“ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ”
ብዛዕባ ሰበይቲ ሎጥ
“ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ” (ሉቃስ 17፡32 KJV) ብዛዕባ ዘፍጥረት 19 ጐይታ ዝሃቦ ሓያል ርእይቶ እዩ። “ብዛዕባ ሰበይቲ ሎጥ እንታይ እዩ?” ኢልና ንሓትት ንኸውን። ንሳ፡ ኣምላኽ ኣብዛ ምድሪ እዚኣ እንታይ ከም ዝመጽእ ምስ ኣወጀ፡ ንቓል ጐይታ ብምሉኡ ዘይምእዛዝ ዘሎ ዕሽነት ንዘለኣለም እትምስክር እያ። ሰበይቲ ሎጥ ንብዙሓት ነፍሳት እተመልክት እያ፦ ክድሕኑ ይደልዩ እዮም፡ ግናኸ ናብቲ ናይ ድሕነት ቦታ ኣይበጽሑን። ጐይታ ንኣቶም፡ “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ” ይብሎም። ክትድሕን ደልያ ድያ? እወ። ካብ ጥፍኣት ክትሃድም ደልያ ድያ? እወ። ካብኡ ንምህዳም ሓሳብ ገይራ ድያ? እወ። ሃዲማ ድያ? ኣይፋል! ክትድሕን ትኽእል ነይራ፡ ግናኸ ኣይደሓነትን፡ እኳ ደኣ ብፍርዲ እተን ከተማታት እኳ እንተ ዘይተታሕዘት። ሓንቲ ንእሽቶ ቃንዛ ወይ ሓዊ ኣብ ሰበይቲ ሎጥ ኣይወደቐን፡ ግናኸ ተቐንጢባ።
ብዛዕባ ሰበይቲ ሎጥ ክልተ ነጥብታት ከም ዝወጽእ እኣምን፦ ንሳ ዘይትኣምንነይራ፡ ከምኡ’ውን ዘይእዙዝነይራ። ክቡር ዘይደሓንካ ኣንባቢ፡ እዚኸ ንስኻ ኣይኮንካን ድዩ? ንኣምላኽ ኣሚንካ ዲኻ? ንወንጌል ተኣዚዝካ ዲኻ? ከም ዘይገበርካዮ ትፈልጥ ኢኻ! “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ።”
ብዘይምክንዩታ፡ ብዘይምሕረምታኣ፡ ናብ ዓንዲ ጨው ተለዊጣ (ቁ.26)። ንሳ ግብዝ ነይራ፦ ካብ ከተማ ዝወጸት ትመስል ነይራ፡ ናብ ከረን እትኸይድ ትመስል ነይራ፡ ግናኸ ልባ ኣብ ከተማ ነይሩ። ሰበይቲ ሎጥ ፍርዲ ከም ዝመጽእ ብሓቂ ኣይኣመነትን። ኣብ ልባ፡ “ምልክት ኣይርእን እየ፤ ናብ ድሕሪት ክጥምት እየ እሞ እቶም ሰብ ዝበልዎ ሓቂ እንተኾይኑ ክርኢ እየ” በለት። ሰበይቲ ሎጥ ናብ ድሕሪት ጠመተት እሞ ኣብኡ ሞተት።
እቲ ዝመጽእ ፍርዲ
እቲ ፍርዲ መጺኡ ድዩ? እወ! ደቂ ሎጥን ከተማታት ጐልጐልን ኩሎም ጠፊኦም። ኣምላኽ ኣይተላገጸን፤ ዝበሎ ይገብር እዩ! ጐይታ፡ “ከምቲ ብዘመን ሎጥ ዝነበረ … ከምኡ ኸኣ … ወዲ ሰብ ምስ ተገልጸ” (ሉቃስ 17፡28,30) በለ። እዚ ጐይታ ንሰዓብቱ ናብ ኣየር ምምጽኡ ኣይኮነን፡ የግዳስ ቅድሚ ፍርድታት ሽሕ ዓመት ምምጽኡ ምሳታቶም ናብ ምድሪ ምምጽኡ እዩ።
