«ንጉስን ሰቡን ናብ የሩሳሌም ከዱ፣ ምስቶም ኣብታ ሃገር ዝነበሩ የቡሳውያን ክዋግኡ።» (2 ሳሙኤል 5:6) የቡሳውያን ኣብ ልቢ እታ ሃገር ገና ዕርድታት ሒዞም ነበሩ፣ ተባሪሮም ኣይፈልጡን። ኣብ ነፍሲ ወከፍ ክርስትያናዊ ማሕበረሰብን ኣብ ነፍሲ ወከፍ ልቢ ክርስትያንን 'የቡሳውያን' ኣለዉ። ንኣብነት፣ ዓለማውነት ኣሎ፣ እዚ ድማ ኣብ ኩሉ ቦታታት የቡሳውያን ኣለዉዎ።
ኣብ ማእከል ሓደ ማሕበረሰብ ውሽጢ ጽቡቕ ክርስትያናዊ ኣባይቲ፣ መቕደሳትን ምምሕያሻትን ዝሓዘ፣ ሓደ ፍቓድ ዘለዎ መጠጥ ቤትይርከብ። ኣብኡ ድማ ክሳዕ ክንድዚ ሰፊሩ ስለዘሎ፣ ምብራሩ ዘይከኣል ይመስል። ብዙሓት ካልኦት ከምዚኦም ዝኣመሰሉ ናይ ክፉእ ዕርድታት ኣለዉ፣ እዚኦም ድማ ዕቡያት ኣናውሖም የቕንዑን ንምብዳህ ይብድሁ።
ኣብ ነፍሲ ወከፍ ልቢ፣ ንሕና ክንብድሆም ዘይከኣል ዝመስሉ ንኣሽቱ 'ዕርድታት የቡሳውያን' ኣለዉ። ሓድሓደ ግዜ ኣብ ሓደ ህይወት ብሓፈሻዊ ቅድስና ዘይተበድሀ ዝነብር ስውር ሓጢኣት እዩ።
ሓድሓደ ግዜ ድማ ቅድሚት ዝነበረ ባህሪ ዝተረፈ እዩ — ከም ትዕቢት፣ ዓለማውነት፣ ስስዔ፣ ፍትወት፣ ወይ መሪርነት።
«ኩላትና ጌጋታትና ኣለዉና!» ንብል፣ በዚ 'መጐልበቢ' ድማ — ብዙሓት ክንገድፎም ዘይንደሊ ፍቑራት ጣኦታት ክንሓብእ ንኽእል!
ነዞም ዘይተገዝኡ ክፍሊ ህይወትና ክንጥንቀቐሎም ይግባእ — ኩሉ ሓሳብ፣ ስምዒት፣ ባህሪ ድማ ንክርስቶስ ክግዛእ። ኣብ ልብና ሓንቲ እኳ ዘይተበድሀት ዕርዲ ምግዳፍ ሓደገኛ እዩ።
ኩሉ ሓሳብ ንክርስቶስ ክግዛእ ንማርኾ! (2 ቈረንቶስ 10:5)
