ምስ የሱስ ዕረፍትን ሰላምን ምምጻእ፡ ካብ ሕጊ ናጻ ምዃን

ጐይታ የሱስ፡ “ኣቱም ኵልኹም እትጽዕሩን ጾር ዝኸበደኩምን፡ ናባይ ምጹ እሞ ኣነ ኸዕርፈኩም እየ” (ማቴዎስ 11፡28) ምስ በለ፡

ንኣምላኻዊ በረኸት ብሕጊ ንምርካብ ዝጽዕሩን እቲ ሕጊ ዘውርዶ ጸቕጢ ዝስምዖምን ሰባት እዩ ዝዛረብ ነይሩ። ብተፈጥሮኣዊ ነገራት ሰብ ድሕሪ ዕዮኡ ምውድኡ ዕረፍቲ ኺረክብ ይጽበ እዩ፣ ግናኸ ነቶም ኣብ ትሕቲ ሕጊ ዝነበሩ ዕረፍቲ ኣይነበረን፣ ከመይሲ ንመስፈርቲ ሕጊ መወዳእታ ኣይነበረን፣

ሕጊ ንሰብ ክሳዕ ዝነብር ይገዝኦ እዩ እሞ (ሮሜ 7፡1)።

እቲ ሕጊ ንመንፈስ ብሕቶታቱ የጽዕኖ ነበረ፣ እቲ ሕጊ ኸኣ ኬርሕቖ ዘይክእል ሓጢኣት ንሕልና የጽዕኖ ነበረ። እቶም ግድ የብሎምን ዘይኣምኑን ነቲ ጾር ኣይስምዖምን ነበረ፣ ከመይሲ ሰብ ብተፈጥሮኡ ብዛዕባ ኣምላኽን በረኸቱን ግድ የብሉን፣ ግናኸ እቶም ኣብ እስራኤል ዝነበሩ እሙናት ይጽዕሩን ጾር ዝኸበዶምን ነበሩ፣ ነዞም ከምዚኦም ከኣ ቃላት ጐይታ ምጽንናዕን ምትብባዕን የምጽእ ነበረ። ኣብዚ እቲ ኸቢድ ጾር ኬርሕቕ ዝኽእልን ኪገብሮ ድማ ዝደልን ሓደ ነበረ፣ ንልቢ ኻብቲ ኣብ ልዕሊ ሕልና ዝነበረ ጾር ኬዕርፎ፣ ከምኡውን ብዛዕባ እቲ ኻብ ጸጋ ኣቦ ዘምጽኦ ፍልጠት ዕረፍቲ ኺህብ። ኣምላኽ ካብ ሰባት ኣይሓትትን ነበረ፣ ግናኸ ብየሱስ ከም ዝህብ ኣምላኽ ተራእየ። እቶም ጸሓፍቲ

“ኸቢድ ጾርን ኪጾር ዘጸግምን” ኣብ ኣፍራስ ህዝቢ ኣንበሩ እሞ ብሓንቲ ኣጻብዖኦም እኳ ኬንቀሳቕስዎ ኣይደለዩን (ማቴዎስ 23፡4)፣ ግናኸ ጐይታ የሱስ ንሰባት ኬዕርፍን ነቲ ኸቢድ ጾር ኬርሕቕን መጸ። ካብ ኣርዑት ሕጊ ሓራ ዝወጹ እሙናት ንኣርዑቱ ኺወስዱን ካብኡ ኺመሃሩን ጐይታ ዓደሞም። ንሱ ኸቢድ ጐይታ ኣይነበረን፣ ንሱ ባዕሉ ኣብ ትሕቲ ኣርዑት ኣገልግሎት ኣምላኽ መጺኡ ነበረ፣ ኣብ ኣገልግሎቱ ኸኣ “ሕያዋይን ትሑትን ልቢ” ነበረ። ከም ኣገልገልቲ ጐይታ ኸኣ ኣርዑቱ ቐሊልን ጾሩ ኸኣ ፈኲስን ኪረኽቡ እሞ ንነፍሶም ዕረፍቲ ኺረኽቡ እዮም።

ጐይታ ነቲ ኣምላኻዊ ባህሪ ዜሐጕሶን ኣብኡ ብፍጹም ዝተገልጸ እንርእዮን ጥራይ ክንገብር እዩ ዝሓትተና።

ህያብ ሰላም

ጐይታ ንህዝቡ ዕረፍቲ ጥራይ ኣይህብን፣ ሰላም እውን ይህብ፣ ከመይሲ ንደቀ መዛሙርቱ ቕድሚ ምሕዳጉም ከምዚ በሎም፡

ሰላም እሓድገልኩም ኣሎኹ፣ ሰላመይ እህበኩም ኣሎኹ (ዮሃንስ 14፡27)።

ኣብ ዘይተሓለለ ኣገልግሎት ንኣምላኹን ኣቦኡን ኵሉ ዜረብሽን ዜጨንቕን ነበረ፣ ግናኸ ኣብ ማእከል ኵሉ ልቡ ዘይተረብሸ ሰላም ነበሮ፣ እዚ ኸኣ ንሱ ንናቱ ዝህቦ ሰላም እዩ። እቶም ደቀ መዛሙርቲ ብቐጻሊ ዝሓልየሎም ጐይታኦም ኪስእኑ እዮም ነይሮም፣ ግናኸ ከምዚ በሎም፡

እዚ ነገር እዚ ብኣይ ሰላም ምእንቲ ኺህልወኩም ኢለ ተዛሪበኩም ኣሎኹ (ዮሃንስ 16፡33)።

ሰላምና ኣብኡ እዩ፣ ናቱ ሰላም እዩ።

ኣብ ፊልጲ 4፡6 ከምዚ ኽንገብር ተመኺርና ኣሎና፡

ብዝኾነ ነገር ኣይትጨነቑ፣ ግናኸ ብጸሎትን ልማኖን ምስ ምስጋና ኵሉ ሕቶኹም ንኣምላኽ ይንገር።

እዚ ኸኣ “ሰላም ኣምላኽ፣ ንኵሉ ምስትውዓል ዚሓልፍ” ኬምጽኣልና እዩ፣ እዚ ሰላም እዚ ንመእተዊ ኵሉ መገዲ ናብ ልቢ ኺሕሉን ኵሉ ዜረብሽ ሓሳብ ኬርሕቕን እዩ። እዚ እቲ ኣብ ማእከል ኵሉ ግርጭታት ህዝብታት ዓለም ንዝፋን ኣምላኽ ዘየረብሽ ሰላም እዩ።

ብዘይካዚ፡ ሓሳባትና ኣብቲ ብክርስቶስ ዚርአ ጽቡቕ ባህርያት እንተ ዀይኑ፡ ኣብ ብርሃን ቃል ኣምላኽ እንተ ተመላለስና፡ ፍቓዱ እንተ ደለና፡ “ኣምላኽ ሰላም”፡ ማለት ምንጪ ሰላም ዝዀነ፡ ንልብን ኣእምሮን ዜረብሽ ኵሉ ኻባና ኼርሕቕ ዚኽእል፡ ምሳና ኸም ዚኸውን ኵሉ ሳዕ ክንጽበ ንኽእል ኢና።