረጸ ጉዳይ የለን፤ ሓደ እኳ ብፈውሲ ክስፋእ ወይ ብሕያውነቱ ክጠራጠር ኣየድልዮን። ሓንቲ ሕቶኡ፣ «ክትሓዊ ዲኻ?» እያ። እቲ ሓጥእ «እወ» እንተ ኢሉ፣ ንሱ «ጥዕና ክመልሰልኩም እየ፣ ቁስልኹም ከኣ ክፈውሰኩም እየ!» ይብል። ንሱ ከምቲ ዝበለጸ እወይብል፣ «ጥዕናኹም ክመልሰልኩም እየ፣ ንቝስልኹም ድማ ክሕውየኩም እየ!» ንሱ ከምኡ እዩ ርህሩህ ከምኡ እውን ብቑዕእዩ፤ ከምቲ ዝበለጸ ድሉው ከምኡ እውን ይኽእል — ኣብ ማዕጾኡ ከኣ ኩሉ ግዜ «ሓደ እኳ ኣይክድርብን እየ» «ዝደለየ — ክመጽእ ይኽእል እዩ» ተባሂሉ ተጻሒፉ ኣሎ። ክብሪ ዝመልኦ ሓኪም! ንዝሓመመት ነፍሰይ ፈውሳ፣ ናብ ጥዑይ ጥዕና ነፍሲ ምለሰኒ፤ ንድንቂ ክእለትካን ሕያውነትካን ከርኢ ከኣ ኣኽእለኒ። ንፈውሲ ናባኻ ክጥምት እየ፣ ከምቲ ጥንቲ እስራኤል ናብ «እቲ ሙሴ ዝገበሮ ኣስራዚ ተመን» ዝጠመቱ፣ ኩሎም ከኣ ሓውዮም! ኣብ ጊልዓድ «በለሳ» ኣላ —ንሱ ከኣ «እቲ ሓኪም» ኣብኡ እዩ!
የሱስ ንዝተሰብረ ልቢ ይፈውስ፣ ኦ! ክንደይ ጥዑም ድምጺ እዩ ንዓይ ሓንሳብ ኣብ ትሕቲ ሓጢኣተይ ተሰቒሉ፣ ንዓይ ሓራ ንምግባር ጐነጸን ደመየን።
ብመከራኡ፣ ሞቱን ብቕዓቱን፣ ብመለኮታዊነቱ፣ ደሙን ሕማሙን፣ ዝተሰብረ ልቢ ወይ ዝቖሰለ መንፈስ ብሓንሳብ እንደገና ይሓዊ። ጄ.ኤስ.ኤም.
