«እምብኣርሲ እንተበላዕኩም ወይስ እንተሰቴኹም ወይስ ዝኾነ ይኹን እንተገበርኩምሲ፡ ኩሉ ንኽብሪ ኣምላኽ ግበርዎ።» (1 ቈረንቶስ 10:31)
ሓደ ካብ ዓበይቲ ፈተናታት ክርስትያናዊ ባህርይ፡ ንኣምላኽ ዝኸውን ክብሪ እንተሃለዎ እዩ። ብዙሕ ግዜ ንግብርና ብሕቶ «ሓደጋዶ ኣለዎ?» ኢልና ንፍትኖ። እዚ ግን ሕቶ ኣይኮነን። ክንሓትት ዘሎና እዚ እዩ፦ «ንኣምላኽ ዝኸውን ክብሪዶ ኣለዎ?»
ዝኾነ ንጥፈት ከይጀመርና፡ ርእስና ኣድኒና ነቲ ጐይታ ኣብቲ ክንገብሮ ዘሎና ነገር ንርእሱ ከኽብር ክንሓትቶ ይግባእ። ኣምላኽ በቲ ነገር ክኽበር እንተዘይክኢሉ፡ ካብ ምግባሩ ክንቑጠብ ይግባእ።
ካልኦት ሃይማኖታት ብዘይሓደጋ ባህርይ ክዕገቡ ይኽእሉ እዮም። ክርስትና ካብቲ ብቑዕ ዘይኮነ ናብቲ ብንጹር ኣወንታዊ ይሓልፍ። ስለዚ፡ ከምቲ ኬት ኤል. ብሩክስ ዝበሎ፡
«ሓጋጊ ክርስትያን ክትከውን እንተደሊኻ፡ ኣብ ነገራት ዘሎ ሓደጋ ምድላይ ደው ኣቢልካ፡ ጽቡቕ ምድላይ ጀምር። ህይወትካ ሕጉስ ክትከውን እንተደሊኻ፡ ኣብ መንጎ እቶም ‘ጽቡቕ’ እምበር ‘ሓደጋ’ ዘይሓቱ ሰባት ዕድልካ ኣንብር።»
ነገራት ባዕላተን ዘይሓደጋ ክኾና ይኽእላ፡ ገና ግን ኣብ ክርስትያናዊ ውድድር ከቢድ ጾር ክኾና ይኽእላ። ሓደ ኦሎምፒክ ተቐዳዳማይ ኣብ ውድድር 1500 ሜትሮ ሓደ ከረጢት ድንች ክጸውር ዝኽልክል ሕጊ የለን። ንድንች ክጸውር ይኽእል እዩ ግን ነቲ ውድድር ክዕወት ኣይክእልን። ከምኡ እዩ ድማ ምስ ክርስትያን። ነገራት ዘይሓደጋ ክኾና ይኽእላ ገና ግን ዕንቅፋት ክኾና ይኽእላ።
ግን መብዛሕትኡ ግዜ «ሓደጋዶ ኣለዎ?» ኢልና ክንሓትት ከለና፡ ሕቶና ሕቡእ ጥርጣረ የርኢ። ብዛዕባ እተን ብግልጺ ቅቡላት ዝኾና ንጥፈታት—ከም ጸሎት፡ መጽናዕቲ መጽሓፍ ቅዱስ፡ ኣምልኾ፡ ምስክርነትን ዕለታዊ ስራሕናን—ከምኡ ኣይንሓትትን።
ብኣጋጣሚ፡ ዝኾነ ክብረት ዘለዎ ስራሕ ንኽብሪ ኣምላኽ ክስራሕ ይኽእል እዩ። ስለዚ እዩ ገለ ኣንስቲ ገዛ ኣብ ልዕሊ መሕጸቢ ገዛአን እዚ መርሖ ዘለወን፦
«መለኮታዊ ኣገልግሎታት ኣብዚ መዓልታዊ ሰለስተ ግዜ ይካየዱ።»
ዝኾነ ግዜ እንተተጠራጠርና፡ ነዚ ምኽሪ እዚ ካብ ኣደ ጆን ዌስሊ ክንከታተል ንኽእል ኢና፤
«ሓደ ደስታ ሕጋዊ ምዃኑ ክትውስን እንተደሊኻ፡ ነዚ ሕጊ እዚ ተኸተል፦ ዝኾነ ንምኽንያትካ ዘዳኽም፡ ንርህራሄ ሕልናኻ ዝጎድእ፡ ንስምዒትካ ብዛዕባ ኣምላኽ ዘጸልም፡ ወይ ንጥዑም መንፈሳዊ ነገራት ዘርሕቕ፤ ዝኾነ ንስልጣን ስጋኻ ኣብ ልዕሊ ኣእምሮኻ ዘዕቢ፡ እቲ ነገር ሓጢኣት እዩ።»
