ሓደ ተጓዓዛይ ኣብዛ በይናዊት ዓለም እቲ ብሩኽ መድሓኒ ሓለፈ። ኣብ ህይወቱ ሓዘንተኛ ነበረ፡ ኣብ መወዳእታ እቲ ዝሞተ በጊዕ።
እቲ ንኹሉ ዝሓዘነ ልቢ፡ ንኹሉ ህይወቱ ደሙ ሃበ። ኣብ ምድሪ ዕረፍቲ ኣይረኸበን ብዘይካ ኣብ መቓብር።
ጐይታና ከምዚ ነበረ፡ ንመስቀል ክንፈርህዶ ኢና ብኹሉ ንዕቀቱ፡ ወይስ ንሓጢኣተኛ እክይ ዓለም ክንደሊ ኢና ንግንባሩ ብሾኽ ዘጕነፈት?
ኣይፋሉን፡ ንኹሉ ምፍርራሓታን ፈገግታኣን እናገጠምና፡ ከምኡ፡ ገና ታዛዝዝቲ ዄንና፡ ብማዕበል ወይ ብህድኣት ናብቲ ሰማያዊ ኲርናዕ ንገስግስ። ናብቲ ሰማያዊ ኲርናዕ ንገስግስ።
ምስቲ ንልብናን ፍቕርናን ኪረክብ ዝሞተ፡ ንዓለም ምዉታት ኴንና፡ ንልብናን ፍቕርናን ኪረክብ ዝሞተ፡ ምስ ጐይታናን ርእስናን ተንስኢና፡ ብመንፈስ ኣብ ላዕሊ ንነብር። —ሰር ኤድዋርድ ደኒ (1796-1889)
«እምበኣር እንታይ ክንብል ኢና? ጸጋ ምእንቲ ኺበዝሕ፡ ኣብ ሓጢኣት ክንጸንዕዶ ኢና? ኸቶ ኣይፋልን! ንሕና ንሓጢኣት ዝሞትና፡ ብኸመይ ደኣ ኣብኡ ኽንነብር ኢና? ወይስ ብዙሓት ካባና ኣብ ክርስቶስ የሱስ እተጠመቕና፡ ኣብ ሞቱ ኸም እተጠመቕና ኣይትፈልጡንዶ? ስለዚ፡ ከምቲ ክርስቶስ ብኽብሪ ኣቦ ኻብ ምዉታት ዝተንስአ፡ ከምኡ ድማ ንሕና ብሓድሽ ህይወት ምእንቲ ኽንመላለስ፡ ብጥምቀት ምስኡ ናብ ሞት ተቐበርና። ከመይሲ፡ ምስኡ ብምስሊ ሞቱ እንተ ተዋሃህድና፡ ብርግጽ ብምስሊ ትንሳኤኡ እውን ክንኸውን ኢና፡ እዚ ድማ ንሓጢኣት ዝገዝእ ስጋ ምእንቲ ኺጠፍእ፡ ድሕሪ ደጊም ባሮት ሓጢኣት ምእንቲ ኸይንኸውን፡ እቲ ብሉይ ሰብና ምስኡ ኸም እተሰቕለ እናፈለጥና። ከመይሲ፡ ዝሞተ ኻብ ሓጢኣት ሓራ ወጺኡ እዩ። ሕጂ ድማ ምስ ክርስቶስ እንተ ሞትና፡ ምስኡ ኸም እንነብር ንኣምን ኢና፡ ክርስቶስ ኻብ ምዉታት ተንሲኡ፡ ድሕሪ ደጊም ከም ዘይመውት እናፈለጥና። ሞት ድሕሪ ደጊም ኣብኡ ስልጣን የብሉን። ከመይሲ፡ እቲ ዝሞቶ ሞት፡ ንሓጢኣት ሓንሳብ ንሓዋሩ ሞተ፡ እቲ ዚነብሮ ህይወት ግና፡ ንኣምላኽ ይነብር። ከምኡ ድማ ንስኻትኩም፡ ንርእስኹም ንሓጢኣት ብሓቂ ምዉታት፡ ኣብ ክርስቶስ የሱስ ጐይታና ግና ንኣምላኽ ህያዋን ጌርኩም ቍጸሩ።» (ሮሜ 6:1-11 NKJV)
