ጐይታ፡ “ኣብ ፍቕረይ ንበሩ” ይብል። ምጥቃምና ንበረኸትና፡ ከምኡ እውን ሓይልና ኣብ ምስክርነት፡ ኣብ ንቕሓት ስምዒት ፍቕሪ ክርስቶስ ምጽናሕና እዩ ዝምርኮስ። እቶም ካልኦት ከበድቲ ቃላት ጐይታ፡ “ንቐዳማይ ፍቕርኻ ሓዲግካዮ”፡ ናብ ጥፍኣትን ምብታንን ናይ ክርስትያናዊ ማሕበር ኣብ ምድሪ ዝመርሕ ቐዳማይ ስጉምቲ የርእዩ (ራእ. 2:4–5)። ክርስትያናት ኣብ ምጥቃም ፍቕሪ ኣምላኽ ክመላለሱ ኸለዉ፡ ሓደ እኳ ንሓባራዊ ምስክርነቶም ክቃወሞም ኣይከኣለን። ንቐዳማይ ፍቕሮም ንክርስቶስ ምስ ሰኣኑ፡ ብምስኣን ስምዒት ፍቕሪ ክርስቶስ ንኣኦም፡ ብቕልጡፍ ሓባራዊ ምስክርነት ኣብ ቅድሚ ዓለም ምቕራብ ኣቋረጹ።
ታሪኽ ቤተ ክርስቲያን ብሓፈሻ ኣብ ከባብያዊ ማሕበራት ቅዱሳን ክንደይ ግዜ ተደጊሙ እዩ? እንተኾነ ግና፡ ዝኾነ ይኹን ንቓላት ጐይታ ዝምልስን ኣብ ፍቕሩ ዝቕጽልን፡ ንመመርሒታት ጐይታ የስተብህለሉ፡ ምኽንያቱ ንሱ መገዲ የርኢ። ኣብ ፍቕሩ ክንቕጽል እንኽእል ኣብ መገዲ ምእዛዝ ክንመላለስ ከለና ጥራይ እዩ፡ “ትእዛዛተይ እንተሓሎኹም፡ ኣብ ፍቕረይ ክትነብሩ ኢኹም”። እቲ ንገዛእ ፍቓዱ ዝስዕብ፡ ንወላዲኡ ብዘይምእዛዝ፡ ንፍቕሪ ወላዲኡ ብዙሕ ኣይግምግሞን ወይ ኣይጥቀመሉን። ከምኡ እውን ምስ ክርስትያን፡ ኣብ ምእዛዝ ንዝተገልጸ ሓሳብ ጐይታ ክንመላለስ ከለና ጥራይ ኢና ንምጥቃም ፍቕሪ ጐይታ እንሕሉ።
ኣብ ፍቕሪ ክርስቶስ ንርእስና ከምቲ ሓደ ሰብ ኣብ ዝወድቐሉ ቦታ ብምጽናሕ ኣብ ጸሓይ ዝነብር፡ ከምኡ ጌርና ንሕሉ ኢልካ ብጽቡቕ ተባሂሉ እዩ። ፍቕሪ ክርስቶስ ኣብ መገዲ ምእዛዝ ይነብር፡ ኣብ መገዲ ትእዛዛቱ ድማ የንጸባርቕ። ትእዛዛቱ ምሕላው ንፍቕሪ ኣይፈጥሮን፡ ከምቲ ኣብ ጸሓያዊ ቦታታት ምምልላስ ንጸሓይ ዘይፈጥራ፡ ስለዚ እቲ ምዕዶ ንፍቕሪ ምድላይ፡ ወይ ምብቃዕ፡ ወይ ምውሳድ ዘይኮነስ፡ ኣብኡ ምጽናሕ እዩ።
