ብፍላይ ገና ብዙሕ ግዜ ኣብ ጸሎት እንተዘይኣሕሊፍኩም፣ ብስነ-ስርዓት ከምኡ’ውን ብዘይዕምቀት ናብ ምጽላይ ምእታው ቀሊል እዩ።
እዚ ኣብ ንኣሽቱ ደቀይ ከም ዝርእዮ ይኸውን፡ ንሕቶታቶም ብቕልጡፍ ይድህሉን «ኣሜን» ይብሉን—ከም ሳንዱቕ ንምምልካት፣ «ግዴታይ ፈጺመ» እናበሉ ዝሓስቡ ይመስሉ።
ግን ናብ መንፈስ ጸሎት ብሓቂ ንምእታው፣ ንገለ ግዜ ክንጸንሕ ኣሎና። ደቀይ ገና እዚ ክመሃሩ ኣለዎም—ንሕና’ውን እንተጀመርና፣ ምናልባት ከምኡ ክንገብር ኣሎና።
ክሳዕ እንጽሊ ክንጽሊ ከለና፣ ኣብ መወዳእታ ኣብቲ ብኣምላኽ ምህላው እንሕጎሰሉን ኣብ ፍቕሩ እንዕረፈሉን ነጥቢ ንበጽሕ። ቅንኣት ነማዕብልን ኣብ ጸሎት ክንቃለስ ንጅምርን። እዚ ግዜ ይወስድ።
ግዜ ጸሎትኩም ከተናውሑ እንተደሊኹም፣ ንኣሽቱ ስጉምትታት ውሰዱ። ብቑሩብ ንግዜኡ ኣናውሕዎ—ምናልባት ካብ ሓሙሽተ ደቒቕ ኣብ መዓልቲ ናብ ስሳ ብቕጽበት ኣይትሰግሩን ኢኹም።
ግን ኣምላኽ ብህድኣት ናብኡ ክመርሓኩም እዩ። ከም ልምምድ ሓይሊ እዩ፡ ክሳዕ ሕጂ 10kg ጥራይ እንተኣልዒልኩም፣ 100kg ኣብ ባንች ፕረስ ኣይትጽዕኑን ኢኹም። ግን ተሰማሚዕኩም እንተጸኒሕኩም፣ ጭዋዳታት ጸሎትኩም ብቐጻሊ ክዓብዩ እዮም።
ሓድሓደ ግዜ ከመይ ጌርና ከም እንጽሊ ኣይንፈልጥን ኢና። ሮሜ 8:26-27 መንፈስ ብዘይቃላዊ ስቓይ ምእንታና ከም ዝልምን የበረታትዓና። ንግቡእ ቃላት ምቅላስና፣ ምድሃልና—ኩሉ ናብ ሰማይ ይበጽሕ።
ስለዚ፡
እምበኣርሲ ምሕረት ምእንቲ ኽንረክብን ብጊዜ ምጽጋዕና ዚሕግዘና ጸጋ ምእንቲ ኽንረክብን፡ ብትብዓት ናብ ዝፋን ጸጋ ንቕረብ። (እብራውያን 4:16)
