ፍርሃተይ
ፈሪሐ ነይረ። ኣብ ሰፈር ኣብ ዓራተይ ተሓቢአ፣ ብዛዕባ ናብ ሰማይ ምኻድ እሓስብ ነይረ። ባቡር ካብቲ ቐረባ መስመር እናመጸን እናደሃየን ይሰምዕ ነይረ። እናቐረበን እናደሃየን ይኸይድ ነበረ። ፈሪሐ ነይረ፣ ክበኪ ድማ ደልየ ነይረ።
ካብ ኣኼባ ወንጌል ገና መጺእና ነይርና፣ ኣብኡ ሓደ ሰብኣይ ናብ ሰማይ ከመይ ጌርና ክንዳሎ ከም እንኽእል ነጊሩና ነበረ። ኩሉ ዝበሎ ኣይተረድኣንን። ናብኡ ከም ዝኸይድ ኣይተኣማመንኩን።
ብዛዕባ ኣደይን ኣቦይን፣ ኣብ ገዛ ርሑቕ ዘለዉ፣ እሓስብ ነይረ። ንሳቶም ናብ ሰማይ ከም ዝኸዱ ይፈልጡ ነበሩ። ብዛዕባኡ ብዙሕ ግዜ ነጊሮምኒ ነበሩ፣ ግናኸ ኣነ ኣይተኣማመንኩን። ሕጂ ናባቶም ክቐርብ ደልየ ነይረ።
ገለ ሕቶታት
ድሕሪኡ መማኽርተይ፣ ቲምበር፣ ስመይ ክጽውዕ ሰማዕኩ፣ “ሚኪ?”
“እወ፣ ቲምበር” ብምርዕዳ መለስኩ።
“ደሓን ዲኻ?”
“እወ” ብዘይተኣማመን ድምጺ በልኩ።
“ርግጸኛ ዲኻ?” ኢላ ሓተተት።
“ኣይፋለይን” ብንብዓተይ እናበኸኹ በልኩ።
እቲ ዝቕጽል ዝፈልጦ ኣብ ዓራተይ ተቐሚጣ ነበረት። “እንታይ ኮይንኪ? ስለምንታይ ትበኽዪ ኣለኺ?”
ኣብኩርኩ። “ንባቡር ፈሪሐ።”
እቲ ባቡር ንምሕላፍ ብዙሕ ግዜ ኣይወሰደን፣ ድሕሪኡ ድማ ኣብቲ ድንኳን ኩሉ ነገር ህዱእ ኮነ።
ቲምበር ንነዊሕ ግዜ ብህድኣት ምሳይ ተቐመጠት፣ ክሳዕ ኣብ መወዳእታ ብሹክሹክታ ዝበልኩ። “ናብ ሰማይ ከም ዝኸይድ ብርግጽ ከመይ ጌረ ክፈልጥ እኽእል? ሎሚ ምሸት ብዛዕባ ሓጢኣት ሰሚዕና። ንየሱስ ሓጢኣተይ ከሕጽበለይ ሓቲተዮ እየ፣ ግናኸ ገና ሓጢኣት ከም ዝገብር ይፈልጥ እየ።”
ብሕቶይ ከም ዝተገረመት ኣይመስለንን። ካልእ ነገር ከም ዘጨንቐኒ ትፈልጥ ነበረት፣ ካብቲ ደሃይ ባቡር ንላዕሊ።
መልሲ ኣምላኽ
“እምበኣር፣ ሚኪ” በለት፣ “ንጐይታ የሱስ ትፈትዊ ዲኺ?”
“ኦህ፣ እወ።” መለስኩ፣ “ብጣዕሚ እፈትዎ እየ።”
“ዮሃንስ 3:16 እንታይ ከም ዝብል ክትነግሪኒ ትኽእሊ ዲኺ?” ቲምበር ሓተተት።
ኣነ ድማ፡ “ኣምላኽ ንዓለም ክሳዕ ክንድዚ ስለ ዝፈተዋ፡ ንበይናዊ ወዱ ሃበ፡ ምእንቲ ዅሉ ብእኡ ዚኣምን ከይጠፍእ፡ ናይ ዘለኣለም ህይወት ክረክብ” (ዮሃንስ 3:16 NKJV) በልኩ።
“ቅኑዕ እዩ።” ወሰኸት፣ “የሱስ እውን፡ ‘ኣነ ናይ ዘለኣለም ህይወት እህቦም፡ ከቶ ድማ ኣይጠፍኡን፡ ሓደ እኳ ኻብ ኢደይ ኣይነጥሎምን’ (ዮሃንስ 10:28) በለ። ሓጢኣትኪ ከም ዝሓዘንኪ ምስ ነገርክዮ፣ ናይ ዘለኣለም ህይወት ይህበኪ። ድሕሪኡ ናብ ሰማይ ከም እትኸዲ ክትተኣማመኒ ትኽእሊ።”
ሓደ ሕቶ ንዓኻ
ሕጂ ናብ ሰማይ ከም ዝኸይድ ርግጸኛ እየ። ንስኻኸ፣ ወይስ ከምቲ ኣነ ዝነበርኩ ፈሪሕካ ዲኻ? ንሱ ሓጢኣተኛ ከም ዝኾንካ፣ ከም እትፈትዎ፣ ናብ ልብኻ መጺኡ ሓጢኣትካ ከርሕቐልካ ከም እትደሊ ክትነግሮ ይደልየካ። ንሱ ምእንታኻ ስለ ዝሞተ፣ ንስኻ ዝግብኣካ መቕጻዕቲ ስለ ዝወሰደ ክተመስግኖ ይደልየካ።
ሎሚ እዚ ኣይትገብርን ዲኻ? ከመይ ጌርካ ከም እትገብሮ ክንነግረካ ንኽእል ኢና።
