"እግዚአብሔር በጣም በሚያስፈልግበት ጊዜ ሁልጊዜ ቅርብ ይኾናል። ይህ ሁልጊዜ ላይታወቅ ይችላል፣ ግን ታላቅ እውነት ነው። ደቀ መዛሙርቱ ከዐውሎ ነፋስ ጋር ሲታገሉና ሲዋጉ በነበሩበት መርከብ አጠገብ ነበር፤ ሳይታወቅና ሳይጠበቅ፣ ከእነርሱ የመጣ ጸሎት አላመጣውም፣ የራሱ ፍቅር ነበር — ለእርሱ ውድ ነበሩ። ጸሎት የሚነሳው እርሱ እዚያ እንዳለ ሲታወቅ ነው፣ ነገር ግን እርሱ በራሱ ፍቅር እዚያ አለ።
የእኔ ፍላጎት ለፍቅሩ ጥሪ ነው፣ ችግሬ በከፋው ሰዓት ከእኔ ጋር እንዲሆን ያደርገዋል፣ እናም በእኔ ላይ ያለውን ጭንቀትና ርኅራኄ የተሞላበት ፍላጎቱን ስገነዘብ፣ ወደ መርከቡ — ወደ ሁኔታዎቼ እቀበለዋለሁ፤ እርሱ ራሱ ወደ እነርሱ ይገባል — እናም እርሱ ራሱ ሲታወቅ፣ ከእኔ ጋር ወደ ሁኔታዎቼ ይገባል እናም ውጤቱ ድንቅ ነው — ታላቅ ጸጥታ ይኖራል" (ጄ.ቢ.ኤስ.)
የጌታ ምልጃ
ከላይ ባለው አንቀጽ ጸሐፊ በሚያምር ሁኔታ የተተረጎመውን የክስተቱን ሁኔታ ተመልከቱ። ማርቆስ 6:46 ጌታ ሊጸልይ ወደ ተራራ እንደወጣ ይነግረናል። ያ ለመጀመሪያው ታላቅ ሐቅ ለምናስበው ይሁን። እነዚያ ደቀ መዛሙርት በዚያች ሌሊት በጸሎቱ ውስጥ ቦታ እንደነበራቸው እርግጠኞች መሆን እንችላለን። እርሱ በእነርሱ ምትክ አማላጅ ነበር። ብቻቸውን የተተዉ ይመስሉ ነበር፣ ዐውሎ ነፋሳዊ ባሕሮችንና ኃይለኛ ነፋሶችን ለመጋፈጥ ብቻቸውን የተተዉ፣ ሆኖም ግን አልተረሱም። እርሱ ይወዳቸው ስለነበር ለእነርሱ ይጸልይ ነበር።
እናም ለብቻቸው የኀዘን ባሕሮችን ለመጋፈጥ የተተዉ በሚመስሉ የተፈተኑና የተቸገሩ ደቀ መዛሙርቱን መውደድ አቁሟልን? አይደለም፣ እርሱ ሁልጊዜ የነበረው ነው፣ እናም በክብር ተራራ ላይ — በእግዚአብሔር ቀኝ — ለራሱ ይጸልያል፣ ሮሜ 8 እንዲህ ይላልና፣ "በእግዚአብሔር ቀኝ ያለው እርሱ ደግሞ ስለ እኛ ይማልዳል።" "ለእኛ ያለው የጌታ ፍቅር እጅግ ታላቅ ስለሆነ፣ አስፈላጊ ቢሆን ኖሮ ከሰማይ ወርዶ የጎልጎታን መከራና ሞት እንደገና ለእኛ ይደርስ ነበር" ተብሏል፤ እናም ያ እውነት ነው፣ ነገር ግን እርሱ ያንን ማድረግ አስፈላጊ አይደለም፣ እግዚአብሔር ይመስገን፣ "በአንድ መሥዋዕት ለዘላለም የተቀደሱትን ፍጹማን አድርጓልና።"
ነገር ግን እርሱ ለእኛ መኖርና በምልጃው ማገልገል አስፈላጊ ነው፣ እናም ይህንን እስከ መጨረሻው ያደርጋል፣ ይህንን የሚያደርገው ልቡን የሞላው ፍቅር ስላልተለወጠ ነው፣ እርሱ ራሱን በመስቀል ላይ ለእኛ እንዲሰዋ ያደረገው ያው ፍቅር ነው። ይህንን ሕያው ፍቅር፣ የጌታችንን ሕያው አገልግሎት ለእኛ ይበልጥ መገንዘብ አለብን፣ ምክንያቱም ለዕለታዊ ድኅነታችን አስፈላጊ ነው። የማያቋርጥ አገልግሎትና ውጤታማ ነው፤ እርሱ ስለ እኛ ለመማለድ ሁልጊዜ ይኖራል።
ያያልና ይመጣል
