ትምህርቲ ኣምላኽ መድሓኒና ወንጌል እዩ። ኣምላኽ ጽቡቕ ምዃኑን ጽቡቕ ከም ዝገብርን (መዝ. 119:68) ይነግረና። ክንሰምዖ ምኽኣልና ክሳዕ ክንደይ ባህ ይብለና፤ ብዘይካኡ ብዘይ ኣምላኽ፡ ብዘይ ክርስቶስ፡ ኣብ ዓለም ድማ ብዘይ ተስፋ ምነበርና፤ ከምዚ ዝበለ ህይወትከ እንታይ ምኾነልና? ንሕናኸ እንታይ ምኾንና?
ዝመላለስ ጽላሎት፤ ድኻ ተዋሳኣይ፡
ኣብ መድረኽ ሰዓቱ ዝምካሕን ዝጭነቕን፡
ድሕሪኡ ድማ ዘይስማዕ። ሓደ ዛንታ እዩ፡
ብዕሽሙር ዝተነግረ፡ ብድምጽን ብቝጥዓን ዝመልአ፡
እንታይ እኳ ዘየመልክት።
ብዘይ ፍልጠት ኣምላኽ ንዝነብር ህይወት እዚ ይኣክል እዩ። ግናኸ ከምዚ ዝበለ ህይወት ምስ ተወድአኸ እንታይ ይኸውን? «ድሕሪ እዚ ፍርዲ እዩ»፡ ሽዑ ንኹሉ ናብ ኣምላኽ ጸብጻብ ክወሃብ ኣለዎ። ግናኸ ወንጌል ብርሃንን ትርጉምን ናብ ህይወትና ኣምጺኡ እዩ፤ ሕጂ እንነብረሉ ነገር ኣሎና፡ ንመጻኢ ድማ ክብሪ ዝመልኦ ተስፋ ኣሎና። ወንጌል ስለ ዝሰማዕና ንኣምላኽ ነመስግኖን ንሕጎስን። ሕጂ ወንጌል ከነሰልም ተጸዊዕና ኣሎና። ወንጌል ኣሰልም! ከመይ ጌርናኸ ኸምኡ ክንገብር ንኽእል? ወንጌል ብውበቱ ፍጹምዶ ኣይኮነን? እወ፡ ብርሃኑ ነቲ ዝተሓባእናሉ ጸልማት ምስ ኣርሓቐልና መጀመርታ ከምኡ ጌርና ሓሲብና ነይርና—ቅኑዓት ድማ ነበርና። ፍጹም እንተኾይኑኸ ንምስፍናኡ እንታይ ክንገብር ንኽእል? ብሓቂ እንታይ እኳ ክንውስኸሉ ኣይንኽእልን ኢና።
ግናኸ ብእኡ ዝሓደሰ ህይወት ብምምራሕ ውበቱ ከነርኢ ንኽእል ኢና። ዓለም ኣብኡ ውበት ኣይትርእን እያ፡ ንሕና ድማ በዚ ክንገርም ኣይንኽእልን ኢና፡ ከመይሲ እቲ ንሱ ዝዛረበሉ ዝነበረ ኣብዚ ምስ ዝነበረ፡ ብሰብ ይንጸግን ይንጸልን ነይሩ እዩ፤ ንሳቶም ቅርጽን ውበትን ኣይነበሮምን፤ ምስ ረኣይዎ ድማ ክምነይዎ ዝኽእሉ ውበት ኣይነበሮምን። ግናኸ «ንኣኻትኩም ንእትኣምኑ፡ ንሱ ክቡር እዩ»፤ ንሱ «ኣብ ዓሰርተ ሽሕ ሓለቓ»ን «ብምሉኡ ፍቑር»ን እዩ። የሱስ ዝነበሮ ወንጌል እዩ።