ናይ ዓለም ናብ ክርስቶስ ዝገበረቶ ናይ መወዳእታ ተግባር፡ ኣብ መስቀል ኣብ መንጎ ክልተ ገበነኛታት ምስማሩ እዩ። ዓለም ንክርስቶስ ናይ መወዳእታ ዝረኣየቶ፡ ኣብ መንጎ ክልተ ሰረቕቲ ምሟቱ እዩ። ካብ ምዉታት ምስ ተንስአ ርእዮምዎ ድዮም? ኣይፋል! ብትንሳኤ ርእዮምዎ ድዮም? ኣይፋል! ብኽብሪ ርእዮምዎ ድዮም? ኣይፋል! እምነት ንክርስቶስ ትርኢ፡ ግናኸ ዓለም ናይ መወዳእታ ዝረኣየቶ ኣብ መስቀል እዩ፡ ናብኡ ኸኣ ብኽፉእ ኣእዳው ሰሚሮምዎ ነይሮም። ዓለም ቀጺላ እትርእዮ ኣብቲ ሉቃስ 17 ዝዛረበሉ መዓልቲ እዩ፡ ማለት እንደገና ምስ መጸን “ናይ ግርም ስርሑ” ፍርዲ ምስ ጀመረን (ኢሳይያስ 28፡21)።
ፍርዲ ከም ዝመጽእ ትፈልጥ ዲኻ፡ ወዲ ሰብ? ዓለም ከምቲ ፍርዲ ሞት ዝተዋህቦን እቲ ፍርዲ ክትግበር ዝጽበን ቅትለት እያ። ተፈርዱ፡ ንገበኑ ዝኸፍለሉ ጊዜ ይጽበ። ዓለም ከምኡ እያ፤ ኩነታታ ተሰሪሑ እዩ። ግናኸ ንውልቀሰባት ኣብ መንጎ ፍርዲ ዓለምን ምትግባሩን እንታይ እዩ ዝመጽእ? ናይ ምህዳም መገዲ! ንስኻትኩም እቲ ናይ ምህዳም መገዲ ዘይወሰድኩም፡ “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ።” ንሳ ናይ ምህዳም መገዲ ከም ዝነበረ እትፈልጥ ነይራ እሞ ኣይወሰደቶን! መላእኽቲ ካብ ሰዶም ኣውጺኦምዋ፡ ግናኸ እዚ ኻብ ፍርዲ ኣምላኽ ኣየድሓናን፡ ከመይሲ ናብቲ ከረን ኣይበጽሐትን። ፍርቂ መገዲ ኣይሰርሕን እዩ፤ ፍርቂ መገዲ ድሕነት የለን። ናይ ዝመጽእ ፍርዲ መልእኽቲ ነምጽእ ኢና፡ ግናኸ ቅድሚ ምውዳቑ ንዓኻ ናይ ምህዳም መገዲ ኣሎ፡ እንተ ወሲድካዮ።
“ዓለም ክትፍረድ ከላ ክነብር ኣይመስለንን” ትብል ትኸውን። ምናልባት ኣይትነብርን ኢኻ፡ ከመይሲ ጐይታ ቅድሚ እቲ ዝዓበየ ፍርዲ ምምጽኡ ከጥፍኣካ ይኽእል እዩ። ጐይታ፡ “ንሰዶም ዘክርዋ” ኣይበለን፡ የግዳስ “ንሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ” በለ። እታ ሰበይቲ ብዘስካሕክሕ ዕሽነታ እንተ ዘይኮይኑ ምድሓነት ነይራ። ክትድሕን ቀሪባ ነይራ፡ ግናኸ ኣይደሓነትን! ሰበይቲ ሎጥ መልእኽቲ ስለ ዘይኣመነት ብኢድ ኣምላኽ ብፍርዲ ተቐንጢባ። “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ” ዝብል ቃል ክንደይ ሓያል እዩ።
“ውጻእ!”
