«ክሳዕ ዝመጽእ»
«ክሳዕ ዝመጽእ» ክቡራት ቃላት እዮም። ምስቲ ጳውሎስ ኣብ 1 ቈረንቶስ 11:23-36 ዝጠቐሶ ናይ ጐይታ ድራር ተተሓሒዞም እተጻሕፉ እዮም። እዚ ናይ ፍቕሪን ፍቕራዊ ዝኽሪን በዓል እዩ፡ ናይቲ ነዊሕ እዋን ቅድሚ ሕጂ፡ ብዝተዋሕጠሉ ለይቲ፡ እንጌራን ጽዋዕን ዝወሰደ፡ ምልክታት ናይቲ ዝሃቦ ስጋን ዝፈሰሰ ደምን። «እዚ ንዝኽረይ ግበሩ» (ቁ.24 KJV)። ኦ! እቲ ብዛዕባ መስቀል ብስቓዩን ውርደቱን፡ ብዕምቆት ፍርዱን ዝገበሮ ሕቶ! ንዓኻ ምዃኑ ዘክር፤ ሕጂ ኸኣ ንዓይ ዘክር። ስለዚ፡ «ነዚ እንጌራ እዚ ዝበላዕኩምዎ፡ ነዚ ጽዋዕ እዚ ዝሰቴኹምዎ ዘበለ ግዜ፡ ንሞት ጐይታ ክሳዕ ዝመጽእ ትነግሩ ኢኹም» (ቁ.26)።
ጐይታ ኣብ መዓልቲ ጐይታ ኣብ ማዕድኡ ክንእከብ ከለና፡ ጐይታ ባዕሉ እቲ ኣብ ቅድሜና ዘሎ ሓደ ዕላማ ክኸውን ኣለዎ፡ ንእኡ ኣምልኾ ልብና፡ ምስጋና ኣፍና ንምሃብ። ብመንፈሱ ተመሪሕና፡ ንእኡ ጥራይ ክንርእዮ ኢና፡ ከምቲ ንሱ ንኸምዚኣቶም ዝኣመሰሉ ዝፈተወን ንርእሱ ዝሃበን፤ ከምኡ’ውን ከምቲ ንሱ ህያው ኮይኑ፡ ንኽብራዊ ዝፋን ሰማይ ዝመልአ፡ ንናቱ ዘይርስዕ፡ ኩሉ ግዜ ዝሓሊ፡ ዝፈቱ፡ ከምኡ’ውን ንነፍሲ ወከፍ ዝመርሕ ንርእዮ። እዚ ንዝኽሩ ክንገብር ከለና፡ «ክሳዕ ዝመጽእ» ንገብሮ። ኩሉ ከምዚ ዝኣመሰለ ናይ ደገ ዝኽሪ፡ ኣብ መወዳእታ ንደሙ ዝዓደጎ ህዝቡ ናብ ቤቱ፡ ናብ ቤቱና ናብ ቤተና፡ ናብ ኣቦኡና ናብ ኣቦና ምስ ዝወስዶም ክዛዝም እዩ።
«ክሳዕ ዝመጽእ» ፍቕሩ ንዝክር፡ ንእኡ ኸኣ ነመስግኖን ነምልኾን።
«ክሳዕ ዝመጽእ።» እዚኦም ካብ ልብና ክወጹ ዘይብሎም ቃላት እዮም። ንናይ ሰማይ መልእኽቲ ንዝጽበዩ ህዝቡ ተባሂሎም ክጽውዑ ይኽእሉ እዮም። ኣብ ነፍስና ጥራይ እንተተደጋጊሞም፡ ኩሉ ነገር ጽቡቕ ክኸውን እዩ። ሓጎስን ሰላምን ዕለታዊ ክፍሊትና ክኸውን እዩ፡ ሕብረት ምስኡ ኸኣ ብቐጻሊ ዝበለጸ ሓቀኛ ክኸውን እዩ።
«ክሳዕ ዝመጽእ» ኣይንግልግልን፡ ብፍቓድ ርእስና ዘይኮነስ፡ ከም ፍቓዱ፡ ንእኡ እናሓተትና፡ «ጐይታይ፡ እንታይ ክገብር ትደሊ?» (ግብሪ ሃዋርያት 9:6 kjv)። ኩሉ ብቕንኣትን ብርእስኻ ምኽሓድን እንተተገብረ እንታይ ኣገልግሎት ክረክብ እዩ፤ ንኹሉ ስራሕና ንእኡ እንታይ ቅንኣትን ምውፋይን ክስንዮ እዩ! ግዜና፡ እቲ ክቡር ሰዓታት ዝህበና፡ ብዙሕ ግዜ ብሓጢኣት ዝባኽን፡ «ክሳዕ ዝመጽእ» ጥራይ እንተዘኪርናዮ ከመይ ክንጥቀመሉ ኢና! እዞም ቃላት እዚኦም ከቶ እንተዘይተረስዑ እንታይ ሓይልን ትምኒትን ክህልወና እዩ!
