ንሱ ብሓቂ ሰብ ከም ዝነበረን ከም ዘሎን፡ ከምቲ ንሕና ዝተፈተናዮ (ሓጢኣት ከይተረፈ) ብዅሉ መዳይ ዝተፈተነ ምዃኑ፡ ንሕና ኣብ መገዲ ጉዕዞና ኸለና፡ ንስጕምትታቱ ኽንስዕብ ክንደሊ ኸለና፡ ምሳና ኺድንግጽ የኽእሎ፡ ኣብቲ «ኣብ መገድታቱ ምኻድና» ኸኣ ኢድ ዅሉ ዝኽእል ሓይሉ እዩ ዝድግፈና።
ሽዑ ንዕኡ «ብሥጋ ኺመጽእ» ንሓስቦ። ንሱ ካብ ድንግል ዝተወልደ «እቲ ቅዱስ ነገር» እዩ። እቲ ንነዊሕ እዋን ዝተመባጽዐ «ዘርኢ ሰበይቲ» ርእሲ ተመን ኪጭፍልቕ መጺኡ። ብሓይሊ ልዑል ብምጽላል ኣብ ከርሲ ተጸኒሱ፡ ንማርያም ወዲ ኾይኑ ተወሊዱ—የሱስ—ትሑት ስሙ፡ ግናኸ ዓብዪ ኪኸውንን «ወዲ ልዑል» ኪብሃልን እዩ። እቲ ድንግል ዝወለደቶ በዅሪ ወዲ «ክርስቶስ ጐይታ» እዩ።
ኣብቲ መብልዕ ማል ቤት-ልሄም ንዕኡ ንሓስቦ።
ኣብኡ ትሑት ኮይንካ ትድቅስ ዘሎኻ ቅዱስ ሕጻን፡ ኣብ መብልዕ ማል፡ ካብ ልዑል ዝወረድካ፡ ዅሉ ሓዘንና ኽትካፈል መጺእካ።
ካብ ከርሲ ኣዲኡ ጀሚሩ ኣብ ኣምላኽ ተነቢሩ፡ ኣብ ኣጥባብ ኣዲኡ ኺተስፋ ተገይሩ። ንሕና ምስ መላእኽቲ ብመንፈስ ተሓቢርና፡ «ክብሪ ንኣምላኽ ኣብ ላዕለይ፡ ሰላም ኣብ ምድሪ፡ ጽቡቕ ፍቓድ ኣብ ሰባት» ኽንብል ኣይንኽእልንዶ? ንኣምላኽ ዝለዓለ ክብሪ ዜምጽእን ንሰባት ብጽድቂ ምስኡ ዜተዓርቕን መጺኡ እዩ፡ በዚ ኸኣ ቅዱስ ኣምላኽ ብፍስሓ ኺርእዮምን ብፍቓድ ጸጋኡ ኣብ ቅድሚኡ ብሓጐስ ኪህልውዎምን ይኽእል።
ኣብ ቤተ-መቕደስ ወዲ ሾሞንተ መዓልቲ ኸሎ ንዕኡ ንሓስቦ። «እቲ ሕጻን የሱስ» ስርዓት ሕጊ ኺፍጸም ምእንቲ ኣምጺእዎ። ኣብ ቅድሚ እቲ ኣረጊት ስምኦን ተወሲዱ፡ ክርስቶስ ጐይታ—ምድሓን ኣምላኽ—ምዃኑ ተገሊጹ።
ኣብ ኵሉ ፍጹም ምዕባለ ንእስነቱ ንዕኡ ንሓስቦ። ብመንፈስ ይዓብን ይብርትዕን፡ ብጥበብ ይምላእ፡ ጸጋ ኣምላኽ ድማ ኣብኡ ነበረ። ብጥበብን ብቝመትን ኣብ ቅድሚ ኣምላኽን ሰባትን ይዓብይ ነበረ። ወዲ ዓሰርተ ክልተ ዓመት ከሎ፡ ንሱ ወዲ ኣቦ ምዃኑ ይፈልጥ ነበረ። ብወለዱ ተሳኢኑ፡ ኣብ መወዳእታ ድማ ኣብ ማእከል መምህራን ኣብ ቤተ-መቕደስ ተረኺቡ፡ «ስለምንታይ ኢኹም እትደልዩኒ? ብዛዕባ ስራሕ ኣቦይ ክኸውን ከም ዘሎኒ ኣይትፈልጡንዶ?» ኢሉ ሓተተ። ካብኡ ግና ምሳታቶም ወረደ፡ ናብ ናዝሬት ከደ፡ ንሳቶም ድማ ይእዘዝ ነበረ።
