ግናኸ ኣይርስዓካን እየ
«ኣቱም ሰማያት፡ እልል በሉ! ኣቲ ምድሪ፡ ተሐጐሲ! ኣቱም ኣኽራን፡ ብእልልታ ፍረሱ! እግዚኣብሄር ንህዝቡ ኣጸናኒዕዎም እዩ እሞ፡ ንግፉዓቱ ኸኣ ኪርሕርሓሎም እዩ። ግናኸ ጽዮን፡ ‘እግዚኣብሄር ሓዲጉኒ፡ ጐይታይ ከኣ ረስዓኒ’ በለት።» —ኢሳይያስ 49:13-14 NKJV«ሰበይቲ ንጥቡዓ ቘልዓኣዶ ትርስዕ፡ ንወዲ ከርሳኸዶ ኣይትርሕርሓሉን? ንሳቶምሲ ኺርስዑ ይኽእሉ እዮም፡ ኣነ ግና ኣይርስዓካን እየ።» —ኢሳይያስ 49:15
ፈተናታት ኣብ ዘመን ኢሳይያስ
እቲ ኢሳይያስ ዝነበሮ ዘመን ኣዝዩ ጸገም ዝበዝሖ ነበረ። ህዝቢ እስራኤል ካብ ህያው ኣምላኽ ፈንጢሮም ንጣኦታት የገልግሉ ነበሩ። ኢሳይያስ ካብ መጀመርታ ትንቢቱ ንህዝቢ ብዛዕባ ዕልወቶምን ክፋኣቶምን ኣጠንቀቖም። ንቕዱስ እስራኤል ንቝጥዓ ኣለዓዒሎምዎ ነበሩ፡ እቲ ብዝሒ መስዋእቶም ከኣ ንእግዚኣብሄር ጽያፍ ኮይኑ ነበረ። ስለዚ ኣምላኽ፡ ብመንግስታዊ ኣገባቡ፡ ንከለዳውያን ንምድሪ ኺወርሩ ኣለዓዓሎም፡ ንብዙሓት ምርኮኛታት ከኣ ወሰዱ። እታ ምድሪ ተበከለት፡ ስም እግዚኣብሄር ከኣ ተረግጸ። ኣምላኽ ከመይ ገይሩ እዚ ጸልማት ዝመልኦ ስእሊ እዚ ኺልውጦን ንልብታትና ናብ መዝሙር ምስጋና ኺስሕቦን ይኽእል? እቲ ህዝቢ ተስፋ ቘሪጹ ነበረ፡ ንምሕዋይ ዝነበሮ ተስፋ ኸኣ ገዲፉ ነበረ። ኣምላኽ ረስዖም ኢሎም ይሓስቡ ነበሩ። ረስዖምዶ?
ኣይፋሉን፡ ኣምላኽ ነቶም ዝበጀዎም ህዝቡ ኣይርስዖምን እዩ። ደጋጊሙ ኺምለሱ ለመኖም። ኢሳይያስ ከምዚ በለ፡ «ናብ እግዚኣብሄር ይመለስ እሞ፡ ንሱ ኺርሕርሓሉ እዩ፡ ናብ ኣምላኽና ኸኣ፡ ንሱ ብብዝሒ ይቕርየሉ እዩ» (ኢሳይያስ 55:7)። «‘ንዑ ሕጂ፡ ንመሓየሽ ንዘራረብ’ ይብል እግዚኣብሄር፡ ‘ሓጢኣትኩም ከም ቀይሕ ቀይሕ እንተ ኾነ እኳ፡ ከም በረድ ጻዕዳ ኪኸውን እዩ፡ ከም ቀይሕ ሓምራዊ እንተ ኾነ እኳ፡ ከም ጸምሪ ኪኸውን እዩ’» (ኢሳይያስ 1:18)።
ፈተናታት ኣብ ዘመን ጴጥሮስ
ኣምላኽ ከምቲ እንግብኦ ዘይምሕዛና ምፍላጥ ትሕትና እዩ። እንተ ዝገብርሲ፡ ተስፋ ምቘረጽና! ብጸጋኡን ብርሕራሔኡን ናብኡ ይስሕበና። ስምኦን ጴጥሮስ ነዚ ጽቡቕ ኣብነት እዩ። ብትዕቢት ንጐይታ ብመሓላ ከሓዶ (ማቴዎስ 26:69-75)። ግናኸ ቅድሚ ምፍጻሙ እኳ፡ ጐይታ ንጴጥሮስ ከምኡ ኸም ዝገብር ነጊርዎ ነበረ። ጸኒሕና ንየሱስ፡ ንሰብ ሓዘን፡ ኣብ ቅድሚ ፍርዲ እዛ ዓለም እዚኣ ኺፍረድን ኺስቀልን ከሎ ኸኣ፡ «ጐይታ ተመልሰ፡ ንጴጥሮስ ከኣ ጠመቶ» ኢልና ነንብብ (ሉቃስ 22:61)።
