ንእያሱ እዩ እግዚኣብሔር፡ «ፈጺመ ኣይሓድገካን ወይ ኣይጥልመካን እየ» ዝበሎ። ንሕና እውን ንርእስና፡ «ግናኸ ኣነ እያሱ ኣይኮንኩን። ንሱ ብእምነት ዝተፈልጠ ሰብ እዩ ነይሩ፣ ኣነ ግን ኣዝየ ንእሽቶን ብዙሕ ግዜ ድኹምን ኣማኒ እየ። ንዕኡ ዝተዋህበ ተስፋ ንዓይ እውን ማዕረ እዩ ኢልካ ብህድኣት ምግማትስ ቅድሚት ምኻድን ዕብዳንን ኣይኸውንን ድዩ?» ክንብል ንኽእል ኢና። ካብዚ ጥቕስታት እዚ፡ ከምዚ ዝኣመሰለ ናይ ነዊሕ እዋን ተስፋ ምትግባር፡ ትብዓት ናይ ምግማት ዘይኮነስ፡ ትብዓት ናይ እምነት ምዃኑ ምፍላጥ ባህ ዘብል እዩ። እቲ ሓቂ፡ ኣምላኽ እንታይ ምዃኑ፡ ንህዝቡ ብኹሉ እዋንን ኩነታትን ከምኡ ምዃኑ እዩ። ኣብኡ ለውጢ ወይ ጽላሎት ምልዋጥ የለን። ኣብዚ ዘመን እዚ ንህዝቡ ካብቲ ዝሓለፈ ዘመን ንላዕሊ ኣይኸውንን እዩ። ብምሉኡ ክንውከሎ ንኽእል ኢና።
ብምሉኡ ዝውከሉዎ
ብምሉኡ ሓቀኛ ኮይኑ ይረኽብዎ።
እዚ ርግጽ እዩ፣ ግናኸ ነዚ ባህ ዘብል ቃላት ክንጠቅስ ከለና፡ ኣብቲ «ረኸብ» ዝብል ቃል ምድሃብ ጽቡቕ እዩ፣ ከመይሲ ንሱ ንብምሉኡ ዘይውከሉዎ እውን ብምሉኡ ሓቀኛ ምዃኑ ሓቂ እዩ። እምነቶም ምሉእ ዘይምዃኑ ንሱ ምሉእ ብምሉእ እሙን ከይከውን ፈጺሙ ኣይድርኾን። ኣይፋሉን! ግናኸ እምነቶም ምሉእ ዘይምዃኑ ንእምነቱ ዘለዎም ርእይቶ የጸልምቶ፣ ክሳዕ ኣብ ክብሪ ዝረኽብዎ ድማ፡ ንሱ ብምሉኡ ሓቀኛ ምዃኑ ፈጺሞም ኣይረኽብዎን፣ ፈጺሞም እውን ኣይነቕሑሉን፣ ከም ዝተረጋገጸን ዝተሓጎሰን ነገር።