ዘፍጥረት 19፡12፡ “እቶም ሰብ ንሎጥ፡ ኣብዚ ኻልኦት ኣለዉኻ ድዮም? ምሕዝኻን ደቅኻን ኣዋልድካን ኣብ ከተማ ዘሎካ ዘበለን ካብዚ ቦታ ኣውጽኦም” ይብል። ንስኻስ ካብ ስድራቤትካ በይንኻ ዲኻ? ገና ዘይደሓኑ ኣለዉኻ ድዮም? ኣምላኽ፡ “ኣውጽኦም” ይብል፤ “ካብ ዓለም ኣውጽኦም፤ ናብ ዓለም ምዉታት ዘትሕዞም ዘሎ ገዳይ ድግምት ስበሮ፡ ዘትሕዞም ዘሎ ሰንሰለት ፍታሕ፤ ናብ የሱስ ኣምጽኦም።” ኣምላኽ ኩሎም ናብ ክርስቶስ ክመጹ ይደሊ።
“ካብ ዓለም?” እወ፡ ብርግጽ ወጻኢ፡ ከመይሲ ልብኻ ካብ ዓለም እንተ ወጺኡ፡ ብሞራል ካብዛ ትርኢት እዚኣ ወጻኢ ኢኻ። ክርስቲያን ንክርስቶስ ክፈልጥ ምስ መጸ፡ ሓጐስ ፍቕሪ ጐይታ ኣብ ልቡ ምስ ኣለዎ፡ ብምሉኡ ካብዛ ህያብ ትርኢት ወጻኢ እዩ። ኣብኣ እንተ ተዋፊሩ፡ ነፍሳት ካብኣ ንምውጻእ እዩ።
ልበይ ካብ ዓለም ከመይ ገይረ ከውጽኦ? ንክርስቶስ ሓንሳብ እርእዮ። ንሱ ኣብ መስቀል ን ኣነ ስራሕ ክገብር ከሎ እርእዮ፡ በዚ ኸኣ ካብቲ ዝመጽእ ፍርዲ ክሃድም እኽእል እየ። ካብ ምዉታት ምስ ተንስአ፡ ናብ ክብሪ ተመልሰ። ልበይ ናብኡ፡ ናብቲ ዘሎሉ፡ ክስሓብ እዩ፡ እሞ ብምሉኡ ካብ ዓለም ክርሕቕ እዩ። ገዛይ ድማ እቲ ንልበይ ዝማረኸሉ ቦታ እዩ፡ እዛ ትርኢት እዚኣ ኸኣ ንኣይ በረኻ ትኸውን፡ ከመይሲ ንሱ ኣብኣ የለን።
ብምሉኡ ስምዑ
ኣምላኽ ቅድሚ ምፍራዱ ኩሉ ጊዜ የጠንቅቕ እዩ፤ ንስኻኸ፡ ወዲ ሰብ፡ ብዙሕ መጠንቀቕታ ኣይሰማዕካን ዲኻ? ኣብ ዘፍጥረት 19 ዘሎ ጸጋ ኣምላኽ ርአ። መላእኽቲ ናብ ሰዶም መገዲ ረኸቡ እሞ፡ ከም ዝበሃል፡ ንቤት ሎጥ ወንጌላውያን ነበሩ። ዝመጽእ ዘሎ እናኣወጁ፡ ናብቲ ናይ ድሕነት ቦታ ኣመልከቱ።
ኣምላኽ ዝገበሮ ሕሰብ! ቅድሚ መዓልቲ ፍርዲ ኣብ ዓለም ምውዳቑ፡ ወዱ ባዕሉ ኣትዩ ኣብ መስቀል ስራሕ ገይሩ፡ በዚ ኸኣ ሓጥእ ክሃድም ይኽእል። ናይ ምህዳም መገዲ ኣሎ፡ ኣምላኽ ይሰርሕ፡ መንፈስ ቅዱስ ይሰርሕ፡ ኣገልገልቲ ጐይታ ኸኣ ናብቲ ናብ ቦታ ድሕነት ዝመርሕ መገዲ ንምእታው ይጽዕሩ። ኣምላኽ መድሓኒ ምልኣኹ ባዕሉ፡ ድሕነት ከም እንደልዮ ዘረጋግጽ መርትዖ እዩ፡ ንክርስቶስ እንተ ዘየፍቀርናዮ፡ “ንኸምዚ ዝኣመሰለ ዓብዪ ድሕነት እንተ ዘየግደስናዮ” (እብራውያን 2፡3) ከመይ ገይርና ክንሃድም ኢና?
