ብጸጋ ምዕባይ፡ መንፈሳዊ ዕብየት ብሓቂ እንታይ ማለት እዩ

ዕብየት ሓደ ኻብቶም ዝርግሑ ምልክታት ጥዑይ ህይወት እዩ። ኣብ ዓለም ኣትክልትን እንስሳትን ከምኡ እዩ፡ ኣብ ዓለም ጸጋ እውን ከምኡ እዩ። ስለዚ፡ ኣብ ኵሉ ክርስትያን ዕብየት ክንርኢ ንጽበ። ኣብ ተፈጥሮ፡ ኣብ ሓደ እዋን፡ ዕብየት ይቘርጽ እሞ ምብልሻው ይጅምር፡ ግናኸ ምስቲ ኣማኒ ኵሉ ምድራዊ መዓልታቱ ኺቕጽል ኣለዎ። ሓደ እኳ ልቡና ዘለዎ ሰብ ትማሊ ዝተለወጠ ሕጻን ከይከውን ኣይጽበን። ግናኸ ሕጻን ኰይኑ ኺተርፍ ኣይንጽበዮን ኢና። ንጥዑይ መንፈሳዊ ምግቢ ብጽኑዕ ድሌት፡ ጽቡቕ ምሕቃቕ፡ ብዙሕ ንጹህ ኣየርን ልምምድን ሰማይ፡ ኪዓቢ ግድን እዩ። እቲ ጽሑፍ ከኣ፡ “ብጸጋን ብፍልጠት ጐይታናን መድሓኒናን የሱስ ክርስቶስን ዓብዩ” (2 ጴጥሮስ 3:18) ንነፍሲ ወከፍና ይምልከት።

ዕብየት እንታይ እዩ፧

ዕብየት ምስ ዕድመ ቀጥታዊ ምትእስሳር የብሉን። ሓደ ሰብ ብዕድመ ጸጉሩ ጻዕዳ ኺኸውን ይኽእል፡ ካብ ምልዋጡ ኸኣ ብዙሕ ምዕራፋት ሓሊፉ ኺኸውን ይኽእል፡ ግናኸ ብመንፈስ ድኹም ሕጻን ኪኸውን ይኽእል እዩ። ገሊኦም እብራውያን ኣመንቲ ኸምዚኣቶም ነበሩ። መምህራን ኪዀኑ ኸለዉ፡ ኣብ ክርስትያናዊ ፊደላት ይስሕቱ ነበሩ፡ ንጽኑዕ ምግቢ ዚበቅዑ ኸለዉ ኸኣ ጸባ የድልዮም ነበረ። (እብራውያን 5:12-14 ርአ)።

ዕብየት ብዘይጥርጥር ምስ እንገብሮ ነገር ኣይተኣሳሰርን። ብዙሕ ቅንኣትን ንጥፈታትን ኪህሉ ይኽእል፡ ግናኸ ዕብየት የብሉን። እቶም ኤፌሶናውያን ክርስትያናት ድሕሪ ግዜ ብሓዘን እዚ ኣርኣዩ። ሃዋርያ ጳውሎስ መልእኽቱ ምስ ጸሓፈሎም፡ ከምቲ ኣብ ጥቓ ሩባታት ማይ እተተኽለት ኦም፡ ለምለሚትን ሓያልን ነበሩ። ግናኸ ጐይታ የሱስ ብባርያኡ ዮሃንስ ኣቢሉ ምስ ኣዛረቦም፡ ንዕኦም እናፈለጦም ግብሮም፡ ጻዕሮም፡ ትዕግስቶም፡ “ንቐዳማይ ፍቕርኻ ሓዲግካዮ ኢኻ። ስለዚ፡ ካበይ ከም ዝወደቕካ ዘክር” ኪብል ነበሮ። ወዲቕካ።እቲ ልዕሊ እታ ጽብቕቲ ንእሽቶ ኦም ዝነበረ ጨንፈር ብቝሪ ተቘሪጹ፡ ዕብየት ከኣ ደው ኢሉ ነበረ። (ራእይ 2:1-7 ርአ)።

ዕብየት ኣብ እንፈልጦ ነገር እኳ ኣይተኣማመን። ኣእምሮኣዊ ምዕባለና ንመንፈሳዊ ምዕባለና ኺሓልፍ ይኽእል እዩ። “ንእሽቶ ተኣምር”፡ ኣብ ሙዚቃዊ ወይ ትምህርታዊ ክበባት ዝዀነ ይኹን፡ ኣብ ክርስትያናዊ ዓለም ዜሕዝን ነገር እዩ፡ ጽቡቕ ዘይኮነ መወዳእታ ኸኣ ይረክብ።

