"ንዓኣቶም፡ ነቶም ኣብ ዓለም ዘለዉ ናቱ ፈቒሩ ግና ኽሳዕ መወዳእታ ፈቐሮም" (ዮሃንስ 13:1)ሓደ መዓልቲ ኣብ ብሩክሊን ከለኹ፡ ሓደ መንእሰይ ብዘይ ኣእዳው ኣብ ጎደና ኺኸይድ ርኤኹ። ምሳይ ዝነበረ ዓርኪ፡ ኣመልኪቱኒ ዛንትኡ ነገረኒ።
ውግእ ምስ ተጀመረ፡ ኪምዝገብን ናብ ግንባር ኪኸይድን ግዴታኡ ዀይኑ ተሰምዖ። ኪምርዖ ተሓጺኡ ነበረ፡ ኣብ ሰራዊት ከሎ ድማ ኣብ መንጎኡን ኣብ መንጎ እታ ሓጻይቱ ዝነበረት ሰበይትን ደብዳበታት ይለዋወጡ ነበሩ። ድሕሪ እቲ ውግእ ዊልደርነስ እታ መንእሰይ ጓል ነቲ ልሙድ ደብዳበ ብጭንቀት ትጽበዮ ነበረት። ንእሽቶ ግዜ ኸኣ ደብዳበ ኣይተረኽበን።
ኣብ መወዳእታ ሓደ ብዘይፈልጥ ኢድ መጸ። ብዝርዕድ ኣጻብዕታ ኸፈተቶ እሞ ነዚ ቓላት እዚ ኣንበበቶ፦
"ሓደ ዜፍርህ ውግእ ተዋጊእና ኢና። ብኸምኡ ዝበለ ዜፍርህ መገዲ ስለ እተጐዳእኩ፡ ኽድግፈኪ ኣይክእልን እየ። ሓደ ዓርኪ እዩ እዚ ዚጽሕፈልኒ ዘሎ። ካብ ቅድሚ ሕጂ ብዝያዳ ብፍቕሪ እፈትወኪ እየ፡ ግናኸ ኻብቲ ዝሃብክኒ መብጽዓ እፍንወኪ እየ። ህይወትኪ ምስቲ እተጐድአ ህይወተይ ከተዋህድዲ ኣይሓትተክን እየ።"እቲ ደብዳበ ኸቶ መልሲ ኣይተዋህቦን።
እታ ቐጺላ ዝኸደት ባቡር፡ እታ መንእሰይ ጓል ኣብኣ ነበረት። ናብ ሆስፒታል ከደት። ቍጽሪ ዓራቱ ረኸበት እሞ፡ ኣብ መንጎ እቶም ነዊሕ መስርዕ እተጐድኡ ሰባት፡ ናብቲ መተሓላለፊ ኸደት። ኣብ መወዳእታ ቍጽሩ ረኣየት እሞ፡ ብሃንቀውታ ናብ ጥቓኡ ኸይዳ፡ ኣእዳዋ ኣብ ክሳዱ ኣንቢራ፡ "ኣይሓድገካን እየ። ክከናኸነካ እየ" በለቶ።
ንፍቕራ ኣይተቓወመን። ተመርዓዉ እሞ፡ ካብዚኣቶም ዝበለ ሓጐስ ዝመልኦ መርዓዊ የልቦን።
ንሓድሕድና ንምርኮስ ኢና። ክርስቶስ፡ "ክከናኸነኩም እየ። ናብዚ ሕቕፈይ ክወስደኩም እየ" ይብል። እቲ መንእሰይ ንፍቕራ ኺነጽጋ ምኸኣለ ነይሩ፡ ምኸኣለ፡ ግናኸ ኣይነጸጋን።
ፍቕሪ መድሓኒ ምእንቲ ኽትቅበል እንተ ዄንካ፡ ብርግጽ ክትድሕን ትኽእል ኢኻ። ኣዕሩኸይ፡ ኣምላኽ እንተ ፈቲና፡ ኽሳዕ መወዳእታ ይፈትወና።
"ኣምላኽ ንዓለም ክሳዕ ክንድዚ ስለ ዝፈቐራ፡ በቲ ሓደ ወዱ ዝኣመነ ዅሉ ኸይጠፍእ፡ ናይ ዘለኣለም ህይወት የሕልፍ እምበር፡ ንእኡ ሃበ።"
