ኒቆዲሞስ ኣብ መጀመርታ ወንጌል ዮሃንስ ይፍለጥ፡ ክሳብ መወዳእታ ድማ ኣይንርእዮን። ብጠቕላላ ሰለስተ ግዜ ተጠቒሱ ኣሎ፡ ኣብ ነፍሲ ወከፍ ግዜ ድማ ምዕባለ ምርኣይ ኣጸጋሚ ኣይመስልን።
ቀዳማይ ምግላጽ፡ ብለይቲ
እቲ ዝበዝሐ ዝፍለጥን፡ እቲ ዝበዝሐ ኣገዳሲ ክንብሎ እንኽእልን፡ ንሱ ንጐይታ የሱስ ብለይቲ ንመጀመርታ ግዜ ምስ መጸ እዩ (ዮሃንስ 3) — ብፍርሒ ሰብ፡ ብፍርሒ ሰብ ዝመጸ ይመስል — “መምህር ካብ ኣምላኽ ዝመጻእካ ኢኻ!” ኢሉ ኣፍለጠ። መልሲ ጐይታ ናብቲ መሰረት ይኸይድ፡ “ብሓቂ ብሓቂ እብለካ ኣሎኹ፡ ሓደ ሰብ ካብ ሓድሽ እንተዘይተወልደ፡ መንግስቲ ኣምላኽ ክርኢ ኣይክእልን እዩ።” እዚ ንመምህር ምኽታል፡ ንተኣምራት ምፍላጥ ዝምልከት ሕቶ ኣይነበረን፡ የግዳስ ንብምሉኡ ባህሪ ሰብ እዩ፤ ንሱ ባዕሉ ሓድሽ ክውለድ ኣለዎ፡ እንተዘይኮይኑ መንግስቲ ኣምላኽ ክርኢ ወይ ክኣቱ ኣይክእልን እዩ — ኣብ ምድራዊ መግለጺኣ ንእስራኤል ይኹን፡ ወይ ድማ ንቤተ ክርስቲያን ዝተዳለወትን ምስ ካልኦት ቅዱሳን ናይ ቀደምን ናይ ድሕሪትን ዘመናት እትካፈልን ሰማያዊት ገዛ። ሰብ ኣብ ቅድሚ እዚ ዓቢይ ኣድላይነት እዚ ክንደይ ሓይሊ ዘይብሉን ተስፋ ዘይብሉን እዩ! ከምኡውን ክንደይ ዘይተወሰነ ጸጋ ጐይታ፡ ምስዚ ሓቂ እዚ፡ ዓቢይ ሓቂ መስቀልን ህይወትን ብመስቀል ዝሞተ፡ ብፍቕሪ ኣምላኽ ዝተዳለወ ምቕራቡ። ዮሃንስ 3:16 ንዮሃንስ 3:3 ዝምጥን መለኮታዊ መዛመዲ እዩ።
በዚ ኸምዚ ኒቆዲሞስ ብምሉእ ምስክርነት ጐይታና ብዛዕባ ድሌቱን ምድላው ኣምላኽ ንእኡን ተረፈ። ኣብኡ ዘስዓቦ ቀጥታዊ ጽልዋ ኣይንፈልጥን ኢና፡ ግናኸ ዓሚቕ ልምምድን ምምርማር ልብን ከም ዝፈጠረ ክንሓስብ ኣይንኽእልን ኢና።
ካልኣይ ምግላጽ፡ ኣብቲ ሳንሄድሪን
ድሕሪኡ ንኒቆዲሞስ ኣባል ሳንሄድሪን ወይ ቤት ምኽሪ ገዛእቲ ኾይኑ ንርእዮ (ዮሃንስ 7:50-52)፡ ኣብኡ ብዙሓት ፈሪሳውያን ንብሩኽ ጐይታ ክቐትልዎ ይደልዩ ነበሩ። እቲ ተቓውሞን ጽልእን እናዓበየ ይኸይድ ነበረ። ነፍሲ ወከፍ ግብሪ ሓይሊ፡ ነፍሲ ወከፍ ቃል ሓቅን ጸጋን፡ ልቦም ከም ዝለስልስ ኣብ ክንዲ ዝገብር፡ ንጸላእቱ ንምጥፍኡ ዝያዳ ሓያላት ይገብሮም ነበረ። ኣብዚ በዓል ዳስ፡ ቃላት ጸጋኡ ኣዝዮም ግልጽታት ዝነበሩሉ፡ ምስክርነቱ ድማ ዘየጠራጥር ዝነበረሉ፡ ንእኡ ንምእሳር ሰበይቲ ሰደዱ። ብዘይእኡ ምስ ተመልሱ፡ እቶም ሰበይቲ፡ “ስለምንታይ ኣየምጻእኩምዎን?” ንዝብል ሕቶ፡ “ከምዚ ዝበለ ሰብ ከቶ ኣይተዛረበን!” ኢሎም መለሱ። እንደገና እቶም ፈሪሳውያን ንእኡ ንምጽራፍ ይደልዩ፡ “ሓደ ካብቶም ገዛእቲ ወይ ካብቶም ፈሪሳውያንዶ ኣሚኑሉ እዩ?” ንሕቶኦም ዝምልስ ይመስል፡ ሓደ ካብቶም ኣባላት ቤት ምኽሮም ተዛረበ፡ ቢያንስ ንጐይታ ቅኑዕ ኣተሓሕዛ ክግበረሉ ለመነ። ንሳቶም ድማ ንግብርታቱን ቃላቱን ቅኑዕን ዘይተደናገረን መርመራ ንምግባር ድሉዋት እንተዝኾኑ፡ ሓደ ጥራይ ውጽኢት ምሃለወ።
