«እንሆ፡ ቅልጡፍ እመጽእ ኣለኹ!» (ራእይ 3:11)
«ኣሜን! ንዓ ጐይታ የሱስ!» «ስለምንታይ እዩ መንኮርኮር ሰረገላኻ ዝድንጕይ?» ንሽዱሽተ ሽሕ ዓመታት፡ እዛ ዓለም እዚኣ ተንከባሊላ፡ ብዕድመ ደኺማ፡ ብሓጢኣትን ጓሂን ድማ ተጨማሊቓ። እትጽበ ቤተ ክርስቲያን ነቲ ነዊሕ ጸልማት ምሸት «ጐይታ ቀሪቡ ኣሎ!» ኢሉ ዝነግር ትርኢ። ነፍሰይ፡ ንምርኻቡ ተዳለዊ! ኦ! ክንደይ ባህታ ዝመልኦ መዓልቲ፡ እቲ ንነዊሕ እዋን ዘይተኸብረን እተናዕቐን ፍቑር መድሓኒኺ፡ ኣብ ቅድሚ እተኣከበ ፍጥረት፡ ንኹሉ ጐይታ ኮይኑ፡ ብቕዱሳኑ ተኸቢሩ፡ ብፍረ ጻዕሪ ነፍሱ ረኺቡ፡ ንጸላእቱ ብብሩህ ምጽኣቱ — ብብርሃን ቍጥዓ — ከጥፍእ ከሎ፡ ልቢ እቶም ሓጐስ ዝመልኦም ህዝቡ ድማ «ብዘይነገር ሓጐስን ክብሪን ኪሕጐሱ!» ነፍሰይ፡ ንምርኻቡ ተዳለዊ!
ንዓኺ ባህታ ዝመልኦ ሓሳብ ይኹን — «ብጹእ ተስፋኺ» — ምስ ሓውኺ ምርኻብ! ብዙሕ ግዜ ኣብ መመልከቲ ግምቢ ደው በሊ፡ ነቲ ናይ መጀመርታ ብርሃን ምጽኣቱ፡ ነቲ ናይ መጀመርታ ድምጺ መንኮርኮር ሰረገላኡ ንምርካብ። ዓለም ሕጂ ኣብ ምድላው እያ! ኣብ ዝደኸመ መሓውራ ትናወጽ ኣላ። ኣብ ኩሉ ወገን «ይመጽእ ኣሎ! ንምድሪ ኺፈርድ ይመጽእ ኣሎ!» ዝብሉ ድምጽታት ኣለዉ። ኣንባቢ! ንስኻ ካብቶም «ምጽኣቱ ዝፈትዉ» ዲኻ? ኣገባብ ናይቶም ዝጽበዩ ቅዱሳኑ ዘክር፦
«እቶም ጐይታኦም ምስ መጸ፡ ኪነቕሑ ዚረኽቦም ባሮት ብጹኣን እዮም!» (ሉቃስ 12:37)