እቲ ሓድሽ፡ ንኣብስትራክት ነገራት ኪሕዝ እንተ ኽኢሉ፡ ብዙሕ ሓቂ ኣብ ኣእምሮኡ ብቕልጡፍ ኪርድኦ ይኽእል፡ ግናኸ ስለዚ ዓብዪ ኸም ዝዀነን ንኣቦሓጎኡ ኸም ዚምህርን ኣይግመት። ብትሕቲ እዚ ምትላል እዚ ገሊኦም ኣመንቲ ቆሮንቶስ ወዲቖም። ብ“ኵሉ ፍልጠት” ሃብታማት ነበሩ (1 ቆሮንቶስ 1:5)። ጥበበኛታት ኸም ዝዀኑ ይግመቱ ነበሩ (1 ቆሮንቶስ 3:18)። ኵሎም መምህራን ኪዀኑ ፈተኑ (1 ቆሮንቶስ 14:26)። ንሓቂ ትንሳኤ እኳ ብኣእምሮኦም ኪበድሉ ጀመሩ (1 ቆሮንቶስ 15:12, 35)። ብሓቂ ኸኣ ዘይፈልጡ (1 ቆሮንቶስ 6:2-3, 9, 15, 19; 8:2; 10:1; 12:1; 14:38; 15:36)፡ ስጋውያን፡ ሕጻናት ጥራይ ነበሩ (1 ቆሮንቶስ 3:1-3)። ን“ፍልጠቶም” ንገሊኦም ኣሕዋቶም ንምጕዳእ ተጠቕሙሉ (1 ቆሮንቶስ 8:11)። ከምዚ ዝበለ ፍልጠት ጥራይ እዩ ዜንፋሕፍሕ። ፍቕሪ ትሃንጽ (1 ቆሮንቶስ 8:1)።

ስለዚ ዕብየት ብምሉኡ ብዛዕባ እንታይ ምዃንና እዩ። እቲ “ብጸጋ ዓብዩ” ዚብል ዚምዕድ መልእኽቲ ብሓቂ እንታይ ምዃኑ ብጽቡቕ መግለጺ ይጅምር። ከምዚ ይብል፡ “ብዅሉ ትግሃትኩም፡ ኣብ እምነትኩም በጎነት ወስኹ፡ ኣብ በጎነትኩም ከኣ ፍልጠት፡ ኣብ ፍልጠትኩም ከኣ ርእሰ-ምኽልካል፡ ኣብ ርእሰ-ምኽልኻልኩም ከኣ ትዕግስቲ፡ ኣብ ትዕግስትኹም ከኣ እግዚኣብሔርኣዊ ፍርሃት፡ ኣብ እግዚኣብሔርኣዊ ፍርሃትኩም ከኣ ፍቕሪ ኣሕዋት፡ ኣብ ፍቕሪ ኣሕዋትኩም ከኣ ፍቕሪ (ወይ ፍቕሪ)” (2 ጴጥሮስ 1:5-7)። ብእምነት ኵላትና ጀሚርና። ግናኸ ብዙሕ ኪኸውን እንተ ደኣ ዀይኑ፡ በጎነት ወይ ትብዓት ኪውሰኽ ኣለዎ። ትብዓት ብፍልጠት ኪመሓደር ኣለዎ። ፍልጠት ብልቦና ኪመሓደር ኣለዎ። ልቦና ናብ ትዕግስቲ (ወይ ምጽዋር) ኪዓቢ ኣለዎ። ምጽዋር እግዚኣብሔርኣዊ ፍርሃት ይወልድ። እግዚኣብሔርኣዊ ፍርሃት ፍቕሪ ኣሕዋት የፍሪን የዕብን። ፍቕሪ፡ መለኮታዊ ፍቕሪ፡ ንዅሉ የኽልልን ኣብ ልቢ እቲ ኣማኒ ዅሉ የራኽብን።

እዘን ነገራት እዚኣተን፡ ኣስተብህል፡ “ኣባና ኪህልዋን ኪበዝሓን” ኣለወን (2 ጴጥሮስ 1:8)።

ከምቲ ሓደ ሰብ ጃኬት ዚለብስ፡ ኪለበሳ ኣይኮናን፡ ግናኸ ብሓይሊ መንፈስ ቅዱስ ብውሽጢ ኺፍረያ ኣለወን፡ ከምኡ ኸኣ ናይ ገዛእ ርእስና ክፋል ኪዀና ኣለወን። ሃዋርያ ጴጥሮስ ብሓቂ ባህርያት እታ ጽብቕቲ ህይወት ክርስቶስ ኣብዞም ኣመንቲ ኺፍረያ ይደሊ ነበረ። ስለዚ ዕብየት፡ ሕቶ ባህርይ እዩ። እናዓበና ኸለና፡ ናብ ክርስቶስ እናበዛሕና ንምስልና።

