ዓብይነትን ግርማን ኣምላኽ ንቕዱሳን ቀደም ብጸጋ ምስ ተዛረቦም ዘገርም ምላሽ ኣምጺኡ።
«ኣብርሃም፣ ኣብርሃም» ምስ ጸውዐ፣ ብኡብኡ «ኣነ ኣብዚ ኣለኹ» ዝብል መልሲ መጸ። «ያዕቆብ፣ ያዕቆብ» ምስ በለ፣ ብኡብኡ «ኣነ ኣብዚ ኣለኹ» ዝብል መልሲ መጸ። ንሙሴ «ሙሴ፣ ሙሴ!» ኢሉ ተዛረቦ፣ ብኡብኡ ድማ «ኣነ ኣብዚ ኣለኹ» ዝብል መልሲ ተዋህቦ።
ግናኸ፣ እግዚኣብሔር ባዕሉ ክመጽእ ከሎ፣ ኣብ ኢሳይያስ 52:6 ከምዚ ተጻሒፉ ኣሎ፣ «ስለዚ ህዝበይ ስመይ ክፈልጡ እዮም: ስለዚ በታ መዓልቲ እቲኣ ኣነ እየ ዝዛረብ ምዃነይ ክፈልጡ እዮም: እንሆ: ኣነ እየ» ወይ ብዝበለጸ፣ «ኣነ እየ እቲ ዝብል: ኣነ ኣብዚ ኣለኹ።»
እወ፣ ብሓቂ «ንሱ እቲ ሓደ እዩ»፤ እዚ ኣብ ብሉይ ኪዳን ንዓሰርተ ክልተ ግዜ ዝተጠቕሰሉ እዩ፤ ግና ሕጂ፣ ጸጋኡን ቅዱስ ስሙን ከም ዝተገልጸ ክንገር ከሎ፣ «ኣነ ኣብዚ ኣለኹ!» ዝብል ንሱ እዩ።
እንታይ ዝበለ ልዕል ዝበለ ጸጋ! ኣብዚ ብስጋ ከሎ «ኣነ እየ»ን «ኣነ እየ»ን ብዙሕ ግዜ ኣይበለንዶ?
እቲ ሓደ ከም ቅድሚ ሕጂ ብተመሳሳሊ መገዲ ይዛረብ ተሰሚዑ፣ ግና ብትሕትና ጸጋ ወሪዱ፣ «ማርታ፣ ማርታ!» ከምኡ’ውን «ስምኦን፣ ስምኦን!»
እንደገና፣ ድሕሪ ዕርገቱ፣ «ሳኦል፣ ሳኦል!» ሳኦል፣ እቲ ብንያማዊ፣ «ጐይታይ፣ መን ኢኻ?» ኢሉ ሓተተ። ንዚ ሰጓጊ እዚ መልሲ ዘምጽኡ እንታይ ዝበሉ ዘገርሙ ቃላት እዮም፣ «ኣነ የሱስ እየ!»
እወ፣ ኣብኡ ጥራይ ኢና ነቲ ኩሉ ግዜ «ሓደ» ዝኾነ (እብራውያን 1:12)፣ ነቲ ዘይቅየር፣ ነቲ «ቀዳማይን ደሓራይን» ዝኾነ (ራእይ 1:17) ክንፈልጥ ዝተዋህበና።
