ሕቶ፡
ኣብ ሚልክያስ 3:16፣ እግዚኣብሔር ንዕላል እቶም ዝፈርህዎ ከም ጸሎት ኮይኑ ይሰምዖም ነይሩ ድዩ? እዚ ዕላል እዚ ምስ ጸሎት ዝመሳሰል ወይ ዝተፈላለየ ነይሩ ድዩ? እዞም ሰባት እዚኦም ብቐጥታ ናብ እግዚኣብሔር ኣብ ክንዲ ዝጽልዩ ስለምንታይ እዮም ንሓድሕዶም ዝዕልሉ ነይሮም? ምስቶም ኣምላኻውያን ኣዕሩኽትና ጸገማትና ወይ ሻቕሎትና ክንካፈል ከለና ኣምላኽ ክሰምዕ ድዩ?
«ሽዑ እቶም ንእግዚኣብሔር ዚፈርህዎ ንሓድሕዶም ተዛረቡ፣ እግዚኣብሔር ከኣ ሰምዐን ኣቕለበን፣ ስለዚ ድማ መጽሓፍ መዘክር ኣብ ቅድሚኡ ንእቶም ንእግዚኣብሔር ዚፈርህዎን ኣብ ስሙ ዚሓስብዎን ተጻሕፈ።» — ሚልክያስ 3:16 NKJV
መልሲ፡
ፍቕድታት ቃል ኣምላኽ ብኣገባቦም ክንበብን ክንጽናዕን ኣገዳሲ እዩ፣ ኣብ ክንዲ ካብቲ ቅድሚኡ ወይ ድሕሪኡ ዘሎ ምውጻእ። እዚ ፍቕድታት እንታይ ማለት ከም ዝኾኑ ንኽንርድእን ካብ ምግጋይን ምግጋይ ምጥቃምን ከም እንርሕቕን ክሕግዘና እዩ። ብቕደም ተኸተል ክንሓትት ጽቡቕ እዩ፡
እዚ ምንባብ እዚ እንታይ ይብል ኣሎ?
- እንታይ ማለት እዩ?
- ንህይወተይ ከመይ ይውዕል?
- መጽሓፍ ሚልክያስ ኣብ ብሉይ ኪዳን ናብ ህዝቡ እስራኤል ዝተዋህበ ናይ ኣምላኽ ናይ መወዳእታ ቃል እዩ። ሽሕ ዓመት ቅድሚኡ ኣብ ደብረ ሲና፣ ካብ ባርነት ግብጺ ድሕሪ ምድሓኖም፣ እግዚኣብሔር ዝነግሮም ኩሉ ክገብሩ ቃል ኣትዮም ነይሮም (ዘጸኣት 19:8)። ግን ብኽፉእ ደጋጊሞም ንእግዚኣብሔር ኣይተኣዘዙን፣ ብዙሕ ግዜ ናብ ጣኦታት ጎረባብቲ ሃገራት ይምለሱ ነይሮም። እግዚኣብሔር ገሰጾም እሞ ኣብ መወዳእታ ጸላእቶም ናብ ምርኮ ክወስድዎም ፈቐደ። ገለ ንኣሽቱ ጉጅለታት ተመሊሶም ቤተ መቕደስን ኣስዋር የሩሳሌምን እንደገና ሰርሑ፣ ከምቲ ኣብ መጽሓፍታት እዝራን ነህምያን ዝተመዝገበ። ንገለ ዓመታት ኩሉ ጽቡቕ ይመስል ነይሩ፣ ግን ድሕሪኡ ህዝቢ እንደገና ካብ እግዚኣብሔር ፈንጠጡን ምስ ኣረማውያን ጎረባብቶም ተዋሰቡን፣ ንዕኡ ከም ዝሰግዱሉ እናመሰሉ ግን። ብነብዪ ሚልክያስ፣ እግዚኣብሔር ንህዝቡ ብሓጢኣቶም ገጠሞም፣ ግን ንነፍሲ ወከፍ ቃሉ ብዕቡይ ወይ ብዕሉግን ትዕቢተኛን መልሲ ሃቡ። እዚ ድማ ኣብ መንጎ ግዜ ሚልክያስን መጀመርታ ሓድሽ ኪዳን ኣብ ሉቃስ 1ን ን400 ዓመታት ቀጸለ፣ ከምኡ’ውን ድሕሪኡ።
