«ቃልካ ንእግረይ መብራህቲ፡ ንመገደይ ድማ ብርሃን እዩ።» (መዝሙር 119፡105) ቃል ሰብ የሕፍር—ቃል ኣምላኽ ግን ከቶ ኣየሕፍርን! «ቃል እግዚኣብሔር ተፈቲኑ እዩ» (መዝሙር 18፡30)። ብሓጥእ ተፈቲኑ—ኣየስተብሃለሉን ጠፊኡ ድማ። ብቕዱስ ተፈቲኑ—ኣሚንዎ ድማ ድሒኑ። ከመይ ዝበለ ክቡር ውርሻ ኣምላኽ ንዓለምና!
መጽሓፍ ተፈጥሮ፡ ብዙሕ እኳ እንተመሃረ፡ ብዛዕባ ምቕባል ሓጥእ ብኣምላኽ ግን ዓባስ እዩ። ቅዱሳት ጽሑፋት ጥራይ እዮም ነቲ ሕቶ፡ «ኣምላኽ ንሓጥእ ብኸመይ ይሕዞ?» ዝብል እንቆቕሖ ክፈትሕዎ ዝኽእሉ። እቲ ሕቶ እንተዘይተመለሰ—ብሰላም ክንነብር ኣይንኽእልን፡ ብሰላም ክንመውት ድማ ኣይንደፍርን! ግናኸ፡ ኦ ክቡር መልእኽተኛ ኣምላኽ፡ ንዓለምና ዜሐጕስ ዜና ኣምጺእካ ኣሎኻ፦
ኣምላኽ ንዓለም ክሳዕ ክንድዚ ስለ ዝፈተዋ፡ ንሓደ ወዱ ሃበ፡ ዝኣምነሉ ዘበለ ኩሉ ከይጠፍእ፡ የግዳስ ናይ ዘለኣለም ህይወት ክረክብ።
ኣብቲ መለኮታዊ መልእኽቲ እቲ ሓደ ሓጺር ጽሑፍ ጥራይ እንተዝህሉ፡ መጽሓፍ ቅዱስ ካብ «ሚልዮናት ወርቅን ብሩርን» ንዓና ዝበለጸ ምኾነ።
ቃል ኣምላኽ ዓብዪ መዝገብ ከምኡ’ውን መኽዘን ሰማያዊ ጥበብ እዩ—ንኹሉ ነጻ—ንኹሉ ዝበቅዕ—ንኹሉ ዝተሓስበ—ንኹሉ ዝቐረበ። ቃል ኣምላኽ ዘይውዳእ ማዕድን እዩ—ዝያዳ ክትዕፍር እንተደኣ ዄንካ፡ እቲ ማዕድን ዝያዳ ሃብታም ይኸውን። ንሃብታማትን ድኻታትን፡ ንመንእሰያትን ኣረገውትን፡ ን ዝጥፍኡ: ን ዝጠራጠሩ: ን ዝሓዝኑ: ን ዝኣምኑ: ን ዝመውቱ: ን ዝጠፍኡ
ቃል ኣብ ግዜኡ ኣለዎ!
ተዛረብ፡ ጐይታ—ባርያኻ ይሰምዕ ኣሎ!
ኩሉ ግዜ ከምዚ ዝብል ህያው ሰላምታ ዘቕርበልካ ኮይኑ ምቕራብካ ኣይትረስዕ፦
መልእኽቲ ካብ ኣምላኽ ንዓኻ ኣሎኒ!
ኣብ ኩሉ ክፍሊ ልቢ ፍልልያት ኣሎ—ግናኸ እዚ መፍትሕ ንኹሉ ማዕጾ ይኸውን! ንኣኻ ዘንጸባርቕ እሙን መስትያትግበሮ! ዝያዳ ብእምነት ክትሕዞ እንተደኣ ዄንካ፡ እቲ ናይ ጉድለትካን ርኽሰትካን ስምዒት ናብቲ ደም ምሕረት ዝያዳ ክድርብየካ እዩ።
ኣብ ኩሉ ጸገማትካ—«መማኸርቲኻ» ግበሮ። ኣብ ኩሉ ምድንጋርካ—መተርጐምካን መራሒኻን ግበሮ። ኣብ ኩሉ ሓዘንካ—ምንጪመጸናንዒኻ ግበሮ።ኣብ ኩሉ ፈተናታትካ —ናይ መወዳእታ ፍርዲ ቤትካ ግበሮ። ኣብ ክትከራኸርሉ ዝኽእል መሬት ክትኣቱ ከለኻ፡ እዚ ከም ዝዕግተካ ግበር፦
ቅዱስ ጽሑፍ እንታይ ይብል?
ክጥቃዕ ከለኻ፡ እዚ ይከላኸለልካን ይሕልወካን፦
ተጻሒፉ ኣሎ!
ኩሉ ግዜ ክቡር እዩ፡ ብፍላይ ድማ ኣብ «መዓልቲ ደበናን ጸልማትን» (ህዝቅኤል 34፡12)። ኣብ መዓልቲ ብዘይ መብራህትና ክንከይድ ንኽእል ኢና፡ ግናኸ ብዘይኡ—ኣብ ማእከይ ለይቲ ማዕበላዊ ባሕሪ ኣበይ ኢና? «ኣብ ጸበባይ ምጠፋእኩ ነይረ፡» ይብል ሓደ ዝሰጥም ዝነበረ ሰብ፡ «ግናኸ ቃልካ ኣንቂሑኒ።»
እቲ ቃልን ኩሉ ካልእ መንገዲ ጸጋን ዝውዳእሉ እዋን፡ ናብቲ ብሩኽ ግዜ ክጥምት ይደሊ። ምኽንያቱ፡ ኣብ ሰማይ፡ «መብራህቲ ኣየድልዮምንእዩ።» ኣብዚ ከምዚ ዘሎኹሉ ግዜ፡ ርእሰይ ኣብ ቃል ዘለኣለማዊ ኣምላኽ ኣንቢረ፡ ነዚ ክብሪ ዝመልኦ ትጽቢታት ኣብ ቅድመይ ገይረ፦
ብሰላም ክድቅስን ክድቅስን እየ፡ ምኽንያቱ ንስኻ በይንኻ፡ ኦ ጐይታ፡ ብደሓን ከም ዝነብር ትገብረኒ! (መዝሙር 4፡8)።