ትዓቢ ዲኻ፧

ስለዚ ንርእስኻ ሕተት፡ “ከምዚ ዝበለ ነገር ኣብ ኣባይ ይኸይድ ድዩ፧ ኣብ ትሕቲ ክርስትያናዊ ንጥፈታተይን ምብዛሕ ፍልጠት መጽሓፍ ቅዱሰይን ጽኑዕ ምዕባለ ክርስትያናዊ ባህርይ ኣሎ ድዩ፧” ምስ ሓተትካ፡ ብቕንዕናን ብጥንቃቐን መልስ።

ግናኸ፡ ከምኡ ኽትገብር ከለኻ፡ ሓደጋ ኣሎ። ቅኑዕ ርእሰ-ፍርዲ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ዚሕግዝ ነገር የልቦን፡ ግናኸ እዚ ኣድላዪ ምርመራ እዚ ናብ ርእሰ-ምጥባቕ ኪቕየር ምፍቃድ ዚጐድእ ነገር የልቦን። ሓሳባትካ ብሕማም ኣብ ርእስኻ ኸይተሰረተ ተጠንቀቕ።

ሰለስተ ቘልዑ፡ ንበል፡ ኣብ መሬት ኣቦኦም ጽቡቕ ገይሮም እተሰርሑ ንኣሽቱ ኣታኽልቲ ኣለዎም። ክንደይ ዝተፈላለዩ እዮም ዚመስሉ! ኣብዚ ሓደ እሾኽ ይበዝሕን ይንውሕን፡ ኣስሓይታ ኸኣ ሒደት እሞ ድኹማት እዮም። ምልክታት መጥሓርን መጥሓርን መፍሰሲ ማይን የብሉን! ኣብቲ ኻልኣይ ኵሉ ንጹህ እዩ፡ እሾኽ ጽቡቕ ገይሩ ተሓቲሙ፡ ኣስሓይታ ኸኣ፡ ብሉጻት እንተ ዘይኰኑ፡ ጥዑያት እዮም። ከምኡ ኸኣ እቲ ሳልሳይ ምልክታት ብዙሕ ጻዕሪ የርኢ። ብሓቂ ኸኣ፡ ኣዝዩ ዜሕምም ንጹህ እዩ፡ ግናኸ ኵሉ ኣስሓይታ ወይ ይቕንጥጥ ወይ ሞይቱ እዩ። ካብ ኩነታት ኣታኽልቲ ንባህርይ እቶም ቘልዑ ኽንፈልጥ ክንደይ ቐሊል እዩ! እቲ ናይ ሓደ ዘይግደስን ከም ድሌትካ ዚኸይድን ኣገባብ ዜሕዝን እንተ ደኣ ዀይኑ፡ እቲ ንሳልሳይ ዝመርሐ እቲ ዜሕምም ጭንቀት፡ ንሓደ ኻብ ኣትክልቲ ዅሉ ግዜ እናሰሓበ ንሱሩ ኸመይ ከም ዚኸይድ ንምርኣይ፡ ካብ ተግባራዊ ኣረኣእያ ኸምኡ ዜዕኑ እዩ።

ንኽልቲኡ ጽንፍታት ኣወግድ። እቲ ጽቡቕ ጐይታ ኻብቲ ዘይግደስን ቀሊልን ሃይማኖት የድሕነካ፡ እዚ ኸኣ ንርእስኻ ብቕንዕና ኸይትሓትት ኣይፈቕደልካን፡ “ብሓቂ ብጸጋ እዓቢ ድየ፧” ንምፍራሕ፡ ከምኡ ኸኣ ኻብቲ ዜሕምም ርእሰ-ምጥባቕ፡ እዚ ኸኣ ንዓኻ ዅሉ ግዜ ነቲ ሕቶ ኽትሓትት፡ ከምኡ ኸኣ ንምምላሱ ዅሉ ነገር ኣብ ድኻ ልብኻ ብሱሩ ኽትስሕብ ይመርሓካ።

ነቲ ሕቶ ብልብኻ ኣብ ብርሃን ፍቕሪ የሱስ ብምቕራብ ነቲ ጽቡቕ ማእከላይ መገዲ ሓዝ፡ ዕብየትካ ንእሽቶ ጥራይ ምዃኑ እንተ ደኣ ተደሪኽካ፡ ንኽትሕጐስን ንክርስቶስ ብዝያዳ ኽትፈልጥን የባራብርካ።

