ማዕበል ኣብ ገሊላ
ብትእዛዝ ጐይታኦም፡ እቶም ገፈፍቲ ዓሳ ደቀ መዛሙርቱ ኣብ ጸባብ ባሕሪ ከምቲ ጸሓይ ዝበርቀሉ ሰላም ዘለዎ ባሕሪ ተበገሱ። ነቶም ብዙሓት ሰባት ሰዲዶምዎም ነበሩ እሞ፡ ንዕኡ “ከምቲ ኣብ መርከብ ዝነበረ” ወሲዶምዎ ኣብ ድሕሪት መርከብ ኣቐመጥዎ—እዚ ድማ ወንበር መራሕ መርከብ እዩ ነይሩ። ኣብቲ ጽቡቕ ምሸት ምምራሕ መርከቦም ንዕኡ ምውካል ብዙሕ እምነት ኣየድለዮምን ነይሩ፡ ግናኸ ናብ መርከቦም ከም ዝኣተዉ፡ ከምቲ ባሕሪ ገሊላ ዝፍለጥሉ ዓብዪ ማዕበል ኣጋጠሞም። ግናኸ እቶም ልምዲ ዘለዎም መርከበኛታት ከምዚ ዝኣመሰለ ማዕበል ኣብ ልምዶም ኣይርኣዩን ነይሮም፡ ንህይወት ዝግበር ውግእ ይመስል ነይሩ፡ ነቲ ማዕበል ንምስጋር ድማ ብጥበብ ምምራሕ ጥራይ ተስፋ ይገብሩ ነይሮም፡ እንሆ ድማ እቲ መራሕ መርከብ ደቒሱ ነበረ።
ፍጹም ሰላም ኣብ ማዕበል!ግናኸ ሕጂኸ እንታይ? እቲ መርከብ ኣብ ኢድ ሓደ ካብ ደቁ ዘብዴዎስ ወይ ኣብ ኢድ ሲሞን እንተ ዝኸውን ነይሩ፡ ናብ ጽቡቕ መዕረፊ ምብጻሕ ተስፋ ምሃለዎም ነይሩ፡ ግናኸ እቲ መራሕ መርከብ ደቒሱ ከሎ እንታይ ተስፋ ክህልዎም ይኽእል? እቲ ማዕበል እናበዝሐ ምስ ከደ፡ ፍርሆም እናወሰኸ ከደ፡ ክሳዕ ኣብ መወዳእታ ብጩኸት ስቓይ ዘይእምነት ከም ዝበራበሩዎ። “መምህር፡ እንጠፍእ ከም ዘሎና ኣይግድሰካንዶ?” ኣብቲ ጩኸት ድማ ስልጣን ጐይታኦም ኣብ ልዕሊ ማዕበልን ፍቕሩ ንኣኦምን ብሓደ ተወቒዑ።
ብጩኸት ደቀ መዛሙርቱ ጐይታ ካብ ድቃሱ ተንስአ እሞ ብርሃን ክብሩ በረቐ። ብርሕራሐ ልቡ ንድኻሞም፡ ብህድኣት ዘለኣለማዊ ሰላም ኣብ ግሩም ኣዒንቱ፡ ብኹሉ ዝኽእል ቃል ኣፉ ድማ ንማዕበል ተዛረቦ እሞ እቶም ዓበይቲ ማዕበላት ኣብ እግሩ ብህድኣት ተኣዘዙ፡ ከምቲ ሓደ ከልቢ ኣብ እግሪ ጐይታኡ ዝድቅስ።
ሰላም ጐይታ ኣብ ማዕበል
