እዚ የሱስ ዝበሎ ቃል ክንደይ ዘጸናንዕን ዘረጋግጽን እዩ፡ “ኣነ ዘለኣለማዊ ህይወት እህቦም፣ ንሳቶም ከኣ ከቶ ኣይጠፍኡን” (ዮሃንስ 10:28 NKJV)። ሞት ብዝኾነ ይኹን መገዲ ይምጻእ፣ እቲ ምእመን ብክርስቶስ ዘለኣለማዊ ድሕነት ኣለዎ። ድሕነቱ ኣብቲ ክርስቶስ ኣብ መስቀል ቀራንዮ ዝፈጸሞ ስራሕ ዝተመስረተ እዩ። ዘለኣለማዊ ህይወት ግዜያዊን ብምእዛዝ ዝምርኮስን ኣይኮነን—ንህይወትና እንገብሮ ወይ ዘይንገብሮ። ዘለኣለማዊ ህይወት ዘለኣለማዊ እዩ!
መጽሓፍ ቅዱስ እንታይ ይምህር
ብዛዕባ ምስዋእ ነፍሲ ሰባት እንታይ ይሓስቡ ኣብ ምምርማር ክንነብር ኣብ ክንዲኡ፣ መጽሓፍ ቅዱስ እንታይ ከም ዝብል ንመርምር። ቃል ኣምላኽ ገለ ዘተሓሳስብ ሓሳባት ኣለዎ።
መጀመርታ፣ “ሓደ ሰብ ስለምንታይ ምስዋእ ነፍሲ ይመርጽ?” ኢልና ክንሓትት ንኽእል ኢና። ብዙሓት ምኽንያታት ዘለዉ ይመስል፣ ከመይሲ፣ ንሕና ሰባት ኢና። ገሊኦም ብብዙሕ ጸቕጢታት፣ ሕማም ጥዕናን ጭንቀትን ስለ ዝተዋሕጡ፣ ኣብ ከቢድ ምፍልላይን ምብታኽን ኮይኖም ንህይወቶም ይወስዱ። ባዕሎም ኣብ ዘይኮኑሉ እዋን ንዝገበርዎ ተግባራት ክሳብ ክንደይ ሓላፍነት ከም ዘለዎም ምፍላጥ ኣጸጋሚ እዩ።
እቶም ንነፍሶም ዝስውኡ ብብዙሕ ስምዒት ምብጻሕ ከም ዝሳቐዩ ተነጊሩኒ። ጭንቀቶም ንኣድማሶም የንክዮ። ምሉእ ኣረኣእያኦም ብናይ ገዛእ ርእሶም ተስፋ ምቑራጽ ይምላእ። እዚ ኸኣ ኣብ ኣእምሮኦም ንናይ ምስዋእ ነፍሲ ናይ መወዳእታ ተግባር ዘጽድቕ ናይ ገዛእ ርእስኻ ምትላል የምጽእ። እዚ ከምኡ ይኸውን ይኸውን፣ ግናኸ ቅኑዕ ድዩ?
