ሓደ ሰብኣይ ኣብ ኒያጋራ ፏፏቴ ደው ኢሉ ከሎ፣ ሓደ ንስሪ ኣብ ሓደ ዝተሰርዘ በጊዕ ኣብ ዝንሳፈፍ በረድ ተወርዊሩ ረኣየ። እቲ ንስሪ ኣብኡ ደው ኢሉ ነይሩ ከምቲ ናብቲ ፈጣን ወሓዚ
እቲ ፏፏቴ ምስ ሰምዐ ደው ኢሉ ነቲ ሓያል ኣኽናፉ ዘርጊሑ ንምብራር ተንሲኡ፤ ግናኸ ወይለ! ወይለ! ኣብቲ ዝሞተ ስጋ እናበልዐ ከሎ ኣእጋሩ ኣብቲ ጸጕሩ ቐዝሑ። ተንሲኡ ጨዲሩ ነቲ በረድ ብኣኽናፉ እናወቕዐ ክሳዕ እቲ በረድ፣ እቲ ዝቐዘሐ በጊዕ፣ ከምኡ’ውን እቲ ንስሪ ኩሎም ናብቲ ፏፏቴ ወሪዶም ናብቲ ትሕቲኡ ዘሎ ገደልን ጸልማትን ዝወረዱ። እዚ ናይ ኩሉ ሰብ ሓቀኛ ስእሊ እዩ፣ እቲ ህይወቱ ክነብር ዝጀመረ፣ ንዘለኣለማዊ ዕድል ከይሓሰበ ኩሉ እቲ ህይወት ዝህቦ እናተመገበ፣ ቅድሚ ምብዝሑ ደው ክብል እናሓሰበ። ግናኸ ኣብቲ ስጋ ሓጢኣት ብምብላዕ ኣዝዩ ስራሕ በዚሑዎ እዩ ክሳዕ ንንስሓን ናብ የሱስ ንምድሓንን ዘይከውን።
ብፍርሂ ድማ
...እንሆ፣ ሕጂ እዩ እቲ ቅቡል ጊዜ፣ እንሆ ሕጂ እዩ መዓልቲ ምድሓን (2 ቈረንቶስ 6:2)
ብጐይታ የሱስ ክርስቶስ እመን እሞ ክትድሕን ኢኻ (ግብሪ ሃዋርያት 16:30, 31)።
ቅድሚ ምድሓርካ ሎሚ ግበሮ!
