ኣብ ክርስትያናዊ ህይወት፡ እንታይ ከም እንሰምዕ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ከመይ ከም እንሰምዕ እውን ሕቶ እዩ።
ንቓል ኣምላኽ ብዘይግደስነት ክንሰምዖ ንኽእል ኢና። መጽሓፍ ቅዱስ ከም ዝኾነ ይኹን ካልእ መጽሓፍ ክንሰምዖ ንኽእል ኢና፡ እቲ ኩሉ ዚኽእል ኣምላኽ ከም ዚዛረበና ዘይግደስና ኾይኑ።
ብነቓፊ ኣተሓሳስባ ኽንሰምዕ ንኽእል ኢና። ኣብዚ ንሰብኣዊ ኣእምሮ ኣብ ልዕሊ ቅዱሳት ጽሑፋት ንሰቕሎ። ኣብ ክንዲ መጽሓፍ ቅዱስ ዚፈርደና፡ ንሕና ንመጽሓፍ ቅዱስ ንፈርዶ።
ብዓመጸኛ ኣተሓሳስባ ኽንሰምዕ ንኽእል ኢና። ምስቶም ብርቱዓት ትምህርትታት ደቀ መዛሙርቲ ወይ ምስ ምትሕትና ኣንስትን ምሽፋን ርእስን ዚተሓሓዙ ክፍሊታት ምስ በጻሕና፡ ንቑጥዕን ፈጺምና ኽንእዘዝ ንነጽግን።
ረስዓይቲ ሰማዕቲ ኽንከውን ንኽእል ኢና፡ ከምቲ ኣብ መጽሓፍ ያእቆብ ዘሎ ሰብ፡ «ኣብ መስትያት ንገዛእ ርእሱ ዚርኢ፡ ምኽንያቱ ሓንሳእ ርእሱ ምስ ረኣየን ምስ ከደን፡ እንታይ ዓይነት ሰብ ከም ዝነበረ ብኡብኡ ረሲዑ» (ያእቆብ 1:23, 24)።
ምናልባት እቲ ዝበዝሐ ዓይነት ድማ እቶም ደንደንቲ ሰማዕቲ እዮም። እዞም ሰባት እዚኦም ቓል ኣምላኽ ብዙሕ ስለ ዝሰምዑ፡ ዘይስምዑ ኮይኖም ኣለዉ። ስብከት ብሜካኒካዊ መገዲ ይሰምዑ። ልሙድ ተግባር ኮይኑ ኣሎ። ኣእዛኖም ደንዲኑ። ኣተሓሳስባኦም ድማ «እንታይ እዩ ዘይሰማዕክዎ ኽትነግሩኒ እትኽእሉ?»
ቓል ኣምላኽ እናሰማዕና ዘይንእዘዝ እንተደኣ ኮይና፡ ብዝበለጸ ብፍርዲ ደንደንቲ ንኸውን። ክንሰምዕ እንተደኣ ነጺግና፡ ክንሰምዕ ዘሎና ዓቕሚ ንስእን።
እቲ ዝበለጸ መገዲ ንምስማዕ፡ ብኽብሪ፡ ብምእዛዝን ብቁምነገርን ምስማዕ እዩ። ንመጽሓፍ ቅዱስ ብምውሳን ክንቀርቦ ኣሎና፡ እቲ ዚብሎ ኽንገብር፡ ካልእ ሰብ እንተ ዘይገበሮ እኳ። እቲ ጥበበኛ ሰብ፡ ዚሰምዕ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ዚገብር እውን እዩ። ኣምላኽ ንቓሉ ዚንቀጥቀጡ ሰባት ይደሊ ኣሎ (ኢሳይያስ 66:2)።
ጳውሎስ ንተሰሎንቄያውያን ኣመስገኖም፡ ምኽንያቱ ቓል ኣምላኽ ምስ ሰምዑ፡ «ከም ቃል ሰብ ዘይኮነስ፡ ከምቲ ብሓቂ ቓል ኣምላኽ ዝኾነ» ተቐቢሎምዎ (1 ተሰሎንቄ 2:13)። ብኸምኡ መገዲ ድማ ከመይ ከም እንሰምዕ ክንጥንቀቕ ኣሎና።