እቲ ክነግሮ ዝደሊ ስልጣን ጐይታ ኣብ ልዕሊ ማዕበል ዘይኮነስ፡ ሰላሙ ኣብኡ እዩ። “ርእሱ ኣብ መትራስ ኣንቢሩ ደቒሱ ነበረ።” ሰላሙ ከም ስልጣኑ ግሩም ነበረ። እቶም ዝስዕብዎ ዝነበሩ ሰባት ስለምንታይ እምነት ኣይነበሮምን? ጥርጣሬኦም ብዛዕባኡ ክንደይ ዘስደምም ነበረ! ኣብ ጥቓኡ ተዘርጊሖም ዕረፍቱ ምተኻፈሉ ነይሮም። ኣብቲ ዝዓበየ ማዕበል ዝረኣይዎ ዘይተረበሸ ሰላም ግርም ምፈልጡ ነይሮም፡ ነታ ለይቲ ድማ ብእምነቶም ኣብኡ ዘክርቲ ምገበሩዋ።
እምነትና ኣብ ማዕበል
እቶም ደቀ መዛሙርቲ እቲ ዓብዪ ህድኣት ኣብ ባሕሪ ምስ ተዘርግሐ ድሕንነት ነበሮም፡ ግናኸ እቶም ማዕበላት ኣብ ልዕለኦም ክወርዱ ከለዉ እውን ድሕንነት ነበሮም፡ ምኽንያቱ ጐይታ ኣብ መርከብ ምሳኦም ነበረ፡ ምህላዉ ድማ መብጽዓ ድሕንነቶም ነበረ።ንሕናኸ? ብዛዕባ ድሕንነት ኣብኡ ኣብ ጽቡቕ ኩነታት ተዛሪብና ኢና፡ ኣብ ጽቡቕ ኩነታት ከም እንእምኖ ተዛሪብና ኢና፡ ግናኸ ሕጂ ኣብቲ ማዕበል እንታይ? ብሓቂ፡ ኣብ ማዕበላዊ ባሕሪ ንጓዓዝ ኣሎና እሞ እምነትና ኣብኡ ይፍተን ኣሎ። ምሳና ድዩ? ንዕኡ ከምቲ ዘሎ ናብ መርከብና ወሲድናዮዶ፡ ምምራሕ ህይወትና ድማ ንዕኡ ኣውሂብናዮ? ከምኡ እንተኾይኑ፡ ከምዚኦም ሰባት ክንፈሽልዶ ኢና?
እቲ ፈተና ብዝያዳ ክኸብድ እንተ ፈቒዱ፡ ብዛዕባኡ ድማ ደቒሱ እንተ መሰለ፡ ሕጂ እውን ክንእምኖ ንኽእልዶ?ጳውሎስ ኣብቲ ዓብዪ ማዕበል ባሕሪ ከሎ፡ “ንኣምላኽ እኣምን” በለ፡ ድሕሪኡ ድማ ኣብ ቤት ማእሰርቲ ከሎን ንሰማዕትነት ክገጥም ከሎን፡ “ንመን ከም ዝኣመንኩ እፈልጥ፡ ንሱ ድማ ነቲ ዝኣመንኩዎ ክሕልዎ ከም ዝኽእል እተኣማመን እየ” ኢሉ ጸሓፈ። ንጸገም ክንደሊ የብልናን፡ ምኽንያቱ ጐይታ ንደቀ መዛሙርቱ “ካብ ክፉእ ኣድሕነና” ኢሎም ክጽልዩ መሃሮም፡ ኩነታት ድማ ከምኡ ክኸውን ክንደሊ ቅኑዕ እዩ፡ ከመይሲ ብኹሉ ቅንዕናን ኣምልኾን ህዱእ ህይወት ክንመርሕ ንኽእል ኢና። ነዚ ኣብ ግምት ብምእታው ድማ፡ ሕቶታትና ብምስጋና ናብ ኣምላኽ ክንገልጽ ተዓዲምና ኢና፡ እቲ ውጽኢት ድማ ሰላም ኣምላኽ ብክርስቶስ የሱስ ልብናን ሓሳባትናን ክሕሉ እዩ።
ግናኸ እቲ ማዕበል እንተ ቀጸለ፡ ኣምላኽ ድማ ብብዙሕ ክንፍተን እንተ ደለየ። ሽዑኸ እንታይ?
