የሱስ ክርስቶስ፡ ንመቕጻዕቲ ሓጢኣትና ዝኸውን ናይ መወዳእታ ተካኢና

ኣብ ኣኽራናት ቨርጂንያ ሓደ ቤት ትምህርቲ ነበረ፣ እዚ ቤት ትምህርቲ እዚ ሓደ እኳ መምህር ክሕዞ ኣይከኣለን። እቶም ኣወዳት ኣዝዮም ጨካናት ስለ ዝነበሩ፡ እቶም መምህራን ስራሕ ገዲፎም ከዱ።

ሓደ መንእሰይ፡ ጸጕሪ ርእሱ ሽበት ዝመልኦ መምህር ኣመልከተ፡ እቲ ኣረጊት ዳይረክተር ድማ መርሚርዎ፡ ከምዚ ድማ በለ።

“ኣታ መንእሰይ፡ እንታይ ከም እትሓትት ትፈልጥ ዲኻ? ኣዝዩ ዘሰቅቕ መውቃዕቲ! ንዓመታት ዝነበሩና ኩሎም መምህራን ክቕበልዎ ነይርዎም።” ንሱ ድማ፡ “ክስከሞ እየ” ኢሉ መለሰ።

ብመወዳእታ፡ ንግዳም ወጸ። ሓደ ዓብዪ ሰብኣይ፡ ቶም፡ ከምዚ ኢሉ ሹክ በለ።

“ሓገዝ ኣየድልየንን እዩ። በይነይ ክወቅዖ እኽእል እየ!” እቲ መምህር ድማ በለ።

“እምበኣር፡ ንስኻ ‘ዛንታ ዓሳ’ እትብሎ ንሱ ኣሚኑ ነበረ፡ ኣብ ማቴዎስ 12:40 እንታይ ከም ዝበለ እሞ ርአ።”

“ሕጂ” በለ እቲ መምህር፡ “ሓደ ሕጊ መቕጻዕቲ እንተ ዘይብሉ ዋጋ የብሉን። ነቲ ሕግታት ዝጥሕስ እንታይ ክንገብሮ ኢና?”

“ዓሰርተ ግዜ ብዘይ ኮት ኣብ ድሕሪኡ ምውቃዕ።” “እዚ ኣዝዩ ከቢድ እዩ ኣወዳት። ክትድግፍዎ ድሉዋት ዲኹም?” ካልእ ጨደረ፡ እቲ መምህር ድማ፡ “ቤት ትምህርቲ ይጅምር!” በለ።

ድሕሪ ሓደ ወይ ክልተ መዓልቲ፡ “ዓብዪ ቶም” ምሳሑ ከም እተሰርቀ ረኸበ። ብምምርማር እቲ ሰራቒ ተረኽበ—ሓደ ንእሽቶ ጥሙይ ወዲ፡ ወዲ ዓሰርተ ዓመት። ንጽባሒቱ ንግሆ እቲ መምህር ኣወጀ።

“ነቲ ሰራቒ ረኺብናዮ ኣሎና፡ ብሕግኹም ድማ ክቕጻዕ ኣለዎ—ዓሰርተ ምውቃዕ ኣብ ድሕሪኡ! ጂም፡ ናብዚ ንዓ!” እቲ ንእሽቶ ወዲ፡ እናተንቀጥቀጠ፡ ዓብዪ ኮት ክሳብ ክሳዱ ተዓጺፉ ብዝሑል መገዲ መጸ እሞ ለመነ።

“መምህር፡ ከም ዝደለኻዮ ክትወቅዓኒ ትኽእል ኢኻ፡ ግናኸ ኮተይ ከየውጽእ ኣይትግበረኒ።” “ነቲ ኮት ኣውጽእ፡ ንስኻ ሕግታት ክትገብር ሓጊዝካ ኢኻ።” “ኦ መምህር፡ ኣይትግበረኒ!” ክፈትሕ ጀመረ፡ እቲ መምህር ድማ እንታይ ረኣየ! እንሆ፡ እቲ ወዲ ሸሚዝ ኣይነበሮን፡ ግናኸ ንኣብያተይ ዝኸውን መሓውር ኣብ ልዕሊ ንእሽቶ ኣካሉ ነበሮ።

“ነዚ ቈልዓ እዚ ከመይ ገይረ ክወቅዖ እኽእል?” ኢሉ ሓሰበ። “ግናኸ ነዚ ቤት ትምህርቲ እዚ እንተ ደኣ ሓዚየዮ ሓደ ነገር ክገብር ኣለኒ።” ኩሉ ነገር ከም ሞት ህዱእ ነበረ። “ጂም፡ ሸሚዝ ከም ዘይብልካ ከመይ ገይሩ መጸ?”

