እዚ ኸኣ ዓስቢ ዘለዎ ምትብባዕን ከምኡ’ውን ከነስተውዕለሉ ዝግባእ መጠንቀቕታን እዩ። ንኣሕዋት ክርስቶስ እንገብሮ ዘበለ ኩሉ፡ ንርእሱ ዝተገብረ ኮይኑ ይቑጸር።
ንጐይታና የሱስ፡ ንሓውና ምእመን ብምሕረት ብምሕጋዝ፡ ኩሉ መዓልቲ ምሕረት ክንገብረሉ ንኽእል ኢና። ንህዝቢ ኣምላኽ እንተኣንግድናዮም፡ ንእኡ ኣብ ኣባይትና ከም ዘኣንገድናዮ እዩ። ንሳቶም ቀንዲ መደቀሲ ክፍሊ እንተሃብናዮም፡ ንእኡ ኢና ዝሃብናዮ።
እቲ መድሓኒ፡ ንጉስ ነገስታትን ጐይታ ጐይቶትን ኮይኑ እንተመጺኡ፡ ኩሉ ሰብ ንእኡ ዝከኣሎ ኩሉ ብቕልጡፍ ክገብር እዩ። ንሱ ግና ብሓፈሻ ብትሑት መልክዕ ናብ ደገና ይመጽእ፡ እዚ ድማ እዩ ዝፍትነና። ንእቶም ዝነኣሱ ኣሕዋቱ እንሕግዘሉ መገዲ፡ ንእኡ እንሕግዘሉ መገዲ እዩ።
ሓደ ኣምላኻዊ ሽማግለ ሰባኺ፡ ምስ ቅዱሳን ካብ ቃል ኣምላኽ ክካፈል ተስፋ ብምግባር፡ ሓንቲ ጉባኤ በጽሐ። ንሱ ብሕታዊ ሞገስ ኣይነበሮን፡ ከምኡ’ውን ንጡፍ ኣሰባብካ ኣይነበሮን ይኸውን። ንሱ ግና ኣገልጋሊ ኣምላኽ ነበረ፡ ካብ ጐይታ ድማ መልእኽቲ ነበሮ። እቶም ሽማግለታት፡ ንሱ ንኣኼባታት ክጸንሕ ከም ዘይክእሉ ነገሩዎ፡ ናብ ሓንቲ ኣብ ጸሊም ጌቶ ዘላ ኣኼባ ኸይዱ ኸም ዝርኢ ድማ ሓበሩዎ። ንሱ ድማ ከደ፡ ኣብኡ ድማ ብኣሕዋት ብፍሽኽታ ተቐበለ። ኣብቲ ናይ ሓደ ሰሙን ኣኼባታቱ፡ ሕማም ልቢ ሓሚሙ ሞተ። እዚ ኸኣ ጐይታ ንኣሕዋት እታ ፋሽን ዘለዋ ጉባኤ፡ «ንስኹም ንእኡ ዘይትደልዩዎ ትኾኑ፡ ኣነ ግና ደልየዮ። ንእኡ ብምእባይኩም ንኣነ ኢኹም ዝኣበኹምኒ» ከም ዝበሎም እዩ።
ኣብ ግጥሙ «እቲ ዓቢ ጋሻ ከመይ መጸ»፡ ኤድዊን ማርክሃም፡ ብዛዕባ ሓደ ኣረጊት ጫማ ሰራሒ ይነግር፡ ንሱ ድማ ንሓደ ብሕልሚ ዝረኣዮ ምብጻሕ ጐይታ ዝርዝራዊ ምድላዋት ገበረ። እቲ ጐይታ ግና ኣይመጸን። ሓደ ለማኒ ምስ መጸ ግና፡ እቲ ጫማ ሰራሒ ጫማ ኣብ ኣእጋሩ ኣእተወሉ። ሓንቲ ኣረጊት ሰበይቲ ምስ መጸት፡ እቲ ጫማ ሰራሒ ንኣኣ ብጾራ ሓገዛ፡ ምግቢ ድማ ሃባ። ሓደ ዝጠፍአ ቘልዓ ምስ መጸ፡ እቲ ጫማ ሰራሒ ናብ ኣዲኡ መለሳ።
ድሕሪኡ ብህድኣት ኣብቲ ህድኣት ድምጺ ሰምዐ። ልብኻ ኣልዕል፡ ምኽንያቱ ቓለይ ሓልየ። ሰለስተ ግዜ ናብቲ ፈታዊ ደገኻ መጻእኩ። ሰለስተ ግዜ ጽላሎተይ ኣብ መሬትካ ነበረ። ኣነ እቲ እግሩ ዝተጐድአ ለማኒ እየ ነይረ። ኣነ እታ ምግቢ ዝሃብካያ ሰበይቲ እየ ነይረ። ኣነ እቲ ኣብ ዘይቤት ዘሎ ጎደና ዝነበረ ቘልዓ እየ ነይረ።
«ነዞም ካብ ኣሕዋተይ እቶም ዝነኣሱ ሓደ እኳ ስለ ዝገበርኩምዎ፡ ንኣይ ኢኹም ዝገበርኩምዎ።» (ማቴዎስ 25:40)