መልእኽቲ ብዙሕ ጊዜ ኣይሰማዕካን ዲኻ፡ ገናኸ ዘይተለወጥካ ኢኻ? ከም መላእኽቲ፡ ኢድካ ሒዘ ከውጽኣካ ፍቓደኛ እየ፡ ከመይሲ ንስኻ ከም ሎጥ፡ ገና ዘይተወሰንካ ኢኻ። ፍርዲ ከም ዝመጽእ ኣይትነጽግን ኢኻ፡ ገናኸ ትዘግይ ኢኻ። ብዛዕባ ነፍስኻ ስለምንታይ ከምዚ ዝኣመሰለ ዘይግደስ ትኸውን? ቃል ኣምላኽ ከም እተንብብ፡ ቅዱሳት ጽሑፋት ከም እትኣምን፡ ሓቂ ዝፈሰሰ ደምን ሞት ወዲ ኣምላኽ ከም እትኣምን፡ መዓልቲ ፍርዲ ከም እትመጽእ ከም እትኣምን ትብል ትኸውን። ቅዱሳት ጽሑፋት ከም እትኣምን ጥራይ እንተ በልካ፡ ኣብ ዓለምን ናይ ዓለምን ኢኻ። ዓለም መን ከም ዝምልከታ ብሉጽ ገይራ ትፈልጥ፡ ኣምላኽ ድማ ይፈልጥ። ኣምላኽ ሎጥ ናብቲ ርኹስ ቦታ – ሰዶም – ከም ዘይብጽሕ ይፈልጥ ነይሩ፡ ንሱ ኸኣ “ንጻድቕ ሎጥ፡ ብርኹስ ምግባር እኩያት ዝተጨነቐ፡ ኣድሓኖ” (2 ጴጥሮስ 2፡7)። መላእኽቲ ንሎጥ፡ “ተንስእ፡ ውጻእ” (ዘፍጥረት 19፡12) በልዎ። ንዓኻ ድማ፡ ዘይደሓንካ ነፍሲ፡ “ተንስእ፡ ውጻእ” እብለካ።
ሰብ ብዛዕባ ምዕባለ ዓለም ይዛረቡ። ምዕባለ ኣበይ እዩ? “ኦህ”፡ ትብል ትኸውን፡ “ንሳይንስ፡ ንምህዞታት፡ ንምምሕያሻት ርአ።” ግናኸ፡ ቈልዑ ዝሓሸ ባህሪ ኣለዎም ድዩ? ሰራሕተኛታት ዝያዳ እሙናት ድዮም? ሓለፍቲ ዝያዳ ሓሳባውያንን ጥንቁቓትን ድዮም? ሰብኡት ዝያዳ ለዋሃት ድዮም? ኣንስቲ ዝያዳ ጥንቁቓት ድየን? ኣይፋል! ዓለም ዓብዪ ምዕባለ ትገብር ኣላ፡ ግናኸ ናብ እንታይ? ናብ ፍርዲ! ሰዶም ኣይዓበየትን ድያ? እወ፡ እሞ ብሃንደበት ተፈሪዳ። “ከምቲ ብዘመን ሎጥ ዝነበረ … ከምኡ ኸኣ ወዲ ሰብ ኣብ ዝግለጸሉ መዓልቲ ክኸውን እዩ” (ሉቃስ 17፡28,30)። ብዘመን ሎጥ፡ ሰባት ርእሶም ብትዕቢት ኣልዒሎም ንኣምላኽ ይጻረሩ ነይሮም፡ ከምቲ ሕጂ ዝገብሩ። ፍርዲ ሽዑ መጺኡ፡ ኣብዛ ትርኢት እዚኣ ድማ ብርግጽ ክመጽእ እዩ። ግናኸ እቲ ፍርዲ ሕጂ ዝጽበኦ ኣይኮነን። ሰበይቲ ሎጥ ነቲ ፍርዲ ፈጺማ ኣይረኣየቶን፤ ተቐንጢባ። “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ።”
ኣሕሙት ሎጥ ብዛዕባ ዝመጽእ ፍርዲ ቃል ኣይኣመኑን፤ “ካብ ከተማ ክትወጽእ እንተኾይንካ – ንዓለም ክትሓድግ – ንሕና ኣይንሓድግን ኢና” ዝብሉ ይመስሉ ነይሮም። ንሳቶም ድማ ተረፉ እሞ ኣብቲ ዝደለይዎ ፍርዲ ወደቑ። ሎጥ፡ “ተንስእ፡ ካብዚ ቦታ ውጻእ፤ ከመይሲ ጐይታ ነዛ ከተማ እዚኣ ኬጥፍኣ እዩ” በለ (ዘፍጥረት 19፡14)። ግናኸ ኣሕሙት