ኣብዚ ቢያንስ ኒቆዲሞስ ብግልጺ ወጺኡ፡ ሕጊ ኣምላኽ ሓደ ሰብ ክኽሰስ ከሎ ዝሓትቶ ቅኑዕ ኣተሓሕዛ ሓተተ። ንሱ ኣብ ምጽራፍ ሓደ ዘይተረጋገጸ ገበነኛ ምስታፍ ኣበየ፤ ንሱ ንላዕሊ ኸይዱ ንሱ ንጹህ ከም ዝነበረ ምበለዶ ኣይንሓስብን ኢና? ግናኸ ሰብኣዊን ሰይጣናዊን ጽልኢ ኣይክድሓንን እዩ። ናብ ምሉእ ምፍጻም ዘስካሕክሕ ጽልኦም ክቕጽሉ ኣለዎም። እቲ ቅዱስ ጐይታ፡ ፍቓድ ኣቦኡ ንምፍጻም፡ ንክፍኣቶም ንምዕጋት መለኮታዊ ሓይሉ ኣይጥቀምን እዩ፤ ብሓቂ፡ ንሱ ብመስዋእቲ ርእሱ ምድሓን ንምፍጻም ናብ ዓለም መጺኡ ነበረ፡ በዚ ድማ ብዘይ ምጕርምራም ናብ መስቀል ይኸይድ። ብሩኽ ጐይታ! ብዛዕባኡ፡ “ንዓለሙ ዝነበሩ ናቱ ምስ ፈተወ፡ ክሳብ መወዳእታ ፈተዎም” ክበሃል ይከኣል ነበረ። በዚ ድማ ክሳብ እቲ ብዛዕባኡ ዝተጻሕፈ ናይ መወዳእታ ትንቢታዊ ቃል ዝፍጸም ይቕጽል፡ “ተፈጺሙ!” ክብል ይኽእል — ኵሉ ትንቢታት ሞቱ፡ ኵሉ ዓይነታትን ጽላሎትን፡ ኵሉ ድሌታት ብኣና ዝተሰብረ ቅዱስ ሕጊ ተፈጺሙ፤ ኵሉ እቲ ግርማ ኣምላኽ ንዘይተረኽበ፡ ገበነኛ ሰብ ዘይተወሰነ ፍቕሩን ጸጋኡን ብቕንዕና ንምፍሳስ ዝሓተቶ።
ንእዚ ኹሉ ተዳልዩ ነበረ—ኹሉ ተፈጺሙ ነበረ።
ሳልሳይ ምግላጽ፡ ኣብ መስቀል
ግናኸ ኣብ ቅድሚ ጸላእቱ፡ ንሱ ከም ሓሳዊን ገበነኛን ዝሰየምዎ ስጋ ዘይብሉ ስጋ ኣሎ። እዚ እዋን ናይ ሰይጣንን ተታለልቱን ግልጺ ዓወት ነበረ። ዓለም መገዳ ረኸበት።
ግናኸ ኣብዚ እዋን እዚ ናይ ዝዓበየ ጸልማት፡ እምነት ኒቆዲሞስ ብዝያዳ ብሩህ ኮይና ተራእየት። ንሱ ምስ ዮሴፍ ዘኣርማትያስ፡ ምስ ዝተነጸገ፡ ዝተሰቕለ፡ ስጋ ዘይብሉ ክርስቶስ ተለለየ! በዚ ድማ፡ እምነቶም ኣብኡ፡ ከምኡውን ካብቶም ንእኡ ዝነጸግዎም ምፍልላይኦም ኣወጁ። በዚ ኸምዚ ንኒቆዲሞስ ምስቲ ዘምጽኦ መዓዛ ዘለዎ ሽቶታት ተለሊዩ ኣይንሓስብን ኢና? ከም ናይ ማርያም፡ እቲ ሽቶ ንጐይታ ናይ ፍቕርን ምሉእ ምውፋይን መባእ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ኣብኡ ዘላ እምነት ምስክርነት እውን ነበረ፡ እዚ ድማ ኣብ መወዳእታ ካብ ኵሉ ፍርሒ ሰብ ነጻ ወጺኣ፡ ኣብቲ ዝጸልመተ ሰዓት፡ ግልጺ ናይ ጐይታ ስዕረት ዝመስል፡ ንእኡ ከም ዓዋቲ ኣወጀቶ፡ ከምኡውን ንዓወቱ ጣዕሚ ዘለዎ ሽቶ ከም ኣምልኾን ምስጋናን ኣቕረበ።