እዚ ንልቢ ጴጥሮስ ከመይ ገይሩ ኸም ዝሰበረቶ፡ ወጺኡ ኸኣ ብምርር ኸም ዝበኸየ! እቶም ሰለስተ መዓልታት ክርስቶስ ዝሞተሎም፡ ንሱ ንነፍሱ ዝምርምረሎም ነበሩ። ግናኸ የሱስ ንጥቕሚ ጴጥሮስ ይፈልጥ ነበረ። ከምዚ ኢልና ነንብብ፡ «ንሱ [የሱስ] ብሳልሰይቲ መዓልቲ ኸምቲ ጽሑፋት ዝብሎ ተንስአ፡ ንኬፋስ [ጴጥሮስ] ከኣ ተራእየ፡ ድሕሪኡ ኸኣ ነቶም ዓሰርተው ክልተ» (1 ቈረንቶስ 15:4-5)። እዚ ኣብ መንጎ ጴጥሮስን ጐይታን ዝነበረ ብሕታዊ ኣኼባ ነበረ። ሕልና ጴጥሮስ ሕጂ ሰላም ረኺቡ ነበረ፡ ግናኸ ልቡ ገና ኺዕወት ነበሮ፡ እምነቱ ኸኣ ኺምለስ ነበሮ።
እዚ ምምላስ እዚ ኣብ ባሕሪ ጥብሮስ ተፈጸመ (ዮሃንስ 21)። ጴጥሮስ ዓሳ ኺገብር ከም ዝኸይድ ተዛረበ፡ ካልኦት ደቀ መዛሙርቲ ኸኣ ሰዓብዎ። ምሉእ ለይቲ ጸዓሩ ግናኸ ገለ እኳ ኣይሓዙን። እዚ ንእዞም ሸውዓተ፡ ብሉጻት ዓሳ ገበርቲ ዘይተለምደ ነበረ። ዓሳ ምግባር ገለ ጌጋ የብሉን፡ ግናኸ ብፍቓድ ርእስን ብሓይሊ ስጋን ኪኸውን ከሎ፡ ንኣምላኽ ፍረ የብሉን። እዚ ኣብ ገለ እዋናት ተመክሮና ኣይኮነንዶ?
ንጉሆ ሰዓተ፡ ንደቀ መዛሙርቲ ዘይተፈልጠ፡ የሱስ ኣብ ገምገም ባሕሪ ደው ኢሉ «ንዑ ቘርሲ ብልዑ» ኢሉ ዓደሞም (ዮሃንስ 21:12)። ጐይታ፡ ብርሕሩሕ ፍቕሩ፡ ንጴጥሮስ ኣብ ቅድሚ እዞም ካልኦት ሽዱሽተ ደቀ መዛሙርቲ ምሉእ ብምሉእ ከም ዝምልስ ቅድሚ ምግባሩ ኣብልዖም። ቘርሲ ምስ በልዑ፡ የሱስ ንጴጥሮስ፡ «ስምኦን ወዲ ዮና፡ ካብዞም እዚኣቶም ኣዚኻዶ ትፈትወኒ?» ኢሉ ሓተቶ (ዮሃንስ 21:15)። ነቲ ሕቶ ሰለስተ ግዜ ምስ ሓተተ፡ ጴጥሮስ ከምዚ ኢሉ መለሰ፡ «ጐይታይ፡ ንኹሉ ትፈልጥ ኢኻ፡ ከም ዝፈትወካ ትፈልጥ ኢኻ።» (ዮሃንስ 21:17)። ሽዑ የሱስ ንጴጥሮስ ንኣባጊዕ ኪመግብን ኪጓሲን ትእዛዝ ሃቦ።
ፈተናታት ኣብ ዘመና
እቶም ንዓና ዝቐርቡ ሕቶታት ከምዚኦም እዮም፦
ኣብ ሓምላይ መጓሰ ንምግብን ንጽቡቕ ጓሳ ንስዕብን ኣለናዶ?