«ክሳዕ ዝመጽእ።» እቲ ሓሳብ ክሕግዘናን ኣብቲ ጸጋኡ ዝጸውዓናዮ ኣመላልሳን ህይወትን ክሕልወናን እዩ። ገሊኦም ብዛዕባ ዝበለጸ ህይወት ይዛረቡ፡ ካልኦት ኸኣ ብዛዕባ ዝለዓለ ህይወት፤ እቲ ዝበለጸ ትሕትናዊ ህይወት ምምራሕ እዩ። ናብዚ ኸኣ ከምቲ ንሱ ዝመላለሰ፡ ንእኡ ክንስዕብ፡ ንእቲ ትሑትን ትሑትን ዝነበረ ክንስዕብ ተጸዊዕና ኢና። ብፍቓድና ድሕሪኡ ብጽኑዕ ክንስዕብ ኢና፡ ንውርደቱ ካብ ሰፈር ወጻኢ ክንጸውር ኢና፡ «ክሳዕ ዝመጽእ» ምዃኑ ጥራይ እንተዘኪርናዮ።
«ክሳዕ ዝመጽእ።» ግጭት ኣብዚ ኣብ ስጋ ዘሎና ክፍሊትና እዩ። ኣይዛዝምን። ጸላእትና እኩያት መናፍስቲ፡ ዓለምን ስጋን እዮም፡ ግን ዓወት ኣብ ወገንና እዩ። ንሱ ስዒሩ እዩ፡ ብእኡ ኸኣ ንስዕር። «ክሳዕ ዝመጽእ» እቲ ግጭት ይነድድ፡ ግን ምስ ዝመጽእ፡ እቲ ግጭት ክዛዝምን ሰይጣን ብምሉኡ ኣብ ትሕቲ እግርና ክጭፍለቕን እዩ። እቲ ዕላማ ኣብ ቅድሚ ዓይኒ ምስ ዝኸውን፡ ንጽቡቕ እምነት ንምግጣም፡ ብቐጻሊ ንምምካት እንታይ ምትብባዕ እዩ!
«ክሳዕ ዝመጽእ» እቲ ዕላማ እዩ።
ፈተናታት፡ ምድንጋራት፡ ከምኡ’ውን ጾር ህይወት – ብዛዕባ እዚኦም እንታይ? ሕጂ ዘሎ ምጽንናዕ፡ ሕጂ ዘሎ ሓገዝ ኣሎ። ጸሎት መዕቆቢና እዩ። ጐይታ ዓቢ ጾር ዝጸውር እዩ። ናብኡ ኺድ እሞ ጾርካ ሎሚ ኣብኡ ኣንብር። ክወስዶ እዩ፡ ከመይሲ ከምኡ ኢሉ እዩ። ናይ ጽባሕ ወይ ናይ ሰሙን ድሕሪ ጽባሕ ጾር ጥራይ ዘይኮነስ፡ ናይ ሎሚ ጾር’ውን። ከምቲ መሰልና እንጥቀምን ጾርና ኣብ ጐይታ እንድርብን፡ ናይ ሰማይ መልእኽቲ ንናቱ ክንዝክር ኣለና፡ «ክሳዕ ዝመጽእ።»
ኣብዚ ጸልማትን ክፉእን ዘመን፡ ከም ሎሚ ዝበዝሐ ምብካይን ምብካይን ዝነበረሉ ግዜ ነይሩዶ? ንብዓት ስቓይ፡ ንብዓት ሓዘን፡ ንብዓት ስንብት! ፍቑራት ተመንጢሎም፡ ካልኦት ሓሚሞም ናብ መቓብር ይቐርቡ! ግን – ስሙ ይባረኽ! ንብዓት ንለይቲ ይጸንሕ፡ «ግን ሓጎስ ብጥዋት ይመጽእ» (መዝሙር 30:5)። ኩሉ «ክሳዕ ዝመጽእ» እዩ። ንሱ ኩሉ ንብዓት ክድምስስ እዩ። ምስ ድሑናት ፍቑራትናን ኣዕሩኽትናን ኣብ ቅድሚኡ ክንራኸብ ኢና። «ክሳዕ ዝመጽእ» ሕጂ’ውን ንኹሉ ስቓይ ልብና በለሳ እዩ፡ ብእምነት ኸኣ ብኹሉ ንብዓትና ክንበስም ንኽእል ኢና።
«ክሳዕ ዝመጽእ።» ነዞም ብሩኻት ቃላት እዚኦም ፈትኖም። ኣብ ህይወትካ ከም ክርስትያን ዘይትግበርሉ ነገር እንተሃለወ ርአ። ኣብ ኩሉ ነገር ይኣትዉ፡ ኣብ ኣዒንትናን ኣብ ልብናን ዝበለጸ እንተመልእናዮም። ሽዑ ብሓቂ «ክሳዕ ዝመጽእ» ክንዓዪ ኢና።
«ክሳዕ ዝመጽእ» ከምኡ’ውን ክመጽእ እዩ። እቲ «ንእሽቶ ግዜ» ሓደ ብሩኽ መዓልቲ ክዛዝም ኣለዎ። እቲ «ንእሽቶ ግዜ» ክዛዝም እዩ – ድሕሪኡ ኸኣ እንታይ? ኦ፡ እቲ ሓጎስ! ንእኡ ከምቲ ዘሎ ክንርእዮ ኢና። ይኣክል! ናብኡ ንኺድ እሞ ዝበለጸ ንግልግሎ፡ ነቲ «ንእሽቶ ግዜ» ኸኣ ብእምነትን ብምውፋይን ንእኡ «ክሳዕ ዝመጽእ» ነሕልፎ።