ብእንታይ ኢና እንዓቢ፧

ከም ኣመንቲ ኣብ ጸጋ (ወይ ሞገስ) ኣምላኽ ከም እንቐውም ምዝካር ኣገዳሲ እዩ (ሮሜ 5:2 ርአ)፡ ስለዚ ኸኣ ሃዋርያ ጴጥሮስ “ብ ጸጋዓብዩ” ይብለና።

ጸጋ ኸኣ እቲ ኣማኒ እተተኽለሉ መሬት እዩ። ዓለም ኣይኮነን፡ ግናኸ ሓደ ሰብ ብመገዲ ገሊኦም ክርስትያናት እንተ ፈሪዱ፡ ከምኡ ዚመስል ኪመስል ይኽእል እዩ።

ኵሎም ኣመንቲ ኣብ ጸጋ ኺቐውሙ ኸለዉ፡ ብዙሓት ንርእሶም ብዓለማዊ ኣከባቢ ይኸብቡ፡ ከምኡ ኸኣ ኵሉ ምዕባለ ይቘርጽ። ንዓለም ብኣብስትራክት ክንነጽጋ ኸለና፡ ብዝርዝር ኣብ ባህታኣ ምጥሓል ኣዝዩ ቐሊል እዩ።

እዚ ንምግላጽ። ገለ ግዜ ቐደም ጸሎት ይካየድ ነበረ። ኣብቲ ኣኼባ ብዙሕ ቅንኣት ተራእየ። ሓደ ሰብ ንኣምላኽ ኪጽውዕ ጀመረ። ብቕንዕና ድምጺ ኸኣ፡ “ጐይታ፡ ካብ ዓለም ኣድሕነና!” ኢሉ ጨደረ። “ኣሜን! ኣሜን!” ካብ ኵሉ ክፍሊ እቲ ህንጻ ብዓውታ ተሰምዐ። ንሓንቲ ቅጽበት ደው በለ፡ ድሕሪኡ ኸኣ፡ “ጐይታ፡ ካብ ትምባኾ ኣድሕነና!” ምሉእ ብምሉኡ ድምጺ ኣይነበረን! ነቲ ኣኼባ ኸም ዝቐተሎ ዀይኑ ተሰምዐ። ከምዚ ዝበለ ኣገባብ ጸሎት ኣይትፈቅድሉን ትኸውን፡ ግናኸ ካብ ዓለም ብኣብስትራክት ንምድሓን ምጽላይን ብዝርዝር ንምፍቃድን ክንደይ ቐሊል ምዃኑ የርኢ።

ኣታኽልቲ ወይኒ ሰሎሞን፡ ዘክር፡ ብ“ንኣሽቱ ቀበሮታት” ተቘሪጾምን ተበላሽዮምን ነበሩ (መዝሙር መሓልይ 2:15)። ብዙሓት ነበሩ፡ ንኣሽቱ ስለ ዝነበሩ ኸኣ ብዘይ ብዙሕ ኣቓልቦ ይኣትዉ ነበሩ።

ብዙሓት ክርስትያናት እውን ብኣከባቢ ሕጊ ብምምራሕ ይሳቐዩ። ብሕጊ ይነብሩን ይንቀሳቐሱን፡ የንብቡን ይጽልዩን፡ የገልግሉን የምልኹን። ብብረት እንተ ተኸዊሉ ሓደ እኳ ኺዓቢ ኣይጽበን!

እቲ ጸጋ ዚህቦ ሓርነት ክንደይ ጥዑም እዩ! ሓርነት፡ እብል፡ ፍቓድ ዘይኮነ። ምኽንያቱ እቲ ምድሓን ዜምጽእ ጸጋ እውን የምህር

ንዘይፍርሃት ኣምላኽን ንዓለማዊ ትምኒትን እናነጸግና፡ ኣብዛ ህያብ ዓለም ብልቦናን ብጽድቅን ብፍርሃት ኣምላኽን ክንነብር (ቲቶስ 2:12)።

ሱርና ኣብ ጸጋ ኣዕሚቕና ንትከል። ኣብ ብርሃን ጸሓይና ንንበር። ኦ! እቲ ዜዋርድ፡ ንነፍሲ ዜግዝእ ጽልዋ፡ ኣብ ርእስና ዅሉ እንረኽቦ እኳ እንተ ሃለወ፡ እቲ ጥዑምን ፍጹምን ሞገስ ኣምላኽ ብሰሪ ክርስቶስ ኣብ ኣባና ኸም ዜንብር፡ ሓደ እኳ ኸኣ ኻባና ኺፈልየና ኸም ዘይኽእል ምፍላጥ።