ሓደ ጥንታዊ ጸሓፊ ከምዚ ይብል፡ «ሓይሊ ክርስትያን ኩሉ ግዜ፡ ብሓሳባት ሰናይ ጥራይ ምምላእ እዩ።» እዚ እዩ እቲ ኣብ ፊልጲ 4:8 እተጸዋዕናሉ፡
«ኣቱም ኣሕዋት፡ ብመወዳእታ፡ ሓቂ ዝኾነ ዘበለ፡ ቕኑዕ ዝኾነ ዘበለ፡ ቅዱስ ዝኾነ ዘበለ፡ ፍቑር ዝኾነ ዘበለ፡ ጽቡቕ ዝኾነ ዘበለ፡ በጎነት እንተሎ፡ ምስጋና እንተሎ፡ ነዚ ነገር እዚ ሕሰቡ።»
ብዘይፍላጥና፡ ከምቲ እንሓስቦ ንኸውን። ብሓሳባትና ንቕረጽ። ከምቲ ሓደ ሰብ «ኣብ ልቡ ዝሓስብ፡ ከምኡ እዩ።»
ምስ ኩሉ ናይ ኣምላኽ ዝኾነ፡ ምስቲ ምስ ቃሉ ዝሰማማዕ ምምላእ ባህታ እዩ። እቲ ኣብ ገጻት ወንጌላት እተሳእለ መገዲ ጐይታ የሱስ፡ ካብ ኩሉ ንላዕሊ ኣቓልቦና ክስሕብ ኣለዎ። ንሱ «ንዝለዓለ ምሕሳብና ዘይተቋርጽ ርእሲ» እዩ።
ሽዑ ኩሉ ናይኡ ዝኾነ ኣብ ብጾትና ክርስትያናት ብጥቕሚ ዝምልከት ርእሲ ክኸውን ይኽእል፡ ኣብ ነፍሲ ወከፍ ናይኡ ዝኾነ ገለ ናይኡ ክወጽእ ምርኣይ ባህ ይብለና፡ ኣብ ክርስቶስ የሱስ ዘሎ ኩሉ ድማ ንእመን።