አሁን ልቡና ድምፁ ለዐውሎ ነፋስ ለተጣሉ ደቀ መዛሙርቱ በጸሎት ሲወጣ፣ ከእነርሱ አልራቀም። ቁጥር 48 "ሲቀዝፉ ሲደክሙ አያቸው" ይነግረናል። እናም ያን ጊዜ እንደነበረው አሁንም የራሱን ይመለከታል። ይጸልያልና ያያል። አንዱን ሕይወት እስካለ ድረስ የመዳን ተስፋ ሳይኖረው በሕመም አልጋ ላይ ያያል፤ ሌላው ነፍስን የሚያደክሙና ዘፈኖችን ወደ የማያቋርጥ ቃተተ የሚቀይሩ ሁኔታዎች ተጭነውበትና እጅግ ተፈትኖ ያያል፣ ሌላውን ደግሞ በሞት እስትንፋስና እጅ የጨለመና ብቸኛ በሆነ መንገድ ሲዳክርና ሲሰናከል ያያል። እነዚህንና የሚሰቃዩና የሚደክሙ ቅዱሳኑን ሁሉ ያያል፣ እናም ስለ እነርሱ ለመማለድና በችግራቸው ጊዜ ወደ እነርሱ ለመቅረብና በእነርሱ ውስጥ ከድል በላይ አድራጊዎች እንዲሆኑ ያደርጋቸዋል።
"ሲደክሙ አያቸውና . . . ወደ እነርሱ መጣ።" ፍላጎታቸውና ፍቅሩ ወደዚያ አመጡት። ጀልባቸውን ወደ ወደብ ለማምጣት በራሳቸው ጥረት ላይ ባይተኩሩ ኖሮ ከረጅም ጊዜ በፊት ባዩት ነበር፤ ነገር ግን የመርከበኛ ችሎታቸው ሲደናቀፍና ኃይላቸው ሲያልቅ፣ እርሱ እዚያ ነበር፣ መቅዘፊያቸውን ጥለው ትግሉን ሲያቆሙ፣ እርሱ እዚያ ነበር — ወደ መርከባቸው ለመግባት — ወደ ሁኔታዎቻቸው ለመግባትና የራሱን ሰላም ከእርሱ ጋር ለማምጣትና ከእነርሱ ጋር ለመካፈል፤ ወደ ታላቅ ጸጥታ ለመምራት።
መገኘቱን ማመን
ዛሬም እንደዚያው ነው። ፍቅሩ በፍጥነት ወደ እኛ እርዳታ ያመጣዋል፣ ሁልጊዜ ሁኔታዎችን ለመለወጥ አይደለም፣ አንዳንዶቹ ሊለወጡ አይችሉም፣ ነገር ግን እኛን ለመለወጥ፣ በራሱ መገኘት ለማረጋጋት፣ እናም በፍቅሩ ከድል በላይ አድራጊዎች እንድንሆን ለማድረግ። ሆኖም ብዙ የሚሰቃዩ ቅዱሳን ይህንን ሁሉ ያጣሉ፣ እና ለምን? ምክንያቱም መቅዘፍን ይቀጥላሉ፤ ችግሮቻቸውን በራሳቸው ኃይል ለመጋፈጥ ይጸናሉ፤ ግራ መጋባታቸውን ለማስተካከልና የራሳቸውን ደካማ መርከብ በዐውሎ ነፋሳዊ ባሕሮች ውስጥ ለመምራት በጣም ስለተጠመዱ፣ በውሃ ላይ ሲራመድ — የከፋ ማዕበል ጌታ — ወደ እነርሱ ሲመጣ አያዩትም። ነገር ግን ችግራቸው የእርሱ ዕድል ነው፣ እናም ኃይል በሌላቸው ጊዜ እርሱ ኃይላቸው ይሆናል፣ እናም የመገኘቱ ስሜት ሁሉንም ነገር ይለውጣል።
"ወደ ደቀ መዛሙርቱ መጥቶ፣ አይዞአችሁ፤ እኔ ነኝ፤ አትፍሩ አላቸው።" እናም ያ ለእነርሱ በቂ ነበር፤ ለእኛም በቂ ነው። ታላቁ አማላጃችን ስለ እኛ ይጸልያል፣ ያየናል፣ ወደ እኛ ይመጣል፣ እናም በዚህ ስሜት በእርሱ ከድል በላይ አድራጊዎች መሆን እንችላለን፣ እናም ያ የሆነው ከፍቅሩ ምንም ሊለየን እንደማይችል ስለምናውቅ ነው — መከራ ቢሆን፣ ወይስ ጭንቀት፣ ወይስ ስደት፣ ወይስ ራብ፣ ወይስ ራቁትነት፣ ወይስ አደጋ፣ ወይስ ሰይፍ።
እነዚህ ነገሮች እርሱ ስለሚወደን ወደ እኛ ያቀርቡታል፣ እናም በዚህ ምክንያት በደሙ የዳንን እኛ በሕይወቱ እንደንናለን። አዎን፣ በሞት ጥላ ሸለቆ ውስጥ ብንሄድም እናምናለንና አናጉረመርምም፣ አንደነግጥም አሸናፊዎችም ነን፣ ምክንያቱም እርሱ እዚያ ነው፣ ታላቁ ፈተና ባለበት፤ እናም በእርግጥ እስከ መጨረሻው ይኖራል፤ እርሱ ታላቁ ሊቀ ካህናት፣ አማላጅ፣ እና የራሱ መሪ ነው፣ "አልተውህም አልጥልህም" የሚለው።
