ኵሉ ነገር ንምህናጽ ይኹን።
ፍቕሪ ብዘይዕንቅፋት እንተ ተንቀሳቒሳ፣ ምህናጽ ኣብ ኵሉ ኣብ ምእካብና ዝፍጸም ዕላማን ትርጉምን ክኸውን እዩ። ፍቕሪ ንምህናጽ ኵሉ ክትምነ እያ። ሓሳብ ምህናጽ ኣብቲ ምዕራፍ ኣገዳሲ እዩ፡ «እቲ ትንቢት ዚነግር ግና ንምህናጽ ይዛረብ» (ጥቕሲ 3)፤ «እቲ ብዘይፈልጣ ቛንቋ ዚዛረብ ንርእሱ ይሃንጽ፣ እቲ ትንቢት ዚነግር ግና ንማሕበር ይሃንጽ» (ጥቕሲ 4)፤ «ማሕበር ምህናጽ ምእንቲ ኽትረክብ» (ጥቕሲ 5)፤ «እቲ ኻልእ ኣይተሃንጸን» (ጥቕሲ 17)። ኣብ መወዳእታ፣ እቲ ቀጥታዊ ርእስና፣ «ኵሉ ነገር ንምህናጽ ይኹን» (ጥቕሲ 26)።
ንሓውና ብምፍቃርና መንፈሳዊ ብልጽግናኡን ዕቤቱን ረብሓኡን ክንብህግ ኢና። እዚ እዩ ጐይታና ዝብህጎ። ምእካብና ንሓድሕዳዊ ረብሓን ምዕዶን ምጽንናዕን ተዳልዩልና እዩ።
ስለዚ፣ ኣብ ዝፍጸም ኵሉ ነገር ንጥዕና ኵሉ ክንጽዕር ይግባእ። «መንፈሳት» እቶም «ነብያት» እውን «ንነብያት ይግዝኡ»። ሓደ እኳ ክሳተፍ ኣይግደድን። ሓደ ክሳተፍ ንሓባራዊ ረብሓ እንተ ዘይኮይኑ፣ ክሰቕስቕ ይግባእ። ኣብ ቀዳሞት እዋናት እውን፣ ናይ ትእምርቲ ህያባት ን«ዘይኣምኑ» ክርስትና ኣብ ሰባት ከም ዝተመስረተ ትኩረት ኣብ ዝገብሩሉ ዝነበሩ እዋን—ሽዑ እውን፣ ሓደ ሰብ ናይ ቛንቋታት ህያብ እንተ ነበሮ፣ ሓደ ሰብ ክትርጉም እንተ ዘይክኢሉ፣ ክጥቀመሉ ኣይነበሮን፣ ምእንቲ ኵሉ ክጥቀም—«ኵሉ ምእንቲ ኺመሃር፣ ኵሉ ኸኣ ምእንቲ ኺጸናናዕ» (ጥቕሲ 31)።
ኣምላኽ ኣቦና ንኵሎም ደቁ ይፈቱ። ጐይታና የሱስ ክርስቶስ ንነፍሲ ወከፍና ይፈትወና። መንፈስ ቅዱስ ንጥዕና ነፍሲ ወከፍን ንኵሉን ይብህግ።
ስለዚ ኣብ ኣኼባ ኣብ ምስታፍ፣ ነፍሲ ወከፍ ንሓባራዊ ረብሓ ቅዱሳን ክዓዪ ይግባእ። ጸሎታት፣ ምስጋናታት፣ መዝሙራት፣ ኣገልግሎት እቶም ዝምህሩ፣ ኵሉ ነቲ ዕላማ እቲ ክህልዎ ይግባእ። ክዛረብ እንተ ተመሪሑ፣ ኣብ ማእከል እቶም «ክልተ ወይ ሰለስተ» ወይ ዝበዝሑ ዝተኣከቡ፣ ናብ ጐይታ ክምለስ ይኽእል እሞ፣ «ጐይታይ፣ እዚ ንዓኻትካ ሓጋዚ ክኸውን ድዩ?» ወይ «ጐይታይ፣ እቲ ዝብሎ ንፍቑራትካ ብሓቂ ረብሓ ክኸውን ግበሮ!» ኢሉ ክሓትት ይኽእል። ሽዑ ሓደ ሰብ ረብሓ ከም ዘይብሉ እንተ ፈሪዱ፣ ካልእ ንምብርትታዕን ምህናጽ ኵሉን ክምራሕ ምእንቲ፣ ዓቕሊ ምግባር ይሓይሽ። ናይ ሓቂ ፍቕሪ ናብ ናይ ሓቂ ምህናጽ ትመርሕ።
ኵሉ ነገር—ኵሉ ነገር—ኵሉ ነገር ንምህናጽ ይኹን። ኵሉ ነገር ብፍቕሪ። ኵሉ ነገር ንምህናጽ። እቲ ምንቅስቓስ ሓይልን እቲ ዕላማን።