እንታይ ሓሰቡ? ንሱ ዕሽሽ ከም ዝኾነን ንምዝንጋዖም ዕሽሽ ከም ዝጻወት ከም ዝሓሰቡ። ኣይተላገጹሉን፡ “ግናኸ ንኣሕሙቱ ከም ዝላገጽ ይመስሎም ነይሩ” (ቁ.14)። እቲ ሓሳብ ባዕሉ ናይኦም ከተማ ምጥፋእ ዘይተኣመነ ነይሩ፤ ናይ ዝመጽእ ፍርዲ ምልክት ኣይነበረን። ነቲ ናይ ምህዳም መገዲ ዝነገሮም መልእኽቲ ነጸግዎ እሞ ብምጥፋእኣ ጠፍኡ። ንጹህ ዘይምእማን ነይሩ። ወንጌል ንዓኻ ከም ዝላገጽ ኮይኑ ተሰሚዑካ ድዩ? ቅዱሳት ጽሑፋት ፈትሽ እሞ እዚ ነገር እዚ ሓቂ እንተኾይኑ ርአ።
ኣይላገጸልካን እየ፤ የጠንቅቐካን ንነፍሰይ ድማ ኣድሕን ኣለኹ። ናብቲ ሓይመይቲ ሓዊ እንተ ወዲቕካ – ናብ ክርስቶስ እንተ ዘይመጻእካ ክትወድቕ ኢኻ – ኣብ ጥልቀቱ ከም ዘይተጠንቀቕካ ፈጺምካ ክትብል ኣይትኽእልን ኢኻ። ኦህ፡ ናብ የሱስ ህደም፡ ናብቲ ከረን ህደም፡ “ንህይወትካ ህደም!” (ቁ.17)።
“ኣብ ዘለኹዎ ክተርፍ ይመርጽ” ትብል ትኸውን። ጽቡቕ፡ ግናኸ ከም ዘይተጠንቀቕካ ፈጺምካ ክትብል ኣይትኽእልን ኢኻ። “ክርስቲያናት ዘይተሰማምዑ እዮም” ትብል ዲኻ? እኣምኖ፤ ግናኸ ቃል ኣምላኽ ሓቂ ድዩ? ክርስቲያናት ዘይተሰማምዑ ስለ ዝኾኑ ከም ዘይኣመንካዮ ጸኒሑ ንዓኻ መጸናንዒ ኣይኸውንን እዩ። ተንስእ! ንህይወትካ ህደም፤ ሕጂ ናብ ጐይታ ህደም፡ ምናልባት ካልእ ዕድል ከይረኸብካ።
“ኦህ፡ ግናኸ”፡ ትብል፡ “ጐይታ ኸምዚ ዝበለ ብቕልጡፍ ክመጽእ ኣይትጽበዮን ኢኻ፡ ኣይኮንካን ድዩ?” ኩሉ ጊዜ እጽበዮ እየ፡ እንታይ ከም ዝኾነ ኸኣ ክነግረካ እየ፡ ሎሚ ምሸት እንተ መጸ፡ ጽባሕ ክትኣምን ኢኻ። እንታይ ክትኣምን ኢኻ? ወንጌል ሰይጣን ክትኣምን ኢኻ። ኣማኒ ክትከውን ኢኻ፡ ግናኸ ሓሶት ክትኣምን ኢኻ። ንኹሎም ድሕሪ ጐይታ ንሰዓብቱ ምስ መጸ፡ “ኣምላኽ ድማ ሓሶት ምእንቲ ኺኣምኑ፡ ሓያል ምጥፋእ ኪሰድደሎም እዩ” (2 ተሰሎንቄ 2፡11)። ሰይጣን ዝነግረካ ወንጌል፡ “ንስኻ ጽቡቕ ኢኻ” ዝብል ከም ዝኸውን ኣይጠራጠርን እየ። ሰይጣን፡ “ሕጂ እቶም ኣሸገርቲ ስለ ዝጠፍኡ፡ ጽቡቕ ትገብር ኣለኻ” ክብል እዩ።
እቶም ኣሸገርቲ ዝበሃሉ ምስ ክርስቶስ ክኾኑ ተወስዱ። ዓለም ከይሰዓብቲ ክርስቶስ ክትቅጽል እያ። ደቂ ደቅን ኣዋልድን ብዝተለወጡ ወለዲ ኣይክጨነቑን እዮም፡ ኣሕዋት ብዝተለወጡ ኣሓት ኣይክጨነቑን እዮም። እቶም ኣሸገርቲ ክጠፍኡ እዮም። ሽዑ ኣብኡ እንተ ኣለኻ፡ ክሳዕ ሓንቲ መዓልቲ እቲ ናይ ሓሳብ ድሕነት ዝብል ሓሳብ ዝፈርስ፡ ብቕልጡፍ ጥፍኣት ዝወርድ፡ ናይ ምህዳም መገዲ ድማ ዘይብልካ፡ ሰይጣናዊ፡ ምቹእ ህድኣት ክትረክብ ኢኻ።
