ንሕና፡ ከም ሃዋርያ ጳውሎስ፡ ህይወትና ብብርሃን እታ እትመጽእ ዘላ መዓልቲ እንተ ንነብር፡ ክንደይ ፍልልይ ምገበረ። «ምእንቲ ክርስቶስ ጥራይ ክንመላለስ» ምዝማር ካብ ምንባሩ ኣዝዩ ቀሊል እዩ። ምንባሩ ማለት፡ እንታይ ከም ዝኽደን፡ ገንዘበይ ከመይ ከም ዘጥፍእ፡ ኣበይ ዕረፍተይ ከም ዘሕልፍ፡ ምስ ሰበይተይ ከመይ ከም ዝዛረብ፡ ከምኡውን ንውሉደይ ዘለኒ ኣመለኻኽታ ክገዝእ ማለት እዩ። ብተወሳኺ፡ ኣብ ገዛ፡ ኣብ ስራሕ ቦታ፡ ከምኡውን ኣብ ዓለም ንዘሎ ዝምድናታት ክጸሉ እዩ፡ ኣብ ማሕበር ድማ ንክርስቶስ ዘኽብር መንፈስ ከምጽእ እዩ። ብሓቂ፡ እዚ እዩ ሓሳብ ክርስቶስ።
ሓሳብ ክርስቶስ ምህላውና ንኹሉ ሓደጋታት ንምግጣም የኽእለና። ቅኑዕ መንፈሳዊ ውሳነታት ንምግባር የኽእለና። ሽዑ ምስ መን ክንሓብር ከም እንኽእልን መዓስ ምትእስሳራት ዘይቅዱስን ዘርክስን ከም ዝኾነን ክንርድእ ኢና። ናይ ሓቂ ምፍልላይን ቅዱስ ምንባርን ዝርከብ፡ ምስ ፍቕሪ ክርስቶስን ምእዛዝ ንቃሉን ምስ ተሓሓዘ ጥራይ እዩ። ሽዑ «እዚ እንታይ እዩ ጌጋኡ?» ኢልና ኣይንሓትትን፡ ኣብ ክንድኡ ግና «ንክርስቶስ እንታይ እዩ ዘሐጕሶ?» ኢልና ክንሓትት ኢና።
ጳውሎስ ብቓል ምትብባዕ ይዛዝም፡ «እምበኣርሲ፡ ኣቱም ፍቑራት፡ እዚ ተስፋታት እዚ ኻብ ዘሎና፡ ንርእስና ኻብ ኵሉ ርኽሰት ስጋን መንፈስን ነንጽህ፡ ንቕድስና ድማ ብፍርሃት ኣምላኽ ንፍጽም» (2 ቈረ. 7:1)። ኣምላኽ ፍቓዱ ኣብ ህይወትና ክሰርሕ እንተ ፈቒድናሉ፡ ሽዑ ነቲ ዓሚቕ ሰላምን ሓጐስን ናይ ምሕባር ምስ ኣቦ፡ በዚ በረኻ እዚ ክንጓዓዝ ከለና፡ ንረክቦ። እቲ እንሓልፎ ሓዘንን መከራን ኣዝዩ ጠቓሚ ይኸውን፡ ከመይሲ እምነት ካብ ሕጂ ሓሊፋ ትርኢ፡ ኩሉ ነገር ድማ ብብርሃን ዘለኣለማዊ ህይወት ትግምግም።