ምስጢር ዕረፍቱ
ጐይታ ኣብ ማዕበል ደቒሱ ነበረ፡ እቲ ድቃስ ድማ ብሓቂ ሰብ ምዃኑ፡ ብዕዮ ድኻምን እቲ ድቃስ ዝህቦ ዕረፍትን ከም ዝፈልጥ መርኣያ ነበረ፡ እቲ ብዛዕባ ድቃሱ እንምበብሉ ግዜ ድማ ኣብ ማዕበል ጥራይ ምዃኑ ዘገርም እዩ። ምስጢር እቲ ግሩም ዕረፍቲ እንታይ ነበረ? ኣብ ምንታይ መትራስ እዩ ርእሱ ኣንቢሩ? እቲ ምስጢር ፍጹም እምነቱ ኣብ ኣምላኽ ነበረ፡ መትራሱ ድማ ዘይቅየር ፍቕሪ ኣቦኡ ነበረ። ንሱ ካብ ሰብ ንላዕሊ ምዃኑ ንፈልጥ ኢና፡ ትእዛዙ ኣብ ልዕሊ ኣካላት እዚ የረድእ፡ ንመርከብ ድማ ደቒሱ ከሎ ይመርሓን ይቆጻጸራን ነበረ፡ ግናኸ ሰብ ነበረ፡ ንመለኮታዊ ሓይሉ ድማ ንጥቕሙ ወይ ንምቾቱ ኣይተጠቕመሉን። ኣብ ኣቦኡ ፍጹም ምትእምማን ነበሮ፡ ንቃሉ ድማ መዓልቲ መዓልቲ ይእዘዝ ነበረ። ፍቓድ ኣቦኡ ፍቓዱ ነበረ፡ ፍቓድ ኣቦኡ ድማ ንዕኡ ኩሉ ግዜ ቅኑዕ ምዃኑ ይፈልጥ ነበረ፡ ኣምላኽ ንፍቑሩ ብኹሉ መገዱ ከም ዝሕልዎ ብምፍላጥ ደቀሰ፡ እቲ ኩሉ ግዜ ብሩኽን ፍጹም ዝተኣማመነን የሱስ ኣብኡ ዓረፈ።
ሰላሙ ንኣና
ኣቱም ክርስትያናት፡ ንሱ ነቲ መትራስ ይህበና፡ ኣብ ማእከል ጸገም ድማ ጥዑም ዕረፍቲ ክንረክብ ንኽእል ኢና። ንሱ፡ “ሰላመይ እህበኩም…ከምቲ ዓለም እትህቦ ኣይኮነን ዝህበኩም። ልብኹም ኣይተረበሽ፡ ኣይትፍርሑ” (ዮሃንስ 14:27) ይብል። ከምኡ እውን፡ “ኣቦይን ኣቦኹምን፡ ኣምላኸይን ኣምላኽኩምን” (ዮሃንስ 20:17) በለ። እዚ ብምፍላጥ ድማ፡ “ኣነ ብሰላም ክድቅስን ክዓርፍን እየ፡ ምኽንያቱ ንስኻ ጥራይ ኢኻ፡ ጐይታ፡ ብድሕንነት ክነብር እትገብረኒ” (መዝሙር 4:8) ክንብል ንኽእል ኢና። ፍርሂ ኣብ ልቢ እንተ ተላዕለ፡ እቲ ጩኸት ድማ እንተ ወጸ፡ “መምህር፡ እንጠፍእ ከም ዘሎና ኣይግድሰካንዶ?” እቲ መልሲ ድማ፡ “ኹሉ ሓልዮትኩም ኣብኡ ደርብዩ፡ ምኽንያቱ ንሱ ይሓልየልኩም እዩ” (1 ጴጥሮስ 5:7)።