ኦህ፡ ተንስእ! ሕጂ ክትሃድም ከለኻ ህደም! ነዊሕ ዘጊኻ ዲኻ? ድሕሪ ሕጂ ኣይትዘግይ። ጐይታ ኢዱ ኣብ ልዕሌኻ ክገብርን ከውጽኣካን ይደሊ። ንስኻትኩም ዝተሰከፍኩም – ዘይወሰንኩም – ክሳዕ ሕጂ ብዛዕባ ነፍስኹም ዘይተገደስኩም፡ ኦህ ኣይትሰከፉ፡ ኣይትዘግዩ፡ ምናልባት ናብ ፍርዲ ከይኣተኹም። “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ” ምናልባት ምሕረት ኣምላኽ ንነዊሕ ጊዜ ከይተገደሰት፡ ንሱ ድማ ድሕሪ ሕጂ ምሕረት ዘይኮነስ ፍርዲ ከርኢ።
ኣምላኽ ይመስገን ገና ብህይወት ኣለኻ፡ ኣብዚ ወንጌል ዝስበኸሉ ቦታ። ትማሊ እንተ ሞትካ ነይርካ ኣብ ሲኦል ምነበርካ! ንስኻትኩም ፍርቂ ዝወሰንኩም፡ “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ።” ሕጂ ንየሱስ ክትመርሓካ እትደሊ ኢድ ኣምላኽ ክትነጽግ ዲኻ?
መላእኽቲ ስድራቤት ሎጥ ካብ ከተማ ኣውጺኦምዎም፡ ግናኸ ካብ ከተማ ወጻኢ ድሕነት ኣይኮነን፡ ካብ ዓለም ወጻኢ ድሕነት ኣይኮነን። ምስ ኣረጊት ልማዳት ምብታኽ ድሕነት ኣይኮነን፤ ጽቡቕ ውሳነታት ምግባር ድሕነት ኣይኮነን። ናብቲ ከረን ክትበጽሕ ኣሎካ – ናብ ክርስቶስ በጽሕ!
እቲ ከረን፡ ኣብርሃም ምስ ኣምላኽ ርክብ ዝነበሮሉ ቦታ እዩ። እቲ ከረን ንክርስቶስ የመልክት – እንኮ ቦታ ድሕነት፡ ድሕነት ኣምላኽ፡ ካብ ምዉታት ዝተንስአ፡ ፈታዊ ሓጥኣን። ንምዕዶ ኣምላኽ ስማዕ፦ “ንህይወትካ ህደም” (ዘፍጥረት 19፡17)። መጠንቀቕታ ኣምላኽ ድማ ስማዕ፡ “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ።” ጐይታ ብኣኣን ብሓያል መወዳእታኣን ክትጠንቀቕ ይእዝዘካ።
ኣብ መገዲ ጀሚራ ነይራ፡ ግናኸ ናብቲ ከረን ፈጺማ ኣይበጽሐትን። ንነፍስኻ ክርስቶስ ጥራይ እዩ ዘድሕና፤ ጭንቀት ኣየድሕነካን እዩ፡ ክትድሕን ምድላይ ኣየድሕነካን እዩ። ሰበይቲ ሎጥ ካብ ከተማ ወጺኣ ነይራ፡ ግናኸ ናብቲ ናይ ድሕነት ነጥቢ ፈጺማ ኣይበጽሐትን። ዝሰምዐቶ ሓቂ እንተኾይኑን ናብ ሰዶም ክትምለስ እንተ ትኽእልን ንምርኣይ ናብ ድሕሪት ተመልሰት። ሕጂ ንሳ ናይ ጻድቕ ፍርዲ ኣምላኽ ምስክር እያ፡ ኣብ ልባ መልእኽቲ ዘይኣመነት፡ ሓቀኛ ዘይነበረት፡ ቅንዕቲ ዘይነበረት ነፍሲ። ንገረኒ፡ ንዓኻ ኸኣ ከምኡ ክኸውን ድዩ? ክርስቶስን ርእሲ ከረንን ድሕነትን ድዩ፡ ወይስ ፍርዲ ኣብ ጐልጐል፡ ማለት ዘለኣለማዊ ፍርዲ? “ብዛዕባኡ ክሓስብ እየ፡ ብዛዕባ እትብሎ ክሓስብ እየ” ትብል ዲኻ? ሽዑ እንደገና እብለካ፡ “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ”፡ ኣምላኽ፡ “ናብቲ ከረን ህደም” (ቁ.17) ምስ በለ ዝተመልሰት።