እዚ ኩነታት ናይ ህዝቢ ብሓፈሻ እንተኾነ’ውን፣ ገለ ሒደት ምስ እግዚኣብሔር ብእምነት ክቕጽሉ ዝደለዩ ነይሮም። ኣብ ፍቕድና ኣብ ሚልክያስ «እቶም ንእግዚኣብሔር ዝፈርህዎ» ተባሂሎም ተጠቒሶም ኣለዉ። ንሓድሕዶም ይፈልጡን ብዙሕ ግዜ ይዛረቡን ነይሮም። ኣምላኽ ኣብ ሉቃስ 1–2 ብዛዕባ ገለ እሙናት ዝነበሩ ይነግረና፡ ዘካርያስ፣ ኤልሳቤጥ፣ ማርያም፣ ዮሴፍ፣ ገለ ጓሶት፣ ስምኦንን ኣናን። እታ ናይ መወዳእታ፣ ኣዝያ ኣረጊት ሰበይቲ፣ ብስራት ናይቲ ዝተወልደ መድሓኒ ምስ «ኩሎም እቶም ኣብ የሩሳሌም ምድሓን ዝጽበዩ ዝነበሩ» ኣካፈለቶም (ሉቃስ 2:38)። ስለዚ እዞም ሰባት እዚኦም ንሓድሕዶም ከም ዝፈልጡ ንርኢ።
እቶም ንእግዚኣብሔር ዝፈርህዎ ህዝቢ ንሓድሕዶም ምፍላጥ ጥራይ ዘይኮነስ፣ ኣምላኽ፣ ንኹሉ ዝፈልጥ፣ ሰምዐን ኣቕለበን። ብርግጽ ጸሎቶም ሰምዐ፣ ግን ንዕላልኦም እውን ሰምዐ። እዚ ኣብዚ ምዕራፋት ሉቃስ ብጽቡቕ ተመዝጊቡ ንርእዮ። ማርያም ክትበጽሓ ምስ መጸት ኤልሳቤጥ ከመይ ጌራ ከም ዝሰላመተታ፣ ማርያም ከኣ ከመይ ጌራ ከም ዝመለሰት ንብብ (ሉቃስ 1:39-55)። ድሕሪኡ፣ ጓሶት «ብዛዕባ እዚ ህጻን እዚ ዝተነግሮም ቃል ብሰፊሑ ኣፍለጡ» (ሉቃስ 2:17) ንሰምዕ። ኣብዚ ምዕራፋት እዚ ብዛዕባ እቲ ኣምላኽ ንእዞም ሒደት እሙናት ዝሰምዖም ብዙሕ ይነግረና።
እዚ ቃላትን ዕላልን ጸሎት ኣይነበረን። ኣብ ጉዳይ ዘካርያስ ድማ ናይ ጥርጣረን ድሕሪኡ ናይ እምነትን ምስጋናን መግለጺታት ነበሩ። መልኣኽ ገብርኤል ጸሎቱ ከም ዝተሰምዐ ነገሮ (ሉቃስ 1:13)። ኣምላኽ እንተደልዩ ጸሎቶም ክህበና ምኸኣለ፣ ግን ኣብዚ ንሱ ብቓላት «ኣብራህቲ» ኢሉ ኣብ ሚልክያስ 3:17 ዝጸውዖም ዝተዛረቦም ቃላት ከም ዝካፈል ንርኢ። ንዕላልና እውን ይግደስ እዩ፣ ብፍላይ ብፍላጎታቱ ክንጸምድ ከለና። ንነፍሲ ወከፍ ዝርዝር ህይወትና ይግደስ እዩ።
ኣምላኽ ብርግጽ ንጸገማትናን ሻቕሎትናን የቕልብ እዩ። ምስ ኣዕሩኽትናን መሓዙትናን ክንካፈሎም ከለና ይሰምዓና እዩ። ምናልባት ከምዚ ይሓስብ ድዩ፡ ስለምንታይ ንሱ (ወይ ንሳ) ምስይ ኣይካፈሎምን? ኩሉ ድኻማትና፣ ኣድላይነትናን ሻቕሎትናን ብጸሎት ናብኡ ከምጽእ ይዕድመና። ዝፋን ጸጋ ኩሉ ግዜ ንዓና ይርከብ። ንዓና ንምስማዕ ከቶ ኣይበዝሕን እዩ።
ከም ሓኪም ኣቦ፣ ንኹሉ ጸሎትና ብቕልጡፍ «እወ» ኢሉ ክምልስ ኣይውሕስን እዩ። «ኣይፋል» ዝበለጸ ክኸውን ይኽእል፣ ወይ ምናልባት ሒደት ግዜ ክንጽበ። ንዕስራ ሚልዮን ጸሎታት – ካብኡ ንላዕሊ – ብሓንሳብ ክሰምዕ ይኽእል፣ ኩሉ ኸኣ ብቕንዕና ክሕዞ፣ እዚ ኸኣ ንኹሉ ዕላልና እናረኣየን እናሰምዐን ከምኡ’ውን ንኹሉ ሓሳባትና እናንበበ! ኣምላኽ ክንድዚ ዓብዪ እዩ፤ ኩሉ እናፈለጥ ከኣ፣ ሻቕሎትና ብጸሎት ናብኡ ክነምጽእ ከለና ይሕጎስ። ሎሚ እዚ ሓጎስ እዚ ንሃቦ!
— ዩጂን ፒ. ቬደር፣ ጁኒየር።