ብንጹር፣ መጽሓፍ ቅዱስ ናይ ሰብ ህይወት ቅዱስ እዩ ይብል፣ ከመይሲ ሰብ “ብምስሊ ኣምላኽ” ተፈጢሩ እዩ (ዘፍጥረት 9:6)። ምስዋእ ነፍሲ ናይ ኣምላኽ ግምት ንህይወት ይነጽግ። ንሳድሰይቲ ትእዛዝ ይጥሕስ፣ “ኣይትቕተል”—ካልእ ሰብ ወይ ንገዛእ ርእስኻ! (ዘጸኣት 20:13፤ ሮሜ 13:9)። ዓሰርተ ትእዛዛት ንስነ-ምግባር ግሩም መጽሓፍ ቅዱሳዊ መለክዒ እዩ—ግናኸ ንድሕነት ኣይኮነን።
ምእመናንን ምስዋእ ነፍሲን
ገሊኦም ክርስትያናት ሓቀኛ ምእመን ንነፍሱ ክስውእ ኣይክእልን ይብሉ፣ ግናኸ ንኸምዚ ዝበለ መረጋገጺ ቅዱስ ጽሑፋዊ መርትዖ የለን። ካልኦት ክርስትያናት ድማ ምእመን ብኸምዚ ዝበለ ተግባር ድሕነቱ ክስእን ይኽእል እዩ ይብሉ። እንደገና፣ ቅዱስ ጽሑፍ ከምኡ ኣይብልን። ይኹን እምበር፣ ሓንሳብ ምስ ደሓንካ ንዘለኣለም ድሑን ምዃንካ ይነግረና። ጐይታ የሱስ ከምዚ በለ፡ “ሓደ እኳ ኻብ ኢደይ ኣይነጥሎምን እዩ ... ሓደ እኳ ኻብ ኢድ ኣቦይ ኪነጥሎም ኣይክእልን እዩ” (ዮሃንስ 10:28-29)። ሃዋርያ ዮሃንስ ከምዚ ኢሉ ጸሓፈ፡ “ኣምላኽ ዘለኣለማዊ ህይወት ሃበና፣ እዛ ህይወት እዚኣ ድማ ኣብ ወዱ እያ” (1 ዮሃንስ 5:11)። ቃል ኣምላኽ ከምዚ ይብል፡ “እቲ ብወዲ ዝኣምን ዘለኣለማዊ ህይወት ኣለዎ” (ዮሃንስ 3:36)። ሓደ እኳ ሰብ፣ ነገር ወይ ተግባር ካብ ፍቕሪ ኣምላኽን ካብቲ ብክርስቶስ ዝረኸብናዮ ዘለኣለማዊ ህይወትን ክፈልየና ኣይክእልን እዩ (ሮሜ 8:35-39)።
መጽሓፍ ቅዱሳዊ ኣብነታት
ኣብ ሓድሽ ኪዳን ሓደ ምእመን ንነፍሱ ዝሰወአሉ ኣብነታት የለዉን። ይሁዳ ምእመን ኣይነበረን። ኣብ ብሉይ ኪዳን ክልተ ኣብነታት ክህልዉ ይኽእሉ እዮም። ንጉስ ሳኦል ብገዛእ ሰይፉ ወደቐ (1 ሳሙኤል 31:4)። ገሊኦም ናይ ሳሙኤል ንሳኦል ዝበሎ ቃል “ጽባሕ ንስኻን ደቅኻን ምሳይ ክትኮኑ ኢኹም” (1 ሳሙኤል 28:19)፣ ሳኦል ኣብ ገነት (ወይ ኣብ ሰማይ) ምስ ሳሙኤል ክኸውን ማለት እዩ ይብሉ። ካልኦት ድማ እዚ ማለት ሳኦል ቀልጢፉ ክመውትን ናብ ሲኦል ክኸይድን እዩ፣ እዚ ኸኣ ንክፉኣት ምዉታት ዝኸውን ቦታ የጠቓልል ይብሉ።
እቲ ሓደ ኣብነት ናይ ኣኪጦፌል እዩ፣ እቲ ዳዊት ዝኣምኖ ዝነበረ መማኸርቲ፣ እቲ ኣቦሓጎ ባትሸባ ዝነበረ (2 ሳሙኤል 11:3)፣ ንዳዊት ንሓጢኣት ስለ ዝመርሓቶ ይጸልኦ ነይሩ ይኸውን። ንዳዊት ገዲፉ ንኣብሳሎም ሓገዘ፣ እቲ ኸኣ ምኽሩ ንምግሃድ ወሰነ። ኣኪጦፌል ብብዙሕ ስለ ዝተቖጥዐ ንነፍሱ ሰቐለ (2 ሳሙኤል 17:23)። ገሊኦም ክልቲኦም ኣብ ክብሪ ክኾኑ እዮም ይብሉ—ግናኸ እዚ ክረጋገጽ ኣይከኣልን።
