ሓደ መምህር ኣብ ቀዳማይ ደረጃ ቤት ትምህርቲ ንተማሃሮኡ ብዛዕባ ሞት ዘለዎም ኣረኣእያ መርመራ ኣካይዱ። ሓደ ሲሶ ካብኦም ቅድሚ 30 ዓመት ምምላኦም ብኒኩሌራዊ ውግእ ክሞቱ ትጽቢት ገበሩ። ካልእ ሲሶ ድማ ቅድሚ 40 ዓመት ምምላኦም ክሞቱ ትጽቢት ገበሩ።
“ኩላትና ብሓንሳብ ክንከይድ ኢና” በሉ ብህድኣት። ስለዚ ኩሎም ህይወት ብምሉኡ ንምንባር፣ ህይወት ከሎ “ኩሉ ደስታ” ንምርካብ ቃል ኣተዉ።
እዚ ድማ ነቲ ሎሚ ዘሎ ኣጠቃላሊ ስነ-ኣእምሮ ህይወት የንጸባርቕ። ኒኩሌራዊ ኣጽዋር ካብ ዝመጸ ንነጀው፣ እቲ ኣዝዩ ሓጺር ህይወት ኣብ ኣተሓሳስባ ደቂ ሰብ፣ ብፍላይ ድማ ኣብ መንእሰያት ተገዲዱ ኣሎ። እዚ ድማ መንፈስ ዕድል ዝመስል ኮይኑ፣ ነቲ ኣብ ዓለም ዝላባዕ ዘሎ ማዕበል ገበንን ብዘይ ሕጊ ምንባርን ካብ ዝዓበዩ ኣበርክቶታት ሓደ እዩ።
ግን ሞት ኩሉ የብቅዕ ድዩ? ሓደ ዛንታ ብዛዕባ ሓደ ዘይኣምንን ሓደ ክርስትያን ሓኪምን ዝገበርዎ ዕላል ይንገር። እቲ ዘይኣምን “ዶክተር፣ እቲ እትሰብኮ ዘለኻ ኣይኣምንን እየ” በለ። እቲ ሓኪም ድማ “እቲ ዘይትኣምኖ ነገር ነጊርካኒ፤ ሕጂ እሞ እቲ እትኣምኖ ነገር ክትነግረኒ ትኽእል ዲኻ?” ኢሉ መለሰ።
“ርግጽ እዩ” ኢሉ መለሰ እቲ ዘይኣምን፣ “ሞት ኩሉ የብቅዕ ኢለ እኣምን።” ንምግራም እቲ ሓኪም ድማ “ኣነ’ውን ከምኡ!” ኢሉ መለሰ።
“እንታይ?” ኢሉ ጨደረ እቲ ዝተገረመ ሰብኣይ፣ “ንስኻ ክርስትያን ኢኻ፣ ሞት ኩሉ የብቅዕ ኢልካ ድማ ትኣምን? ንስኻ ብሓቂ ፍሉይ ክርስትያን ኢኻ።”
እቲ ሓኪም ተሰማሚዑ፣ ከምዚ ኢሉ ድማ ገለጸ፦
“ሞት ንኹሉ ዕድልካ ንኽፉእ ምግባር የብቅዕ፤ ሞት ንኹሉ ደስታኻ የብቅዕ፤ ሞት ንኹሉ ትልምታትካ፣ ንኹሉ ትምኒትካ፣ ንኹሉ ዕርክነትካ የብቅዕ፤ ሞት ንኹሉ እቲ ክትሰምዖ እትኽእል ወንጌል የብቅዕ፤ ሞት ንኹሉ የብቅዓልካ – ናብ ወጻኢ ጸልማት ድማ ትኸይድ።” ሞት ንንስሓ ዘሎ ዕድል የብቅዕ፣ ከመይሲ ቃል ኣምላኽ ካብ መቓብር ወጻኢ ተስፋ ኣይህብን። ኣብ ህይወትካ “ቅኑዕ እየ ኢለ እኣምን” ክትብል ትኽእል ኢኻ፣ ግን እንተተጋገኻኸ? ሽዑ እንታይ? ቅድሚ እቲ ናይ መወዳእታ ቍጽሪ ምጅማሩ፣ ናብ ዘይፍለጥ ዘለኣለማዊ ህይወት ክትከይድ ከለኻ፣ ነዚ ጉዳይ እዚ ብቕንዕና ክትሓስበሉን ክትምርምሮን ጥበብ ምዃኑ ርግጽ እዩ። ሞት ንኸምዚ ዝኣመሰለ ዕድል ንዓብዪ ስሕተትካ ኣብ ህይወት ንምእራም የብቅዕ፣ ንስሓ ድማ ንዘለኣለም ንሕልናኻ ክትብል የገድደካ።
ብኣንጻሩ፣ እቲ ሓኪም ሞት ንዕኡ ከም ክርስትያን እንታይ ማለት ምዃኑ ገለጸ፦
“ሞት ንኹሉ ምጥፍፋኣተይ፣ ንኹሉ ንብዓተይ፣ ንኹሉ ምድንጋረይ፣ ንኹሉ ተስፋ ምቑራጸይ፣ ንኹሉ ሕማመይን ቃንዛይን የብቅዕ፤ ሞት ንኹሉ እዚ የብቅዕ፣ ናብ ጐይታይ ድማ ኣብ ክብሪ ንዘለኣለም ምሉእ ደስታ ንምርካብ ክኸይድ እየ።”
ኣምላኽ ንዓለም ክሳዕ ክንድዚ ስለ ዝፈተዋ፡ በቲ ሓደ ወዱ ዝኣመነ ኩሉ ናይ ዘለኣለም ህይወት ምእንቲ ክረክብ እምበር፡ ከይጠፍእ፡ ንእኡ ሃቦ። (ዮሃንስ 3:16)