- ንሱ ኣብ ፍቕሪ ኣቦ ኸም ዝነብር፡ ንሕና ኸኣ ኣብ ፍቕሩ ኽንነብር ሕጉሳት ኢናዶ?
- ንኣባጊዕ ስለ እንፈትወን ንጥቕመን ስለ እንደልን፡ ንሳተን ናይቲ ህይወቱ ዝሃበለን ጓሳ ስለ ዝኾና፡ ብዘይፍላጥ ከነገልግል ድሉዋት ኢናዶ?
- ጐይታ የሱስ ንኣባጊዑ፡ ንኹለን ኣባጊዑ ይፈትወን እዩ። ኣይሰጎየንን፡ የግዳስ ቅድሚኤን ይኸይድ፡ ንሳተን ከኣ ድምጺ ጓሳ ስለ ዝፈልጣ ይስዕባኦ (ዮሃንስ 10:4)።
ብዙሓት ድኹማትን ሕሙማትን፡ ዝተሰብራን ዝተሰጎጋን ኣባጊዕ ኣለዋ። ስለምንታይ? ጓሳ ስለ ዘየለ – ዝደልየንን ዝድህስሰንን ስለ ዘየለ። ጐይታ ነዚ ንጓሶት እስራኤል ብቓላት ነብዪ ህዝቅኤል ከምዚ በለ፡ «ጓሳ ኣይነበረን፡ ጓሶተይ ከኣ ንመጓሰይ ኣይደለዩን፡ ግናኸ ጓሶት ንርእሶም መገቡ፡ ንመጓሰይ ግና ኣይመገቡን ... ጐይታ ኣምላኽ ከምዚ ይብል፡ እንሆ፡ ኣነ ባዕለይ ንኣባጊዐይ ክደሊ እየ፡ ክድህስሰን ከኣ እየ። ጓሳ ኣብቲ ኣብ መንጎ እተበተና ኣባጊዑ ዝኸውንሉ መዓልቲ ንመጓሰኡ ኸም ዝድህስስ፡ ከምኡ ኸኣ ኣነ ንኣባጊዐይ ክድህስስ እየ፡ ካብ ኩሉ እቲ ኣብ መዓልቲ ደበናን ጸልማትን እተበተናሉ ቦታታት ከኣ ከድሕነን እየ» (ህዝቅኤል 34:8,11-12)። ንቓሉ እሙን እዩ፡ ኣይርስዕን እዩ! እዚ ንዓና ሎሚ ቓል እዩዶ?
ዕዳውያን ንምሕረት ብምሕረት ጥራይ ዕዳውያን ስለ ዝኾና፡ ብሰማያዊ ምሕረት ንዝምር፡ ናብ ዝፋን ንምቕራብ ኣይንፈርሕን፡ ንምስጋናናን ንኣምልኾናን ከነቕርብ፡ ቝጥዓ ሓጢኣት ዝጸልእ ኣምላኽ ምሳና ገለ እኳ የብሉን፡ እቲ ምእዛዝን ደምን ናይቲ መድሓኒ ኩሉ በደላትና ይሓብእ።
እቲ ጽቡቕነቱ ዝጀመሮ ዕዮ፡ ኢድ ሓይሉ ኺፍጽሞ እዩ፡ ቓሉ እወን ኣሜንን እዩ፡ ገና እኳ ኣይተሰረዘን፡ ዝመጽእ ዘሎ ነገራት፡ ወይ ሕጂ ዘሎ ነገራት፡ ወይ ኩሉ ኣብ ታሕቲ ወይ ኣብ ላዕሊ ዘሎ፡ ንዕላማኡ ኸም ዝገድፍ፡ ወይ ንነፍሳትና ኻብ ፍቕሩ ኸም ዝፈልየን ኪገብሮ ኣይኽእልን። ኣስማትና ኻብ መዳፍ ኢዱ ዘለኣለማዊነት ኣይድምስሶን እዩ፡ ኣብ ልቡ ብዘይድምሰስ ጸጋ ምልክታት ኾይኖም ይተርፉ፡ ንሕና ኸኣ ክሳዕ መወዳእታ ኽንጸንዕ ኢና፡ ከምቲ መብጽዓ ዝተዋህበ፡ ዝበለጸ ሕጉሳት፡ ግናኸ ዝበለጸ ዘይተኣማመንቲ፡ እቶም ናብ ሰማይ ዝኸዱ ኣናፍስ። —ኣውግስጦስ ኤም. ቶፕላዲ (1740-1778)