ኣብ ቅዱስ ሰብኣውነቱ «ኣብ ዮርዳኖስ፡ ዮሃንስ የጥምቕ ኣብ ዝነበረሉ» ንዕኡ ንሓስቦ። ንሱ፡ ካብ መጀመርታ ምስ ኣምላኽ ዝነበረ፡ ወዲ ሰላሳ ዓመት ኪኸውን ጀመረ። ቅድሚ ኣብርሃም ንሱ ነበረ—እቲ ዓብዪ «ኣነ እየ»፡ እቲ ዘይቅየር፡ «እቲ ሓደ»። እቲ «ኣምላኽ ዝነበረ» ቓል ስጋ ኾይኑ ኣብ ማእከልና ሓደረ፡ ሕጂ ብሰብኣውነት ምሉእ ከም ዝነበረ፡ ከምኡ ድማ ብመለኮት ንዘለኣለም ምሉእ ኮይኑ ይቕመጥ።
ዅሉ ጽድቂ ኺፍጽም ምእንቲ፡ ንሱ ምስቲ ዝተረፈ እስራኤል ኣብ ማያት ጥምቀት ርእሱ ኺለሊ እዩ፡ ምስኦም ኣብ ቀዳማይ ስጕምትኦም ኪቕመጥ እዩ—ንሱ ሓጢኣት ዘይብሉ እኳ እንተኾነ። ሽዑ ምስ ተጠምቀ፡ ሰማይ ብሓጐስ ዓረፈ፡ ድምጺ ኣቦ ድማ፡ «እዚ ፍቑር ወደይ እዩ፡ ብእኡ ባህ ይብለኒ» ኺብል ተሰምዐ፡ መንፈስ ኣምላኽ ድማ ከም ርግቢ ወሪዱ ኣብኡ ሓደረ።
ኣብ በረኻ ንዕኡ ንሓስቦ። «ብመንፈስ ናብ በረኻ ተደፊኡ»፡ ኣብኡ ኺራብን ብዲያብሎስ ኺፍተንን ንርእዮ። ንሓሳብ እቲ ክፍእቲ፡ ኣእማን እንጌራ ኺገብር ዝብል መልሲ ኺህብ ከሎ፡ ንሱ፡ ርእሱ ዝትሑት፡ ዝምርኮስ፡ ዝተወፈየ፡ ዝእዘዝ፡ «ሰብ ብእንጌራ ጥራይ ኣይነብርን፡ ብዅሉ ቓል ኣፍ ኣምላኽ እዩ ዚነብር» ይብል። እቲ ፈተና ፍጹምነት ጥራይ እዩ ዜውጽእ—እቲ ጥዑም ዕጣን ይደቅቕ፡ ምእንቲ ሽታኡ ኺዝርጋሕ።
ሽዑ «ብመንፈስ ቅዱስ ምሉእ»፡ «ብመንፈስ ዝምራሕ»ን «ብሓይሊ መንፈስ»ን፡ ዅሉ ሳዕ ይዛረብን ይገብርን። «ብመንፈስ ኣምላኽ» እዩ ኣጋንንቲ ዜውጽእ። ኣብቲ ግሩም ምትሓቱ፡ ንሱ «ኣብ ኵሉ ዝዓበየ፡ ንዘለኣለም ዝተባረኸ ኣምላኽ»፡ ብመንፈስ ቅዱስ ኪምራሕን ሓይሊ ኺረክብን ዝኽእለሉ ቦታ ወሲዱ እዩ።
ኣብ ቅዱስ ምኻዱን ኣገልግሎቱን ንዕኡ ንሓስቦ። ንሱ፡ «እማኑኤል»—«ኣምላኽ ምሳና»—ንዝወደቑ ሰባት፡ ፍጡራቱ ንጽቡቕኦም፡ ኣምላኽ ኪፍለጥ ገይሩ፡ ቀሪቡ እዩ። ጸጋን ሓቅን ብእኡ መጺኡ። ግናኸ ንሱ «ሰብ ሓዘን» እዩ፡ ብውሽጣዊ ኩነታት ምስ ሓዘን ዝተላመደ እዩ፡ እኳ ደኣ ብመንፈስ ኣብ ምፍጻም ፍቓድ ኣቦ ይሕጐስ። ከምቲ ዝተባህለ፡ «ብሓይሉ ዘርሓቖ፡ ብመንፈሱ ጸይሩ»፡ ከመይሲ «ኣብ ኵሉ ጸበባኦም ንሱ ተጸበበ።» ኣብኡ ዅሉ ኣገዳሲ ነገር ኣብ ፍጹም ቅዱስ ሰብኣውነት ንምርኢ፡ ከምቲ ኣጋጣሚ ዜድልዮ ድማ ንሕና፡
ክብሪ ኣምላኽ ንርኢ ብሰብኣዊ መጋረጃ ዜንጸባርቕ፤ ወይ ድማ ነቲ ዛንታ ብፍቓድ ንሰምዕ፡ ብዛዕባ እቲ ኺፍውስ ዝመጸ።