ንክርስቶስ ክትበጽሕ ኣሎካ። ክንደይ ቀሪብካ ኣይኮነን፡ የግዳስ ናብ ንሱ በጺሕካ ዲኻ? ሰበይቲ ሎጥ ንጾዓር ክንደይ ቀሪባ ከም ዝነበረት ኣይፈልጥን እየ፤ ምናልባት ካብ ደገታት ወጻኢ ነይራ ክትከውን ትኽእል እያ እሞ ሰብኣያ ይኣቱ ነይሩ፡ ግናኸ ንሳ ፈጺማ ኣይኣተወትን።
ኣበይ ከም ዘለኻ ኣይፈልጥን እየ። ካብ ክርስቶስ ብኢንችታት ርሑቕ ክትከውን ትኽእል ኢኻ፡ ግናኸ ክነግረካ፡ ካብ ክርስቶስ ሓንቲ ጸጉሪ ጥራይ እንተ ርሑቕካ፡ እታ ጸጉሪ ንዘለኣለማዊ ጥፍኣትካ ከተረጋግጽ እያ። ንስኻን ሰበይቲ ሎጥን ኣብ ሓደ ኩነታት ክትኾኑ ኢኹም፡ ዘለኣለማዊ ሓወልትታት ናይ ጻድቕ ፍርዲ ኣምላኽ ኣብ ልዕሊ ዘይተኣመነ ዕሽነት። ድሕነት ክትቅበል ትኽእል ነይርካ፡ ግናኸ ኣይገበርካን።
ኣምላኽ ኣብ ልዕሌኻ ይዘግይ፡ ይጽውዓካ፡ ከውጽኣካ ይደሊ፡ ናብ ርእሲ ከረን የመልክተካ፡ ናብ ክርስቶስ የመልክተካ። “ኣይትተርፍ” ይብል፡ “ኣይትቁም ወይ ኣይትሰከፍ፡ ክሳዕ ናብቲ ቦታ፡ ናብቲ ብኽብሪ ዝተንስአ ክርስቶስ፡ ዘይበጻሕካ፡ ናይ ድሕነት፡ ሰላም ወይ ድሕንነት ቦታ የለን።”
“ሎጥ ናብ ጾዓር ኣይበጽሐን ድዩ?” ትሓትት። እወ፡ ኣብኡ ድሕነት ረኺቡ፡ ግናኸ ህድኣት ኣይረኸበን። ድሕንነት ነይሩዎ፡ ግናኸ ሰላም ኣይነበሮን። ኣብ ጾዓር ጥርጣረታትን ፍርህታትን ነይሩዎ፡ ብቕልጡፍ ድማ ናብቲ ከረን ከደ።
ናብ ጾዓር ምእታው ከምቶም ክድሕኑ ዝደልዩ ግናኸ ንእሽቶ ኻብ ዓለም ዝደልዩ ሰባት እዩ። ሎጥ ፍርቂ ልቢ ስለ ዝነበሮ፡ “ንእሽቶ ኣይኮነን ድዩ?” በለ (ቁ.20)። ንጹህ ምብታኽ ክገብር ኣሎኒ ድዩ? ኣብ ጾዓር ምህላው ሓዘን እዩ፡ ከመይሲ ንሰይጣን ዝደልዮም ሰባት፡ ብሓቂ ዝተለወጡ፡ ዝወድቁሉ ዓይነት ጉድጓድ እዩ። ንሱ ንእሽቶ ኻብ ዓለም ምሳታቶም ክወስዱ ይደሊ። “ንክርስቶስ ብጣዕሚ ሓቀኛ፡ ብጣዕሚ ምሉእ ምዃን ኣይሰርሕን እዩ” ይብሎም።
