ኣብ 1 ጴጥሮስ 2:11፡ ሃዋርያ ጴጥሮስ ነቲ “ግሩም ብርሃን” ኣምላኽ (ቁ. 9–10) ኣብ ዕለታዊ ህይወት እቶም ቅዱሳትን ንጉሳውያንን ካህናት የንጸባርቖም፡ “ስደተኛታትን ሓጃጅን” እናበለ ድማ ይጽሕፈልና። እቶም ኣብ መበተኒኦም ዝነበሩ ስደተኛታት ምዃኖም፡ ከምቲ ናይቲ መልእኽቲ ቀዳማይ ፍቕዲ ዝነገረና፡ ንሱ ግን ኣብዚ ዝተጠቕሰ ኣይኮነን። ነፍሲ ወከፍ ክርስትያን ስደተኛን ሓጃጅን እዩ፡ ምስ ኣምላኽ ከምዚ ዝኣመሰለ ናይ ቀረባን ክቡርን ርክብ ስለ ዝገበርና፡ ካብ ዓለም ምፍልላይ ክህሉ ስለ ዘለዎ፡ በዚ ክንገረም የብልናን። ዓለም ንኣምላኽ ብምሉኡ ተጻራሪት እያ፡ ክልቲኡ ድማ ብሓንሳብ ክንሕዝ ኣይንኽእልን። ሓደ ወይ እቲ ሓደ ክኸውን ኣለዎ። ንዓና ምስ ኣምላኽ ርክብን ሕብረትን እዩ፡ ስለዚ ድማ ኣብ ዓለም ስደትን ሓጅን እዩ። እታ ዓለም ባዕላ ብቃኤል ዝጀመረት እያ፡ ንሱ ድማ “ሃዳምን ዘላዪን” (ዘፍ. 4:12) ነበረ። ነዚ ጉዳይ እዚ ከምዚ ኢልና ክንጥርንፎ ንኽእል ኢና፦
ሃዳም ካብ ቤቱ ዝሃደመ ሰብ እዩ። ዘላዪ ቤት ዘይብሉ ሰብ እዩ። ስደተኛ ካብ ቤቱ ዝርሕቕ ሰብ እዩ። ሓጃጅ ናብ ቤቱ ዝኸይድ ዘሎ ሰብ እዩ።
ትክክለኛ ህላዌ ኣምላኽ ናይ ነፍሳትና ናይ ሓቂ ቤት እዩ፡ ንሕና ድማ ካብ ስርዓት ዓለም ተነጺልና ኣብኣ ስደተኛታት ክንከውን ኢና፡ እኳ ደኣ ንኽብሪ ኣምላኽ ንምግላጽ ንግዜኡ ኣብኣ ተሪፍና ኢና። ይኹን እምበር፡ ዕላማ ብዘይብሉ ኣይንዝርግሕን ኢና፡ ከመይሲ ንሕና ሓጃጅ እውን ኢና፡ እዚ ድማ ኣብ ቅድሜና ዕላማ ከም ዘሎና፡ ናብኡ እንኸይደሉ ዝተወሰነ መዓልቦ ከም ዘሎና የመልክት።
