ኣቦ፣ ንሕና ውሉዳትካ ንባርከካ ንዓና ስለ ዝሃብካና ፍቕርኻ፤ ከም ኣቦና ጌርና ንጽውዓካ፣ ደቂ ኣምላኽ ኪንከውን ተጸዊዕና። ፍቕርኻ ዘደንቕ እዩ ነበረ ብምሃብካ የሱስ ንሓጢኣትና ኪመውት፤ ጸጋኡ ዘደንቕ እዩ ነበረ ብምግዳፉ ንዓና ኢሉ፣ ንሰማያት ካብ ላዕሊ።
ሕጂ እቲ ዝተረጨ ደም ሓራ ኣውጺኡና፣ ናብ ዕረፍቲና ንቕድሚት ንሃድም፣ ብበረኻ ትመርሓና ኣሎኻ፣ ብቐጻሊ ሞገስካ ተባሪኽና፤ ብሓቅኻን መንፈስካን እናመርሓካ፣ ንሱ መብጽዓ ናይቲ ኪመጽእ ዘሎ፣ ንዕለት ዕለት ሓይሊ እናሃብካ፣ ንውሉዳትካ ናብ ገዛ ትመርሖም።
ጉዕዞና ኣሰልቻዊ እኳ እንተ ኾነ፣ እዚ ቦታ ዕረፍቲና ኣይኮነን፤ መገዲ ንድከምዶ ገጽ ጐይታና ክንርኢ ከለና? ኣይፋል፡ ሕጂ እውን እናተጸበና፣ በዚ ተስፋ እዚ ነፍሳትና ይሕጐሳ፣ ምጽኣቱ ተስፋ እናገበርና፣ ቀልጢፍና ድምጹ ጽቡቕ ምቕባል ክንሰምዕ ኢና። —ሳሙኤል ፕራይዶ ትረገለስ (1813–1875)