ኦህ፡ ወዲ ሰብ፡ ንህይወትካ ህደም እሞ ናብቲ ከረን ህደም፤ ክሳዕ ንክርስቶስ እትበጽሕ ፈጺምካ ኣይትዕረፍ። ናብ ድሕሪት ኣይትመልከት፡ “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ።” ዝነደዱ ሬሳታት፡ እትነድድ ከተማን ሓሙኽሽቲ ኣብ ኩሉ ጐልጐልን፡ ናይ ዘይምእማን መጠንቀቕታ ኣምላኽ ዘሎ ዕሽነት ዝዛረቡ ነገራት ነበሩ። ገና ኻልእ ነገር ድማ ነይሩ። ሓደ ተጓዓዛይ በታ መዓልቲ እቲኣ ናብ ሰዶም እንተ ቀሪቡ ነይሩ፡ ሓደ ግርም ዝበለ ትርኢት ክርኢ ነይሩ – ዓንዲ ጨው! ዝነደደ? ኣይፋል! ዝጸለመ? ኣይፋል! እቲ ኣብ ከተማታት ዝወደቐ ሓያል ፍርዲ ነቲ ዓንዲ ጨው ከም ዝተንከዮ ምልክት ኣይነበረን። ግናኸ፡ ናይ ፍርቂ መገዲ ምኻድ፡ ፍርቂ ምእማን፡ ክሳዕ ክንድዚ ምውሳን፡ ግናኸ ክሳዕ ክንድዚ ጥራይ ዘሎ ዕሽነት ምስክር ኮይኑ ደው ኢሉ ነይሩ። “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ።”
ሕጂ ወስን
መን ምዃንካ ይኹን፡ ሕጂ ንክርስቶስ ወስን! ጐይታ ሎሚ ምሸት ደገ እንተ ዓጽዩ፡ ኣበይ ምነበርካ? ንስኻ፡ ሓደ መዓልቲ ክርስቲያን ክትከውን ትደሊ፡ ክርስቲያን ምዃን ጽቡቕ ነገር እዩ ትብል፡ “ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ።”
ንስኻትኩም እትሰከፉ፡ ዘይወሰንኩም፡ ንናይ ዓለም ድሌታት እትፈልጡ፡ ንሰበይቲ ሎጥ ሕሰቡ – ናብ ድሕነት ኣብ መገዲ ነይራ ግናኸ ፈጺማ ኣይበጽሐትን፡ ንሓንቲ ቅጽበት ናብ ዓለም ዝተመልሰት ግናኸ እንደገና ዝተመልሰት። ሕጂ ክትወስን እልምነካ። መገዲ ክፉት እዩ፤ ጐይታ ይጽውዓካ ኣሎ፤ ወንጌላዊ ይልምነካ ኣሎ። ኣምላኽ የጸናንዓካ ኣሎ፡ ቤተ ክርስቲያን ድማ ክትቕበለካ እያ። ተመለስ፤ ሓጢኣትካ ኣፍቅር፤ ገበንካ ተናዘዝ፤ ሓደጋኻ ኣፍልጥ። ናብ የሱስ ንዓ!
ክቕበለካን ይቕረ ክብለካን እዩ። ድሕነቱ፡ ድሕንነቱን ህድኣቱን ክትፈልጥ ኢኻ። ሓንቲ ነገር ጥራይ እያ ዝተረፈትካ፦ ናብ ክርስቶስ በጽሕ፡ ንክርስቶስ ረኸብ፡ ብክርስቶስ እመን።
ብዘለኣለማዊ ዘይነጋ መዓልቲ ናይ ሰበይቲ ሎጥ መወዳድርቲ ክትከውን ከመይ ገይርካ ክትጸግብ ትኽእል? እዚኸ እንታይ እዩ? ኣብ ቅድሚ ድሕነት ዝጠፍአ ሰብ፡ ንክፉት ደገ ሰማይ ሓሊፉ ናብ ሲኦል ዝወረደ። ኦህ፡ ከምዚ ዝኣመሰለ ዕድል ኣይትፍራህ! ሕጂ ንዓ – ሕጂ ተመለስ!
ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ፡ ከምኣ ከይትኸውን። ጐይታ ቃል ኣምላኽ ክትሰምዕን ብወዱ ክትኣምንን ይሃብካ።
ንኣና ክርስቲያናት፡ ቅድሚ ምምላስ ጐይታና ሓንቲ መዓልቲ ጥራይ እንተ ተሪፋ፡ ከምዚኦም መላእኽቲ እንታይ ምዃኑ ንፍለጥ፡ ብመልእኽቲ ድሕነት፡ ንእንፈልጦም ካብ ዓለም ንምውጻእን ናብ ክርስቶስ ንምሳብን ንጽዓር።
“ሰበይቲ ሎጥ ዘክርዋ።”
