መገዲ መስቀል
ስቓይ ጎይታና የሱስ ክርስቶስ ክንሓስብ ከለና፡ ንኸምዚ ዝበለ ፍቕርን ምፍዳይን ብዓሚቕ ኣምልኾ ንሰግድ። ኣብቲ ዘሰቅቕ መስቀል፡ ንሱ ንኣቦ ብፍጹም ምእዛዝ ህይወቱ ሃበ፡ ነታ መርዓቱ፡ ማለት ቤተ ክርስቲያን፡ ንምርካብ።
እቲ ጎይታ ነታ ዝሓለፈት ምሸት ምስ ደቀ መዛሙርቱ ኣብ ላዕለዋይ ክፍሊ ኣሕሊፉ ነበረ፡ ግናኸ ንሱ ምስቶም ዓሰርተ ሓደ ካብኡ ዝወጹሉ ግዜ በጽሐ። ሓደ ኲርናዕ ወሪዶም ንሩባ ቄድሮን ተሳገሩ (ዮሃንስ 18:1 ተመልከት)። ንጉስ ዳዊት ነቲ ሓደ ሩባ ብዙሕ ዓመታት ቅድሚኡ ተሳጊርዎ ነበረ (2 ሳሙኤል 15:23)። በቲ ግዜ እቲ ኣቤሴሎም፡ እቲ ፍቑር ወዲ ዳዊት፡ ዓመጸ፡ በዚ ድማ ንኣቡኡ ኣባረሮ። ሩባ ቄድሮን ኣብ ቅዱሳት ጽሑፋት ክጥቀስ ከሎ፡ ኩሉ ግዜ ትርኢት ሞት ወይ ፍርዲ እዩ። እቲ ሩባ ሓዘን ይዛረብ፡ ምልክት ሓዘን እዩ።
ምስ ደቀ መዛሙርቱ፡ እቲ ጎይታ ነቲ ሓደ ሩባ ተሳጊሩ ናብ ገነት ጌትሰማኔ ኣተወ፡ እዚ ስም እዚ “መጽመቒ ዘይቲ” ማለት እዩ። ንሸሞንተ ደቀ መዛሙርቲ ኣብ ሓደ ቦታ ክጸንሑ ተነግሮም፡ ንሰለስተ ድማ ምስኡ ክኸዱ ተፈቕደሎም፡ ግናኸ ኩሉ መገዲ ኣይኮነን። ነቶም ሰለስተ ድሕሪኡ ገዲፉ፡ ናብ ፈተና ከይኣትዉ ክጽልዩ መምርሒ ሃቦም።
ሉቃስ 22:41 ካብኦም “ብግምት ርሕቀት ምድርባይ እምኒ” ከም ዝረሓቐ ይነግረና። እዚ ኣዝዩ ኣገዳሲ እዩ። እቲ ጎይታ ንጥንቲ ህዝቡ ብዛዕባ ምድርባይ እምኒ ንገበነኛታት መምርሒ ሂብዎም ነበረ። ኣእዳው መሰኻኽር ነታ ቐዳመይቲ እምኒ ክድርብዩ ነበሮም (ዘዳግም 17:7)። እቲ ጎይታ ካብ ሰለስተ ደቀ መዛሙርቱ ዝኸዶ ርሕቀት ክንሰርዖ ኣይከኣልናን፡ ግናኸ ሓደ ነገር ግሉጽ እዩ፡ ንሱ ምስ ኣቡኡ ክዛረብ ክሰምዕዎ ይኽእሉ ነበሩ፡ እዚ ድማ እቲ ርሕቀት ሓጺር ከም ዝነበረን እታ እምኒ ድማ ኣዝያ ከቢድ ከም ዝነበረትን የርኢ።
እቲ ጎይታ ክቕበሎ ዝቐረበ ፍርዲ፡ ንወዲ ኣምላኽ ኣዝዩ ከቢድዎ ነበረ። ደቀ መዛሙርቱ ክድቅሱ ከለዉ፡ እቲ ብሩኽ ጎይታና ኣብ ምድሪ ተደፊኡ፡ ንሱ ንጽዋዕ ፍርዲ ካብ ኢድ ኣቦ ንኣና ኢሉ ከም ዝቕበል ኣወጀ። “ጎይታይ፡ ክሳዕ ሞት ፍቕርኻ ክኸይድ ይኽእል እዩ” (ኤች. ኤል. ሮሲየር፡ 1834–1928)።