እዞም ናይ ብሉይ ኪዳን ኣብነታት እዚኦም ከም ዝኾኑ እኳ እንተኾነ፣ ምእመናን ድሕሪ ምምላሶም ብዝገበርዎ ሓጢኣት ድሕነቶም ከም ዘይስእኑ ንፈልጥ ኢና (ግብሪ ሃዋርያት 13:39፤ 1 ዮሃንስ 1:8-10)። እወ፣ ምስዋእ ነፍሲ ሓጢኣት እዩ፣ ከመይሲ ንገዛእ ርእስኻ ምቕታል እዩ። ይኹን እምበር፣ ምንዝርናን ንኻልእ ሰብ ምቕታልን እውን ብማዕረ ከቢድ ሓጢኣት እዩ። ግናኸ ዳዊት፣ ምስ ባትሸባ ዝዘመወን ንኦርያ ዝቐተለን፣ ብሰንኪ እዞም ሓጢኣታት እዚኦም ድሕነቱ ኣይሰኣነን (መዝሙር 32:1-5፤ 51:12፤ ሮሜ 4:6-8)። ሓቀኛታት ድሑናት እንተኾይና፣ ደም የሱስ ካብ ኹሉ ሓጢኣት—እንተላይ ምስዋእ ነፍሲ—ከም ዘንጽሓና ክንዝክር ኣሎና።
ምስ ክርስቶስ ... ዝሓሸ
ሓደ ምእመን ንነፍሱ ምስ ዝስውእ ድሕነቱ ስለ ዘይስእን፣ እሞ “ምስ ክርስቶስ፣ እዚ ኸኣ ዝሓሸ እዩ” ኣይኮነን ድዩ? (ፊልጲ 1:23)። እወን ኣይፋልን! ሓቂ እዩ፣ ምስ ክርስቶስ ምዃን ዝሓሸ እዩ—እቲ ምፍላይ ብፍጹም ግዜ ኣምላኽ እንተኾይኑ። ግናኸ እቲ ምፍላይ ካብ ፍቓዱ ወጻኢ እንተኾይኑ፣ እቲ ውጽኢት ከምቲ ዝነበሮ ጽቡቕ ኣይኸውንን።
ሞት ብዝኾነ ይኹን መገዲ ምስ ዝመጽእ፣ ናይ ምእመን ኣገልግሎት ኣብ ምድሪ ይውዳእ። እቲ ኣገልግሎት እዩ ኣብ መንበር ፍርዲ ክርስቶስ ዝምርመር። ውጽኢት ናይቲ ፍርዲ ዘለኣለማዊ ዕድል ናይ ምእመን ኣይሓውስን፣ ከመይሲ እዚ ሕቶ ኣይኮነን። እቲ ሕቶ ሽልማት ወይ ምጥፋእ እዩ። እቲ “ክሳራ ክቕበል እዩ” ዝብል ሓረግ ኣብ 1 ቈረንቶስ 3:15 ሓደ ካብቲ ኣገዳሲ ሳዕቤናት ናይ ምእመን ምስዋእ ነፍሲ ይገልጽ። እቲ “ክሳራ” ዝብል ቃል “ንሽልማት ምጥፋእ” ማለት እዩ። ዮሃንስ ብዛዕባ እዚ ናይ “ምሉእ ሽልማት” ምጥፋእ ዝብል ተመሳሳሊ ዕድል የጠንቅቕ (2 ዮሃንስ 8)።
ምስዋእ ነፍሲ ንትእዛዝ ኣምላኽ ስለ ዝጥሕስ፣ እቲ ዝገብሮ ኣብ መንበር ፍርዲ ክርስቶስ ሽልማት ይስእን። ድሕነቱ ኣይስእንን (1 ቈረንቶስ 3:15)፣ ከመይሲ እዚ ብምቕባል ኣምላኽ ንዓቢ ስራሕ ምድሓን ወዱ ኣብ ቀራንዮ ዘለኣለማዊ ድሕነት ኣለዎ። ንሱ ድሑንን ንዘለኣለም ድሑንን እዩ። ሓደ እኳ ሰብ፣ ኩነታት ወይ ነገር ናይ ኣምላኽ ዘለኣለማዊ ህያብ ዘለኣለማዊ ህይወት ብክርስቶስ ክወስድ ኣይክእልን። ክንደይ ምርግጋጽ! ግናኸ፣ ከምዚ ዝበለ ተግባር ንልቢ እቶም ዝተረፉ ፍቑራት ክንደይ ሓዘን የምጽእ።
ኣብነት ካብ ህይወት
ኣብነት ናይ ሓደ ኣረጋዊ ምእመን ብዘይውሳነ ናይ ልቢ ኦፕሬሽን ዝሳቐይ ዝነበረ ንመርምር። ጐይታ ናብ ክብሪ ክወስዶ እዩ ዝሓስብ ነይሩ፣ ግናኸ ኣይወሰዶን። ኩነታቱ እናኸፍአ ይኸይድ ነይሩ። ንሓደ እኳ “ምሽጋር” ከም ዘይደሊ ብዙሕ ግዜ ይብል ነይሩ። ኹሉ ንምውዳእ ወሰነ።
ግናኸ ንነፍሱ ከይሰወአ፣ ኣብ ዝገደፎ ወረቐት ናይ መዝሙር ቀዳማይ መስመር ጸሓፈ።
ክብሪ ኣብ ቅድመይ ይበርህ!
