«ንዕኡን ሓይሊ ትንሳኤኡን ክፈልጥ፡ ኣብ ስቓዩ ድማ ክሳተፍ፡ ብሞቱ ኸኣ ከምኡ ክኸውን» (ፊልጲ 3:10)
ብዙሓት ክርስትያናት ብዘይ «ምፍሳስ ደም» ብዝኸውን ወጻኢ ይዕገቡ። ብቐሊሉ ዝተርፎም ይህቡ። ህያባቶም ዝተፈልዩ ነገራት እዮም፡ ምምላሶም ድማ ደም ምፍሳስ ኣየድልን።
ክሳዕ ህይወት ዘየጠቓልል መስዋእቲ ይገብሩ፤ እቲ ብሓቂ ኣገዳሲ ነገር ክሕተት ከሎ ግን ኣይርከቡን።
ኣብ ኩሉ ዓወታዊ ምእታዋት ይርኣዩ፡ ንሕብርታዊ ስልማት—ንባንዴራታትን ጨንፈራት ኦምን—ንእሽቶ ገንዘብ ብፍቓዶም የውጽኡ፤ ግን «ሆራ»ን «ሆሳዕና»ን ናብ ዘስግእ ምጕርምራምን ስግኣታትን ክቕየሩ፡ ጎልጎታ ድማ ክርአ ከሎ፡ ናብ ድሕንነት ይሃድሙ።
ግን ኣብዚ ሓደ ሃዋርያ ነዚ ልዑልን ኣገዳስን ሕቶ ብሓጎስ ይጽበዮ ኣሎ። ኣብ ኣገልግሎት መንግስቲ ብዝገብሮ ንእሽቶ ምፍሳስ ደም-ሓይሊ ርእሱ ይዕገስ ኣሎ!
እንተደለየ ክፈስሶ ድሉው እዩ!