ንሱ ድማ መለሰ።

“ኣቦይ ሞይቱ፡ ኣደይ ድማ ኣዝያ ድኻ እያ። ሓንቲ ሸሚዝ ጥራይ እያ ዘላትኒ፡ ንሳ ድማ ሎሚ ትሓጽባ ኣላ፡ ኣነ ድማ ንምውዓይ ዓብዪ ኮት ሓወይ ለቢሰ።” እቲ መምህር ብበትሪ ኣብ ኢዱ ተሰከፈ። ሽዑ “ዓብዪ ቶም” ተንሲኡ ከምዚ በለ።

“መምህር፡ እንተ ዘይተቓወምካ፡ ንጂም ክውቀዓሉ እየ።” “ጽቡቕ፡ ሓደ ንሓደ ተካኢ ክኸውን ዝኽእል ሕጊ ኣሎ። ኩላትኩም ተሰማሚዕኩም ዲኹም?” ኮት ቶም ወጸ፡ ድሕሪ ሓሙሽተ ከቢድ መውቃዕቲ ድማ እታ በትሪ ተሰብረት! እቲ መምህር ርእሱ ብኢዱ ኣድኒኑ፡ ከምዚ ድማ ሓሰበ።

“ነዚ ዘሰቅቕ ዕዮ እዚ ከመይ ገይረ ክውድኦ እኽእል?” ሽዑ ድማ ኩሉ ቤት ትምህርቲ እናነብዐ ሰምዐ፡ እንታይ ድማ ረኣየ? ንእሽቶ ጂም ኢዱ ኣንቢሩ ንቶም ብኽልቲኡ ኣእዳዉ ኣብ ክሳዱ ሓዚዎ ነበረ።

“ቶም፡ ምሳሕካ ስለ ዝሰረቕኩ ይቕረታ፡ ግናኸ ኣዝየ ጥሙይ ነይረ። ቶም፡ ንዓይ ስለ ዝተወቀዕካለይ ክሳብ ዝመውት ክፈትወካ እየ! እወ፡ ንዘለኣለም ክፈትወካ እየ!”

እቲ ናይ መወዳእታ ተካኢ

ዓርከይ፡ ንሕግታት ጽድቂ ኣምላኽ ጥሒስካ ኢኻ። ንሱ ድማ ይብል፡

ጻድቕ የልቦን፡ ሓደ እኳ የልቦን… ኩሎም ሓጢኦም እዮም።

መቕጻዕቲ ኣምላኽ—ዘለኣለማዊ ፍርዲ—ይግብኣካ። ግናኸ ንዓኻ ዝኸውን ተካኢ ኣሎ። ጐይታ የሱስ ክርስቶስ ንሓጥኣን እቲ ዘሰቅቕ መውቃዕቲ ተሰከመ፡ ኣብ መስቀል ምስ ሞተ።

ክርስቶስ ድማ ንሓጢኣት ተሰቀለ፡ ጻድቕ ንዓመጸኛታት፡ ምእንቲ ናብ ኣምላኽ ከምጽኣና።

ንዕኡ ከም ተካኢኻን መድሓኒኻን እንተ ደኣ ተቐቢልካዮ፡ እቲ ኣብ ልዕሊኡ ዝወረደ ፍርዲ ዳግማይ ኣይድገምን እዩ።

ደሞዝ ሓጢኣት ሞት እዩ፡ ግናኸ ህያብ ኣምላኽ ብየሱስ ክርስቶስ ጐይታና ዘለኣለማዊ ህይወት እዩ።

ንሱ ብሰሪ ገበናትና ቖሰለ፡ ብሰሪ ኣበሳና ድማ ተደቝሰ፡ መቕጻዕቲ ሰላምና ኣብ ልዕሊኡ ነበረ፡ ብምውቃዑ ድማ ሓዊና። ኩላትና ከም ኣባጊዕ ጠፊእና፡ ነፍሲ ወከፍ ናብ መገዱ ገጹ፡ ጐይታ ድማ ኣበሳ ኩላትና ኣብ ልዕሊኡ ኣንበረ (ኢሳይያስ 53:5-6)።