ኣብዚ ክጸንሕ ኣይክእልን!
ናበይ ከም ዝኸይድ ይፈልጥ ነይሩ—ናብ ፍቑር ኣዳኙ ኣብ ክብሪ! ሓደ ጎረቤት ከምዚ በለ፡ “ሕጂ ኣብቲ ኩሉ ግዜ ክኸውን ዝደልዮ ዝነበረ ቦታ እዩ!”
ምስክርነቱ
ኣብ ህይወቱ፣ እዚ ክርስትያን ብዙሕ ተግባራት ሕያውነት ፈጺሙ። ሰባት ኣብ ምሉእ ማሕበረሰብ ከምዚ በሉ፡ “ጽቡቕ ሰብ ነይሩ። ክንናፍቖ ኢና።” ንሰባት ይሓሊ ነይሩን ብቃላት ምትብባዕ የሐጉሶም ነይሩ። ንኻልኦት ሰባት ክሕግዝ ብዙሕ ግዜ ይረአ ነይሩ። ንኣባላት ናይቲ ከባቢ መንበሪ ኣረጋውያን ብቐጻሊ ይበጽሕ ነይሩ፣ ንጐይታ ምስ ብዙሓት ኣባላት ይካፈል ነይሩ። ናብ ቤተ ክርስቲያን ይኸይድ ነይሩን ኣብ ጸሎት፣ ምስጋና፣ ኣምልኾን መጽናዕቲ መጽሓፍ ቅዱስን ብንጥፈት ይሳተፍ ነይሩ። ብኻልእ ኣዘራርባ፣ ንሱ እሙን ክርስትያን ነይሩ።
ሕጂ ካብ ዘለዎ ቦታ ገለ ክዛረብ ዕድል እንተ ዝረክብ፣ ወንጌል ከካፍልን ንየሱስ ከም ኣዳንካን ጐይታኻን ምፍላጥካ ከም እተረጋግጽ ክሓትተካ ምዃኑ እርግጸኛ እየ፣ ስለዚ ምስ ትመውት ንስኻ እውን ምሳኡ ክትከውን ኢኻ።
ሓደ ሕቶ
ኣበይ ኢኻ ትርከብ? ነዚ ሞት ዝበሃል ዘይተሓለል ዝኾነ ጸላኢ ንምግጣም ከመይ ኢኻ ትዳሎ ዘለኻ? ናብ ሰማይ ከም እትኸይድ ንምርግጋጽ ክትገብሮም ዝግባእ ሰለስተ ነገራት ኣለዉ። ቀዳማይ፣ ሞት ብኸመይ ኣብ ለይቲ ከም ዘሳቕየካ ንኣምላኽ እመን፤ ብኸመይ ኣብ ኣእምሮኻ ከም ዝሰዓበካ። ካልኣይ፣ ሓጢኣትካ ተናዘዝ። መጽሓፍ ቅዱስ ከምዚ ይብል፡ “ክርስቶስ ንሓጢኣትና ሞተ” (1 ቈረንቶስ 15:3)። ሞቱ ኣብ መስቀል ቀራንዮ ንሓጢኣትካ ምትዕርራይ ገበረ። ሳልሳይ፣ ንክርስቶስ ብንስሓ ናብኡ ብምምጻእ ከም ናይ ገዛእ ርእስኻ ኣዳንን ጐይታን ተቐበሎ። ስለምንታይ? ከመይሲ ሉቃስ ከምዚ ይብል፡ “ንስሓ እንተ ዘይትኣትዉ፣ ኩላትኩም ብኸምኡ ክትጠፍኡ ኢኹም” (ሉቃስ 13:3)።
