ብኣምላኽ ምውካል ንውጽኢታዊ ክርስትያናዊ ርክብ

ከመይ ጌርና ንሰብኽ

ሙሴ ኣብ ምድረበዳ 40 ዓመት ድሕሪ ምጽናሑ፡ ኣብ ክእለቱን ጽቡቕ ትምህርቱን ዝነበሮ እምነት ኣዝዩ ትሑት ነበረ። ንባሮኽ ዝነበሩ እስራኤላውያን ካብ ግብጺ ንምውጻእ፡ ቅድም ምስ ፈርኦን ክዘራረብ ነበሮ፡ ድሕሪኡ ድማ ንምኻድ ከተባብዖምን ከወድቦምን ነበሮ። ንሱ ድማ ዓወቱ ብጥበብ ከም ዝመጽእ ኣሚኑ ነበረ።

ሙሴ ድማ ንእግዚኣብሔር፡ «ዎ ጐይታይ፡ ኣነ ኻብ ቅድሚ ሕጂ ዀነ ኻብቲ ንባርያኻ ዝተዛረብካሉ ግዜ ጀሚረ ዀነ፡ ብዘረባይ ቅልጡፍ ኣይኰንኩን። ኣነ ብቓልን ብልሳንን ድኹም እየ» በለ። እግዚኣብሔር ድማ ንእኡ፡ «መን እዩ ንሰብ ኣፉ ዝሃቦ? መን እዩ ጸማም ወይስ ሓንካስ ዝገብሮ? መን እዩ ዓይኒ ዝህቦ ወይስ ዕውር ዝገብሮ? ኣነ እግዚኣብሔርዶ ኣይኰንኩን? ሕጂ ኺድ፡ ኣነ ኽትዛረብ ክሕግዘካ እየ፡ እንታይ ከም እትብል ድማ ክምህረካ እየ» (ዘጸኣት 4:10-12 NIV) በሎ።

ብውጽኢታዊ መገዲ ንምዝርራብ ምምሃር ጽቡቕ እዩ፡ ግናኸ ዓወት ናይ ክርስትያናዊ መልእኽቲ ኣብ ክእለትና ንኣምላኽ ብኣባና ገይሩ ንኽዛረብ ምፍቃድና እዩ ዝምርኰስ። ብኣምላኽ ምውካል ካብ ጥበብ ዝበለጸ ፍረ ይህብ።

ብሓቂ፡ ሃዋርያ ጳውሎስ ከም ዝኣመነ፡ ሓድሓደ ግዜ ጥበብ ንዕዮ ኣምላኽ ኣብ ነፍሳት ሰማዕቲ ከዕንቅፎ ይኽእል እዩ።

ኣቱም ኣሕዋት፡ ናባኻትኩም ምስ መጻእኩ፡ ብዛዕባ ኣምላኽ ዝምስክር ነገር ክነግረኩም ከሎኹ፡ ብልዑል ጥበብ ወይስ ብልዑል ፍልጠት ኣይመጻእኩን። ምኽንያቱ፡ ኣብ ማእከልኩም ከሎኹ፡ ካብ የሱስ ክርስቶስን ካብኡ ዝተሰቕለን ሓሊፈ ካልእ ክፈልጥ ኣይወሰንኩን። ብድኻምን ብፍርሃትን ብብዙሕ ምንቅጥቃጥን ናባኻትኩም መጻእኩ። መልእኽተይን ስብከተይን ብጥበብን ብመማልእቲ ቓላትን ኣይነበረን፡ የግዳስ ብምርኣይ ሓይሊ መንፈስ ነበረ፡ እምነትኩም ኣብ ጥበብ ሰብ ዘይኰነስ፡ ኣብ ሓይሊ ኣምላኽ ምእንቲ ኽትምርኰስ (1 ቈረንቶስ 2:1-5)።

መልእኽቲ ኣምላኽ ከመይ ጌርና ከም እነቕርቦ ኣገዳሲ ድዩ? ምእማን፡ ንጽህናን ምኽንያታዊነትን ኣብ ክርስትያናዊ ርክብ ገለ ተራ ይጻወቱ ድዮም? እቲ ሃዋርያ መልእኽቲ ኣምላኽ «ብንጹር» ምእንቲ ኺነግር ጸሎት ሓተተ። ድሕሪኡ ንኣንበብቱ መልእኽቲ ኣምላኽ «ኵሉ ሳዕ ብጸጋ ዝመልአ፡ ብጨው ዝተጣዕመ» ቓላት ገይሮም ኪዛረቡ ኣተባብዖም (ቈሎሴ 4:4,6)። ጳውሎስ መንፈስ ኣምላኽ ጥራይ እዩ ንነፍሲ ኺልውጣ ኸም ዝኽእል ይፈልጥ ነበረ፡ ግናኸ ንሰማዕቱ «ከእምን» ፈተነ (2 ቈረንቶስ 5:11)። ኣብ መንፈስ ንምዕያይ ብምሉኡ ክንመሓሓድ ከሎና፡ ንኣቕርቦት መልእኽቲ ኣምላኽ ዝበለጸ ጻዕርና ክንህብ ይግባእ። ካብዚኣቶም እቲ ሓይልኻ እንታይ እዩ፡ እቲ ኣብ ኣምላኽ ዘሎካ ምትእምማን ወይስ እቲ ኣቕርቦትካ? ምናልባት ንኽልቲኡ ንምምሕያሽ ክንሰርሕ ይግባእ።